Ik had aan het einde van het jaar al contact gehad met de mensen van ON2IT B.V., om te kijken of er een mogelijkheid bestond om mijn afstuderen gedeeltelijk bij hun, en met hun hulp, uit te voeren. Het project bestond in eerste instantie uit het analyseren van DNSCurve en het schrijven van een implementatie. Na wat gesprekken met mijn supervisor Benne de Weger van de TU/e zijn we uitgekomen op een combinatie van een security analyse van zowel DNSCurve alswel DNSSEC — de door de IETF ontwikkelde protocol suite die ons DNS verkeer in de toekomst moet beveiligen — en een praktische implementatie van DNSCurve en (performance) analyse hiervan.

Eén februari stipt begon mijn afstuderen. Ik heb gemiddeld twee dagen in de week bij ON2IT in Waardenburg gezeten, bijgestaan door mijn ‘graduation tutor’ Jeroen Scheerder. De rest van de week heb ik me thuis of op de TU bezig gehouden met dit erg interessante project. Na een half jaar zwoegen heb ik mijn master thesis, getiteld ‘Shaping DNS Security with Curves — A Comparative Security Analysis of DNSSEC and DNSCurve’ ingeleverd bij mijn eindexamen comité, bestaande uit Dimitri Jarnikov, Jeroen Scheerder, Boris Skoric en Benne de Weger. Negen augustus was echter dé grote dag: het presenteren en verdedigen van mijn scriptie. En jawel: 100% geslaagd. Met een 9 maar liefst, iets wat ik niet gedroomd had, helemaal te gek dus!

Knie
Ik sprak de hoop uit dat 2009 het laatste jaar was dat er iets negatiefs over mijn knie stond. Als Kerstavond nou een maandje of twee eerder was gevallen, dan had dat erin gezeten. Ik heb eigenlijk het hele jaar perfect uit de voeten gekund. Hardlopen, wielrennen, mountainbiken, fitnessen en ook fluiten voor de KNVB gingen helemaal prima. Echter, de laatste maanden is de klad er weer een beetje in gekomen. Toch weer last van m’n beide knieën, dus ik ben momenteel weer onder behandeling bij de lokale fysiotherapeut. Puur om de dagelijkse pijn er weer uit te halen met oefeningen gebaseerd op kracht en coördinatie in combinatie met taping. Laten we hopen dat…

Vakantie
Ja, dat is met ingang van dit jaar toch wel een aparte categorie geworden . Want ja mensen, ik heb het er goed van genomen in 2010. Als ik eens terugkijk in mijn agenda heb ik de nodige trips naar allerlei plekken in Europa gemaakt. Beginnend met een weekend naar Riga in het begin van maart. Daar had ik tijdens een weekend trip met de heren in november 2009 een heel leuk en lief meisje ontmoet. Om haar in maart weer te zien was erg leuk in hele andere (winterse) omstandigheden.

In april hebben we met de hele familie Van Tilborg — jaja, inclusief neven, nichten en inmiddels ook achterneefjes en -nichtjes — een weekend doorgebracht in Vijlen, Zuid-Limburg. Prachtig weer gehad en veel gedaan (goed gegeten, gemountainbiked, geskied en erg gezellige avonden gehad), zeker voor herhaling vatbaar!

De volgende trip was met drie vrienden enkele dagen Amsterdam. Van woensdag een dag voor Hemelvaart tot de vrijdag na Hemelvaart. Heel leuk om eens wat langer dan een dag in onze hoofdstad rond te hangen. Veel toeristische dingen bezocht en twee avonden goed gestapt. Ook dat smaakt nog steeds naar meer, dus wie weet . Ook het door Rob Janssen & mij in 2009 gestarte Polly MANNEN weekend heeft in 2010 zijn tweede jaargang gekregen, ditmaal door Jack en Roel georganiseerd. Bestemming ditmaal: Spa te vinden in de Belgische Ardennen. Helemaal anders dan het jaar ervoor (Dublin), maar erg actief bezig geweest: mountainbiken, speleologie, paintballen en uiteraard: stappen. Heel benieuwd wat David en Niels er in 2011 van gaan bakken!

We zitten inmiddels weer in begin augustus. Waar ik inderdaad op maandag 9 augustus mijn verdediging gaf, gingen we een dag later onze roadtrip door Oost Europa beginnen, met een 9 in de pocket was dat erg lekker op vakantie gaan! We hebben in dertien dagen tijd zes verschillende steden aangedaan: Praag, Krakau (Auschwitz), Boedapest, Siofok, Bratislava en uiteindelijk Munchen.

Wat een geweldige ervaring was dat zeg. Het schema was eigenlijk constant hetzelfde: ‘s middags in een nieuwe stad aankomen, spullen in het hostel droppen, uit eten, tot heel laat stappen, ‘s ochtends ontbijten, ‘s middags de stad verkennen, eten en opnieuw een avond uit en de volgende dag weer onze Transit in, op weg naar de volgende stad. Veel leuke mensen ontmoet, onvergetelijke dingen meegemaakt, helemaal top tijd gehad dus.

Eind september heb ik m’n PADI open water duikbrevet gehaald bij de man van mijn nichtje Ludo Juurlink. Na een lang weekend duiken op de Kempervennen in Valkenswaard kon ik m’n brevet in ontvangst nemen. Erg leuk om gedaan te hebben en wie weet wat de toekomst brengt! Aansluitend ben ik die week een midweekje terug geweest in Dublin met neefje Giel. Weer twee avonden heel leuk gestapt en daar heb ik ook mijn officiële whiskey tasting certificate gehaald, jawel mensen, die hangt hier inmiddels ook aan de muur .

En dan komen we bij het laatste weekendje weg uit: Londen. Daar ben ik begin december heen geweest samen met Mark en Joeri. We hebben het zelfs druk gehad in die dagen: West Ham United – Manchester City bezocht, de musical We Will Rock You gezien en — de eigenlijke reden voor de trip: — Frank Turner op zien treden in de O2 Academy. Al met al opnieuw een top weekend. En als ik me zo bedenk, dan zie ik wel in waarom ik in januari er voor wat langere tijd tussenuit wil…

Werk
Als je bent afgestudeerd, dan begint het echte leven volgens velen. Nou ben ik nog niet volledig naar een ‘echte’ baan gaan kijken. Omdat ik, zoals gezegd, plannen had om er tussenuit te knijpen heb ik de mensen van Tiscom maar een belletje gedaan, of ze toevallig nog iets hadden liggen waar ik mijn tanden voor een maandje of drie/vier in kon zetten. Ik had daar namelijk een maand voor mijn afstuderen al afscheid genomen. Gelukkig hadden ze iets liggen waardoor ik sinds begin oktober tot en met de dag voor mijn trip richting locatie X onder de pannen ben. En ik dus ook mooi wat geld bij elkaar heb kunnen sprokkelen.

Hopelijk is er half 2011 wat te zien van het werk wat ik in deze periode verricht heb. Het was in ieder geval een project waar ik met veel plezier aan gewerkt heb.

Muziek
Als ik m’n Last.fm event lijst bekijk, dan ben ik dit jaar bij meer concerten geweest dan in de afgelopen jaren. Goed gedaan jongen! Zoals ieder ander persoon en medium plaats ook ik ieder jaar drie ‘lijstjes’. Te weten: beste albums van 2010, beste singles van 2010 en de beste concerten die ik gezien heb in 2010. Het beste album heb je al in m’n vorige post kunnen lezen, dus daar volgt alleen een kleine samenvatting van:

1. The National — High Violet
2. Arcade Fire — The Suburbs
3. I Am Kloot — Sky At Night
4. Stornoway — Beachcomber’s Windowsill
5. Midlake — The Courage Of Others
6. Marina & The Diamonds — The Family Jewels
7. Angus & Julia Stone — Down The Way
8. We Have Band — WHB
9. The Gaslight Anthem — American Slang
10. Admiral Freebee — The Honey & The Knife

Voor de singles moet ik toch echt even Winamp in en kijken welke platen er in 2010 vijf sterren hebben verkregen. Al moet ik toegeven dat veel hippe zomer singles niet in m’n Winamp te vinden zijn, maar die zeker wel in de jaarlijkse top 15 horen te staan. Winamp geeft er in ieder geval 29 aan, ja mensen, begin er maar eens aan. Al met al, dit vond ik de 15 beste singles uit 2010:

1. I Am Kloot — Proof
   
2. Faithless — Sun To Me
   
3. Arcade Fire — We Used To Wait
   
4. Jonathan Jeremiah — Lost
   
5. Stornoway — Boats And Trains
   
6. Angus & Julia Stone — Yellow Brick Road
   
7. Stromae — Alors On Danse
   
8. Admiral Freebee — Blues From A Hypochondriac
   
9. Midlake — In The Ground
   
10. Graffiti6 — Stare Into The Sun
    
11. Tame Impala — Expectation
    
12. Fitz And The Tantrums — MoneyGrabber
    
13. John Legend & The Roots — I Can’t Write Left Handed
    
14. Duck Sauce — Barbra Streisand
    
15. Marina & The Diamonds — Numb
    

Komen we bij de beste 10 concerten die ik in 2010 gezien heb met ditmaal een kleine toelichting (die moet nog volgen, het is inmiddels 22u en tijd om :

1. Faithless, Ahoy Rotterdam, vrijdag 26 november
2. The National, Paradiso Amsterdam, dinsdag 6 juli
3. Frank Turner, O2 Academy Londen, zondag 12 december
4. Kasabian, Paradiso Amsterdam, dinsdag 9 februari
5. We Were Promised Jetpacks, Merleyn Nijmegen, woensdag 13 januari
6. Angus & Julia Stone, Paradiso Amsterdam, woensdag 5 mei
7. We Have Band, Merleyn Nijmegen, woensdag 10 november
8. Midlake, Doornroosje Nijmegen, dinsdag 27 april
9. Blaudzun, Doornroosje Nijmegen, donderdag 16 december
10. Florence + The Machine, Paradiso Amsterdam, maandag 22 februari

Woordenwolk
Iets waar ik in 2007 direct al mee begonnen ben en de zinnen die het snelste mezelf terug laten kijken op dat jaar: de woordenwolk. Sommige dingen zullen misschien bekend voor de lezer voorkomen, voor anderen moet je óf me wat meer persoonlijk kennen, óf het is zo’n hersenspinsel dat ik zelf soms enkele jaren na moet denken waar het vandaag komt. Anyways:

9, Battlestar Galactica, Chinesischer, curve, djb, Ede, Fitzsimons, Infiniti, Karlovy Lázne, MSc, O2, PKP, Postfix, Rembrandt, Riga, Soho, Spa, The Walking Dead, Vijlen, Vlašská, Waardenburg, WHB

2011…
De toekomst blijft een mooi gegeven, sturen kun je hem, bepalen niet. Wat ik probeer te sturen is dat ik 15 januari m’n rugzak heb gepakt om volgens de planning vijf maanden in Latijns Amerika te bivakkeren. Ik heb het ticket dus binnen, ook ben ik de eerste drie weken van onderdak voorzien: ik verblijf bij een — voor mij op dit moment nog onbekende — Ecuadoriaanse familie om overdag Spaanse les te krijgen…

Dit verhaal wordt van de week nog wat uitgebreid, inclusief een toelichting van mijn concert top 10. Wordt vervolgd dus …

Ik moet zeggen dat de indeling van deze post – met het oog op vorig jaar – goed gelukt is. Laat ik daar vooral mee verder gaan.

School
Tweeduizendacht stond voor mij qua school betreft geheel in het teken van de pre-master aan de TU/e. In de nodige posts vertelde ik stoer over mijn behaalde cijfers. Stoer, maar vooral trots kon ik eind augustus melden dat ik m’n pre-master daadwerkelijk gehaald had. Iets wat ik me niet had voor kunnen stellen toen ik half 2007 aan deze verplichte studie – voor de master – begon.

De uitreiking vond plaats met slechts drie jaargenoten – mensen die dus ook in de helft van 2007 waren begonnen – van de 45(!) die er gestart waren. Zoals ik al zei: trots.

Het tweede semester van het jaar 2007-2008 bestond voor mij persoonlijk maar uit drie vakken en was (helemaal met het oog op het eerste semester) relatief rustig. De drie vakken: automaten- en procestheorie, datastructuren en algebra waren alle drie zeker de moeite waard om te volgen. Vooral als ik terugkijk met de kennis uit de master zijn alle drie deze vakken aanvullend op m’n ontwikkeling geweest. Chapeau TU/e!

M’n pre-master binnen en dus tijd voor hetgeen het eigenlijk allemaal begonnen is: de master zelf. De faculteit Wiskunde & Informatica biedt drie verschillende master specialisaties aan. Te weten: Embedded Systems, Business Information Systems en Computer Science and Engineering (CSE). De eerst genoemde viel af, daar had ik een ander schakelprogramma voor moeten volgen, met veel electro vakken. BIS was met iets te veel bedrijfskundig dus bleef er één over. Echter, sinds een korte tijd heeft CSE er een aparte master track bij: Information Security Technology (IST). Deze variant wordt aangeboden door het Kerckhoffs Institute. Dit ‘instituut’ is een samenwerking van de TU/e, de Radboud Universiteit te Nijmegen en de Universiteit Twente.

De track richt zich – tja, met zo’n naam – dus op de beveiliging van informatie in de breedste zin van het woord. De samenwerking houdt in dat we tweemaal per week, maandags en vrijdags, richting een andere universiteit moeten. We worden dan ook vaak aangeduid als ‘the travelers’. Gelukkig valt die twee keer per week wel mee. Afgelopen semester moesten we maandags naar Twente en vrijdags ‘gewoon’ naar Eindhoven. Begin 2009 wordt het maandags naar Eindhoven en vrijdags naar Nijmegen. Eind 2009 mogen we wel twee maal per week naar een andere locatie (maandags naar Nijmegen en vrijdags naar Twente).

Tot nu toe bevalt me dit eigenlijk prima. Een redelijk internationale (25%) groep studenten die elkaar tweemaal per week zien: erg leuk. Ook de vakken zijn heel uiteenlopend – geïntereseerden kunnen hier een kijkje nemen in het curriculum.

De vakken die ik in Twente heb gehad zijn inmiddels afgerond. Twee daarvan met een (dikke) voldoende voor het tentamen en voor het derde vak schrijven we in het voorjaar van 2009 een paper. Wat er in 2009 nog meer gebeurt? Gewoon verder studeren en hopen op een mooie stageplek voor het voorjaar van 2010. Misschien wel in het buitenland… Maar eerst de eerste drie weken van januari overleven. Daarin sluit ik hopelijk vier vakken in Eindhoven met een voldoende af . To be continued dus…

Muziek
Komen we aan bij een hobby die eigenlijk in de loop van 2007 is ontstaan: het bezoeken van concerten. Waar ik vorig jaar rustig van wal stak (‘In het begin van het jaar ben ik ook wat meer uit m’n schulp gekomen om concerten van favoriete bandjes te gaan bezoeken.’), is 2008 toch wel een kleine explosie geworden in m’n agenda onder het kopje ‘gigs’. Als ik m’n Last.fm event lijst mag geloven: negentien maar liefst. En dan tel ik Pinkpop als één concert.

Iets waar ik dan wel van houd is deze concerten in te delen in het concert waar ik het meest… door was ontroerd; het meest op heb gerockt; het meest op heb gedanst; het meest van heb gehuiverd, maar bovenal: waar ik me het beste heb vermaakt. Is het niet qua muziek, dan wel qua sfeer. Vorig jaar kwam ik er vanaf met een top-5 van concerten. Dit jaar krijg ik het héél lastig met een top-10. Maar toch, daar gaan we:

1. Radiohead – dinsdag 1 juli – Westerpark, Amsterdam
   Het hele jaar heb ik tegen alles en iedereen geroepen dat Radiohead en Coldplay op één en twee stonden. Maar tegen niemand eigenlijk gezegd welke met de twijfelachtige eer moet strijken. Stiekem ben ik er nog steeds niet uit. Vergelijkbaar zijn ze niet, tja wat is wel vergelijkbaar met Radiohead. Maar toch staan Thom Yorke met z’n mannen op één. Waarom dan wel?Normaal gesproken ben ik eerlijk gezegd niet van de openlucht concerten. Het raakt me vaak net wat minder, het geluid is wat minder. Dat laatste was op deze dinsdag wel het geval. Het eerste daarentegen echt niet. Stel je voor: het is warm, misschien wel een beetje benauwd  en je hebt de hele dag door Amsterdam staan slenteren om wat boeken te scoren aangezien je enkele dagen later onder het mes gaat. Je gaat bij neef Bart langs en fietst samen richting het Westerpark om daar in het warme bad van geluid en extase van de mensen om je heen te komen, en je geheel over te geven aan eerdere genoemden helden. Als je de eerste gitaartonen hoort vallen en naast het podium een prachtige oranje-rode zon onder ziet gaan weet je het zeker: dit wordt een onvergetelijke avond.

   Sterker nog: dat werd het. Ik kan het nog steeds niet goed beschrijven, was iedereen dan in trance? Door de warmte of onder hypnose van narcotische middelen waar onze hoofdstad bekend om staat? Ik niet in ieder geval. Wat ik wel weet: ik zal deze zwoele dinsdagavond nooit meer vergeten. Punt!

2. Coldplay – vrijdag 12 september – Kölnarena, Keulen
   Zoals gezegd een respectvolle tweede. Een week voordat de verkoop voor tickets in Nederland begon – en ik zwaar het gevoel had dat dat lastig ging worden – startte de voorverkoop in Duitsland. Relatief makkelijk zes tickets kunnen scoren, die ook snel weer doorverkocht waren aan drie Polly-vrienden, neef Giel en Canadese vriendin Kristie die toevallig rond die tijd in het land was.Haastend vanuit Eindhoven om een beetje op tijd terug te zijn voel ik aan alles dat ook dit concert mijn top-10 van 2008 wel eens kan halen. Waar ik me in het verslag vooral verbaasde over de vriendelijkheid van onze oosterburen, moet hier natuurlijk één en ander over de muziek verteld worden. Dat is niet heel moeilijk. Voorman Chris Martin mag dan door collega blogger Harm van ApplySomePressure beticht worden van ‘Sinterklaas-rijm’ (no offence overigens – dat is gewoon zo), als charismatische frontman staat hij hoe dan ook zijn mannetje. Was het de plek waar we stonden? Het leuke gezelschap waar ik mee in Duitsland was? Of toch gewoon de muziek die iedere kant en iedere wal raakt, ik weet het niet. Ook hier geldt: onvergetelijk! Of toch niet…? Aangezien ik kaartjes heb kunnen bemachtigen voor de afsluiting van de ‘Viva La Vida’ tour in… Wembley Stadium, London!
3. Pete Murray – woensdag 26 november – Tivoli, Utrecht
   ‘Moet je luisteren joh, is net Jack Johnson.’ Tja, zo’n quote blijft wel hangen. Lekker laidback muziek is op z’n tijd erg welkom. Vooral als er weer intensief gedacht moet worden voor studie of werk. En laat ik maar met de deur in huis vallen: Pete Murray is tien keer beter dan Jack Johnson! En als hij er een beetje zin in heeft met z’n band, krijg je plots een twee uur durende pleziershow van muziek op je af. Dat is exact wat gebeurde deze woensdagavond te Utrecht.Rob, Mark en ik waren na deze avond helemaal om. Later bleek dat Pete zich wil vestigen in Nederland: prima jongen. Ieder jaartje zo’n optreden voor ons neerzetten en zelfs mevrouw Verdonk kan niet meer om je dubbele nationaliteit heen – aiii, deze grap is een beetje heel erg outdated.
4. Saybia – dinsdag 4 november – 013, Tilburg
   Toen ik de tourdata van Saybia te zien kreeg baalde ik enorm: waarom treden ze in godsnaam op mijn verjaardag op in één van mijn geliefde poptempels (Tivoli)? Gelukkig stond de dag erop een gig gepland in 013. Vooruit, ook goed. Als dan blijkt dat ze enkele jaren geleden daar een live album hebben opgenomen en het ook nog de laatste gig is voordat ze terugkeren naar thuisland Denemarken: dan voel aan je water dat dit een pareltje in de dop is. En ja, als je op vier in dit lijstje staat dan is dat het geval.Samen met Maarten werden we gevangen door de kraakheldere zware stem van zanger Søren Huss en de aanstekelijke performance van de heren die zichtbaar terugverlangen naar hun thuisland. Maar hun best deden dat met een enorme apotheose te doen: bravo!
5. MGMT – zaterdag 3 mei – Doornroosje, Nijmegen
   Het is altijd goed voor je ego als je achteraf kunt zeggen: ‘deze mannen heb ik live gezien voordat ze écht bekend werden’. Laat deze quote nou net voor mij opgaan met als lijdend voorwerp MGMT. Twee weken na hun optreden in het charismatische Doornroosje zie ik op de BBC MGMT optreden voor 60.000 opgewonden Britten. Inderdaad: ‘deze mannen heb ik live…’.Samen met Mark en Jony was ik getuige van een show waar de frisheid en enthousiasme vanaf sprong. Met als hoogtepunt de Woodstock playbackshow met kneiter ‘Kids’ als afsluiter: ge-ni-aal.
6. The Last Shadow Puppets – maandag 20 oktober – Paradiso, Amsterdam
   Volgens sommigen schreven Miles Kane en Alex Turner op deze maandag in oktober muziekgeschiedenis. Dat gaat mij persoonlijk wat te ver. Dat het een prima concert was ben ik helemaal met ze eens. Maar misschien toch wel een klein beetje overhyped…? Desalniettemin een stukje vakmanschap van de twee twintigers(!). Om maar met een cliché te eindigen: daar gaan we meer van horen…
7. Marike Jager – woensdag 10 december – Doornroosje, Nijmegen
   ‘Hoe kwam je in godsnaam weer aan deze dame Harm?’, vroeg medeganger Mark. ‘Goede vraag, even denken’, antwoord ik. Ik weet het niet meer precies, maar volgens mij waren het enkele berichten over een talent op het gebied van jazzy-pop uit Nederland, ja u hoort het goed. En tsja, dan ben ik wel benieuwd. Dan hoor je zo’n naam en enkele weken later zie je dat weer ergens terug komen. Bij mij zijn verbanden dan snel gelegd… Dus na eindelijk een platenzaak gevonden te hebben kon het luisteren van het eerste album uit 2006 beginnen. In één woord: catchy en pakkend. Dus als er dan via de nieuwsbrief van Doornroosje de aankondiging komt van Marike langskomt ben je snel om.Marike sloot ook hier haar tour af – in hometown Nijmegen. Een relaxte getalenteerde zangeres voelde zich zichtbaar op haar gemak en maakte er samen met haar band een geweldige avond van. Met als hoogtepunt een Doornroosje waar je een spelt kon horen vallen: auw, goosebumps.
8. Novastar – dinsdag 11 november – Paradiso, Amsterdam
   Een uitgesteld concert waar ik samen met Niels, Mark en Lotte heen ging. Een bevlogen Joost gaf samen met z’n briljante gitarist (en band) een puike show af. Kan niet anders zeggen…
9. Air Traffic – woensdag 27 februari – Tivoli, Utrecht
   Giel’s eerste officiële, mijn zoveelste. De catchy platen van het album werden in een prima tempo erdoorheen gejaagd in Tivoli, zonder dat het storend werd. Dit smaakte naar meer. Heren, waar blijft het nieuwe album?
10. Five O’Clock Heroes – donderdag 23 oktober – Speakers, Delft
    De minst drukke van alle concerten. Misschien vijftig man in een klein zaaltje in Delft. Onvergetelijk voor mede-Hero-aanbidder Mark en mij. In de zaal waar misschien tien man de band daadwerkelijk kenden gingen Mark en ik he-le-maal los. ‘Leuk dat jullie zo goed uit je dak gaan voor jullie vrienden’, stak een dame in het publiek hartstochtelijk naar me toe…Mark en mijn wens komt overigens uit: ze komen volgend jaar februari richting Doornroosje. Waar we hopelijk met een flinke Polly-delegatie heen gaan. Op carnavalszondag wel te verstaan .

Wow, dat is me een stuk tekst geworden zeg. Laten we het iets korter houden, anders gaat dit never-nooit voor Eerste Kerstdag af komen.

Rest mij nog een kleine voorprogramma top-3 samen te stellen.

1. Balthazar – voorprogramma GEM – 10 oktober – Luxor Live, Arnhem
   GEM zelf gaf ik niet zoveel om. Maar goed, een nieuwe poppodium bezoeken en Mark vergezellen is nooit weg. Daar werd me duidelijk dat een voorprogramma skippen soms een slecht idee is. Het Belgische Balthazar wist me enorm te boeien met hun pop met een hele fijne rare inslag. Toetsen, drums, gitaar, bas, piano en viool. Snap jij het nog? Zuiderburen alsjeblieft, begin aan dat album, en snel !
2. Yevgueni – voorprogramma Marike Jager – 10 december – Doornroosje, Nijmegen
   Dit – op dat moment – trio wist een gezapige zaal snel op te zwiepen. Hun aanstekelijke melodieën, grappige en pakkende teksten gingen erin als koek in de zaal, maar helemaal bij mij. Jammer dat ik geen CD hebben kunnen scoren, dat komt in 2009 vast wel goed!
3. Krause – voorprogramma Kraak&Smaak – 17 oktober – Doornroosje, Nijmegen
   Hoe krijg je in je eentje een zaal opgewarmd voor een spetterend optreden van de dance-act Kraak&Smaak? Ik zou geen idee hebben, vraag het anders even aan Krause.

Nog twee muzieklijstjes te gaan. De album lijst krijg je van me op Tweede Kerstdag. En zal tezelfdertijd worden geplakt in deze post. Aangezien dat de deadline is voor de ApplySomePressure album chart.

En uiteraard de beste 15 singles van 2008, naar mijn ‘holy opinion’ natuurlijk. Maar mét de restrictie dat ik maar één song per artiest/band mag kiezen:

1. Elbow – One Day Like This
2. Oasis – I’m Outta Time
3. Late of the Pier – Focker
4. MGMT – Kids
5. Fleet Foxes – He Doesn’t Know Why
6. Adele – Hometown Glory
7. Kings of Leon – Sex on Fire
8. Vampire Weekend – Oxford Comma
9. Coldplay – Violet Hill
10. Pete Murray – You Pick Me Up
11. The Killers – Human
12. The Last Shadow Puppets – The Age Of The Understatement
13. TV on the Radio – DLZ
14. Gabriella Cilmi – Sweet About Me
15. The Ting Tings – That’s Not My Name

Tja, en dan de album lijst van 2008. Ik heb de lijst vooral samengesteld voor ApplySomePressure, daarom mis je eigenlijk één album dat er eigenlijk ook in hoort. Maar omdat ik het gevoel had dat dit album het ook wel zonder mijn ‘hulp’ ging redden in de lijst heb ik die eruit gelaten. Je mag zelf raden welk album dat is. Hier de lijst:

1. Oasis – Dig Out Your Soul
   Een prachtig ‘terugkeer’ album. Hier staan gaan slechte nummers op. Op naar het concert half januari. Nu al zin in!
2. MGMT – Oracular Spectacular
   ‘For the record’ misschien niet helemaal 2008. Maar net zoals het vorige album geldt ook hier: dit album kent geen slechte plaat. Sommige muziek kun je niet in kaders plaatsen. En als dat niet lukt: vooral niet doen. MGMT is er daar één van. Een verfrissend geluid gemixt uit vanalles en nog wat
3. Late of the Pier – Fantasy Black Channel
   Wat voor MGMT geldt, geldt bij Late of the Pier alleen maar meer: plaats het a.u.b. niet in een hokje. Het is luister-, dans- en genietbaar. Kortom: wow!
4. Adele – 19
   Eigenlijk moet je de verschijning van Adele niet kennen. Puur en alleen naar haar magistrale stem luisteren doet genoeg (en wonderen).
5. Pete Murray – Summer At Eureka
   Niet echt heel voor de hand liggend in deze lijst. Maar vergelijk Pete Murray a.u.b. niet met Jack Johnson. Pete Murray is zoveel meer! Raak helemaal overtuigd als je Pete live ziet met band.
6. Elbow – The Seldom Seen Kid
   Raar dat Nederland zo laat onder invloed is gekomen van Guy Garvey en z’n mannen. Laten we maar zeggen: beter laat dan nooit. Elbow werd bij mij bekend na het fabuleuze optreden op Glastonbury dit jaar. Met als hoogtepunt ‘One Day Like This’ – dé plaat van 2008.
7. Fleet Foxes – Fleet Foxes
   Diversiteit genoeg in album-land van 2008. Fleet Foxes is daar weer een van de uitersten van. Duw ook dit beestje niet in een hokje, maar geniet vooral van de melodieuze (kerkelijke?) klanken en daarbij toepasselijke zang: wow!
8. TV On The Radio – Dear Science
   Ach, over diversiteit gesproken. Ik heb ze weleens betiteld als een kruising tussen Outkast en Bloc Party. Maar helaas, dat dekt de lading niet helemaal okay.
9. Marike Jager – Celia Trigger
   Wat is het toch jammer dat Marike niet echt doorbreekt. Pop-professor Leo Blokhuis heeft misschien een goed startschot gegeven voor 2009. Tijdens Pauw & Witteman vroeg Pauw snel voor de afsluiting nog aan Leo: ‘wat is de moeite waard?’. ‘Marike Jager, heel leuk fris album’. Laat ik mezelf daar vooral bij aansluiten.
10. The Last Shadow Puppets – The Age Of The Understatement
    Zie je het voor je? In suit, sigaar in de mond, glaasje cognac erbij en luisteren maar. Dat gevoel krijg ik bij deze heerlijke noir muziek van twee jonge twintigers. Het moet niet gekker worden…

Film
Komen we weer bij de andere hobby van me. Ik moet zeggen dat ik minder tijd heb gehad om me over te geven aan een cinematisch gecreëerde wereld. TV series daarentegen heb ik wel veel bekeken. Heerlijke opvullers voor een klein uurtje ‘iets anders’, zijn dat. Opnieuw geen genummerde lijst. Alhoewel, ik heb de nummer één wél ingevuld .

1. The Dark Knight
2. Charlie Wilson’s War
   Control
   Eastern Promises
   Knocked Up
   No Country For Old Men
   The Savages
   There Will Be Blood

Woordenwolk
Vorig jaar zei ik dit over de woordenwolk: ‘Wel leuk om hier wat steekwoorden neer te zetten die voor mij 2007 kenmerken, en die misschien niet voor iedereen duidelijk zijn ’. Moet zeggen dat ook dat me prima is bevallen, dus hierbij wat kenmerken over 2008.

22, 25-jarig, 90′s, Amsterdam, ASP, Coldplay, Effenaar, fitness, fluiten, Friesland, Fringe, Grieks, Kerckhoff’s, Keulen (3x), knie (3e), Lost, master, papers, Pinkpop, Pinksteren, Polly, pre-master, promotie, Radiohead, seizoenskaart, Sint Maartenskliniek, tiny, TU/e, UTwente, West Wing

Wow, dat is me het postje wel geworden. Okay ik geef toe, niet helemaal op Kerstavond geschreven. Het laatste deel heb ik stiekem op maandag 5 januari nog afgemaakt… Op naar een 2009 met bovenal gezondheid. Druk bezig met het plannen van een grote trip die mij door Canada en de VS zal leiden. Het afsluiten van het eerste jaar van m’n master en nog vele andere dingen. Maar daarvoor moet je gewoon Kerstavond 2009 intunen .

En tja, ik kan hier een heel lang verhaal op gaan stellen wat er goed aan The Dark Knight is. Maar het gaat veel sneller om te zeggen wat er mis is met The Dark Knight: weinig, heel weinig. Ik vond de film op sommige punten wat rommelig, verhaallijnen die niet netjes werden afgesloten en zijde plots die niet echt een toegevoegde waarde hadden. Maar hey, zie dat niet als grote onoverkomelijkheden . Echter, de hype is niet helemaal terecht. Om Dark Knight nou in een rijtje met The Godfather; The Shawshank Redemption; The Good, The Bad And The Ugly; Pulp Fiction; Star Wars en een Schindler’s List te noemen, gaat misschien wat ver.

De hype is naar mijn mening dan ook niet ontstaan door de film, maar grotendeels door het tragische overlijden van Heath Ledger, die de rol van Joker op zich nam. En laat er geen twijfel over bestaan: Ledger’s laatste rol, is triest genoeg ook zijn beste geworden. Want waar Christian Bale in Batman Begins nog alle roem naar zich toe trok, is dat in Dark Knight toch echt Heath Ledger geworden. Volkomen terecht. De Joker die Ledger neerzet heeft een minder komische kant dan Nicholson’s Joker, maar niet minder eng, integendeel zelfs. In de film zitten TV-beelden waarop homemade video’s van Joker te zien zijn. Hier is de Joker zelf soms niet in beeld, enkel zijn slachtoffers. Het is vermakelijk te zien dat je enkel door Ledger’s stem, lach en tong-tick (let hier op !) de rillingen over je rug lopen.

Neemt niet weg dat de overige acteurs geen duit in het zakje doen. Want de waslijst aan topacteurs en -actrices is niet misselijk, de eerder genoemde Christian Bale, Michael Caine opnieuw als trouwe butler, Morgan Freeman als Batman’s Q, Maggie Gyllenhaal die Katie Holmes vervangt als Batman’s love interest, Aaron Eckhart als nieuwe officier van Justitie van Gotham City en last, but not least: Gary Oldman die opnieuw politie luitenant James Gordon speelt.

Kortom, een film die je moet zien. Enige voorkennis is niet benodigd, maar wel handig. Tevens een reden om Batman Begins eens te bekijken. Ook uit handen van regisseur Nolan en zeker zo goed te verteren.

Harm’s rating: 9 / 10

Rond 400 voor Christus wordt Griekenland stilletjes aan meer en meer onderdrukt door koning Xerxes (een prachtrol van Santoro), die zich meer God dan koning voelt, van het Perzische rijk. Sparta is één van de gebieden die Xerxes aan zijn rijk wil toevoegen. De Spartanen – onder leiding van koning Leonidas (Butler) – zijn er echter het volk niet naar om zich te onderwerpen aan de heerser van het Perzische rijk.

Leonidas verklaart indirect de oorlog aan Xerxes door de boodschappers die hij stuurde stijlvol af te slachten. Daarna begint het pas echt interessant te worden. Leonidas krijgt geen toestemming van de geestelijken om een oorlog met de Perzen te starten dus is hij genoodzaakt een 300 man sterke ‘lijfwacht’ brigade mee te nemen. Om het verhaal kort te maken: deze 300 Spartanen houden het enorm lang uit tegen het Perzische leger wat met een man of 100.000 aan komt varen.

Het verhaal van 300 is inderdaad niet zo heel indrukwekkend. Maar storend is dat niet, dat is namelijk niet iets waar regisseur Snyder op uit is. 300 is namelijk vooral een cinematografisch juweeltje. De donkere tinten en grauwe sferen die comic writer Frank Miller in zijn novels stopte vind je prachtig terug in de film. Er zit iets meer kleur in 300 dan daar was in Sin City – ook uit de pen van Miller. De zwaard- en speergevechten zijn flitsend en prachtig om te zien. Het einde is – net zoals in Sin City – niet-Hollywood en ook dat is totaal niet storend.

300 is al met al een prachtige film die de sfeer van de comic prima heeft overgeheveld naar het celluloid. De one-liners die Leonidas gedurende de film uitschreeuwt zijn fenomenaal (‘Tonight we’ll dine in hell!’). Ook de kracht die de 300 Spartanen uitstralen blijft imponerend. Naast het feit dat ik nog nooit zoveel sixpackjes langs elkaar heb gezien.

Harm’s rating: 8 / 10

Ik las in de FilmValley van oktober 2006 dat Gore al jaren de wereld rondreist om zijn (zeer gelikte!) Powerpoint presentatie aan de man te brengen. Het publiek was behoorlijk gevarieerd. Van universiteiten tot aan lokale en internationale politici. Regisseur Davis Guggenheim zag in Gore’s presentatie een interessante documentaire. En, zogezegd zo gedaan.

An Inconvenient Truth is een andere documentaire film vergeleken met bioscoop release docu’s als Moore’s Bowling for Columbine of Fahrenheit 9/11. An Inconvenient Truth draait volledig om de presentatie van Gore. Een goede verteller maar hij mist net dat beetje extra charisma wat bijvoorbeeld Clinton had. In zijn babbel wordt hij bijgestaan door de al eerder genoemde slideshow.

Na een korte introductie van het hoe en waarom komt Gore al snel aanzetten met enorme hoeveelheden feiten. Van overpopulatie tot aan virussen, alles wordt behandeld om de gevolgen van de opwarming van de aarde duidelijk te maken. Ook ons kikkerlandje wordt vermeld. Als je links van de lijn Leeuwarden-Apeldoorn-Eindhoven zit, dan kun je volgens Gore beter een roeiboot in je garage hebben staan, want over 20 jaar is de west zijde van Nederland een stukje extra Noordzee geworden.

Alle gevolgen worden (misschien wat over)belicht. Jammer dat Gore met weinig oplossingen komt. Die komen pas bij de final credits aan bod en zijn er dus op DVD bijgezet. Een gemiste kans als je het mij vraagt.

An Inconvenient Truth is een knap in elkaar gezette documentaire. De persoonlijke belichting van Gore – hij verloor bijna zijn zoon tijdens een auto ongeluk en zijn zus is gestorven aan longkanker na jarenlang een tabakplantage te hebben gehad thuis – had voor mij part weggelaten kunnen worden. Maar Amerikanen smullen hiervan.

Ik wil ieder sceptisch persoon over de klimaatverandering uitnodigen een avondje aan deze docu te besteden. Voor mij was echter de presentatie voldoende om mijn vermoedens bevestigd te krijgen…

Harm’s cijfer: 8 / 10

Hard Candy verhaalt over de 14-jarige Hayley Stark (een mega vertolking van Ellen Page) die vermeend pedofiel Jeff Hohlver in de val probeert te laten lopen.

Het internet tijdperk levert nieuwe mogelijkheden voor ‘kinderlokkers’. Jonge slachtoffertjes zijn makkelijk te vinden. Zo start ook Hard Candy. Hayley spreekt via de chat af met Jeff Hohlver in een kleine bar. Daar aangekomen pakt de jongedame Jeff zo in, dat hij haar meeneemt naar zijn appartement in de heuvels van Los Angeles.

In het huis van fotograaf Jeff wordt aangevallen met de nodige glazen Wodka-jus. Wat Jeff echter niet weet is dat de jonge Hayley heel andere plannen met hem voorheeft dan hij zich voorstelt. Jeff voelt zich na zijn derde glaasje niet zo goed en valt gedrogeerd neer.

Wat volgt is een kat en muis spel zonder muis. Hayley is de baas over de eenzame fotograaf en speelt smerige spelletjes met hem. Jeff wordt voor zijn eigen ogen gecastreerd en aan de tand gevoeld over de moord op een jong meisje. Hij ontkent in alle toonaarden en dat wil er niet in bij Hayley.

Het einde verklappen van een dergelijke film is niet leuk en zal ik nalaten. Wat ik wel kan vertellen is dat Hard Candy mij enorm heeft verbaasd. Regisseur David Slade (voorheen vooral videoclip) heeft een prachtig stukje film afgeleverd. Het kleine budget (maar vijf acteurs!) is niet aan de stijl te zien. De cinematografie is schitterend en het spel van de acteurs is verbluffend. Je weet na verloop van tijd niet welke kant je moet kiezen. De zielige pedofiel Jeff of het goed gestoorde meisje Hayley. Het slot is een mooi gevonden einde zoals we de laatste jaren wel meer zien, maar toch verrassend.

Harm’s cijfer: 8 / 10

Iedereen ziet de beelden nog voor zich van de twee vliegtuigen die tegen het WTC aanvlogen. En ook het vliegtuig dat het Pentagon raakte staat nog op ieders netvlies geprojecteerd. Het vierde vliegtuig (wat richting maakte naar het Witte Huis) is niet bij iedereen bekend. Ook bij mij wat minder.

Ik meen dat er toentertijd vijf vliegtuigen waren. De drie eerder besproken, één die richting het Witte Huis ging en één richting de kerncentrale in – ik meen – Cleveland. Blijkbaar waren het er ‘maar’ vier. Of misschien is ‘mijn’ vijfde neergehaald door de Amerikaanse defensie. Geen zin om dat uit te zoeken .

United 93 vertelt het verhaal van de dappere passagiers die het opnemen tegen de vier kapers. Blikken in het bewuste vliegtuig worden afgewisseld met beelden van de vaste grond. De luchtverkeersleiding in Boston, Newark en Cleveland komen aan bod. Evenals NORAD, de militaire organisatie die het luchtverkeer van Noord-Amerika bewaakt. De moraal van het verhaal van de grond is natuurlijk verbijstering. Maar ook de grote (bureaucratische?) miscommunicatie, wat tijdens de outro nog even extra wordt belicht.

Regisseur Greengrass (The Bourne Supremacy en Bloody Sunday) heeft een prima film afgeleverd. Die spanning en realiteit prima weet te combineren zonder het té hectisch of té cliché te laten worden. Iedereen weet de afloop van film maar toch blijft deze boeien. De beste 9/11 film tot nu toe!

Harm’s rating: 9 / 10

Good Night, and Good Luck speelt zich af in de jaren ’50. Dit weerspiegelt zich in de mooie zwart-wit opnamen. Intertijd was het senator Joseph McCarthy die zich inspande om alle ‘roden’ (mensen die waarschijnlijk communistische ideeën erop nahielden) op te pakken en te berechten op vaak niet justitiële wijze. Waarschijnlijk, want de meeste personen werden opgepakt door te zijn ‘verlinkt’ door de FBI, die totaal geen bewijslast hadden. Toch werden deze mensen direct berecht, zonder een fatsoenlijk proces te hebben gehad.

Dit schoot Murrow (David Strathairn) in het verkeerde keelgat. Samen met zijn producer (Clooney) gaat hij openlijk jacht maken op de senator. Het is mooi te zien dat in die tijd de media (in dit geval de televisie) al een enorme kracht had om mensen ergens van te overtuigen.

Voor Nederland is deze film misschien wat minder interessant. Hier is nooit openlijk jacht gemaakt op vermeende communisten en ook televisie was in die periode hier nog niet groot bekend. Good Night, and Good Luck is echter wel een film die je de sfeer van de jaren ’50 bijbrengt en je tevens een kijkje achter de schermen bij het toenmalige CBS geeft.

Harm’s rating: 7 / 10

Olie is al decennia lang de letterlijke en figuurlijke motor van de wereldwijde economie. Syriana duikt in deze – voor mij interessante – materie. Het zwarte goud wordt vanuit verschillende kanten belicht.

Syriana begint met een bebaarde Clooney (die voor deze rol in 2005 een Oscar voor beste bijrol incasseerde) die in een Iraanse hoerenkast (jawel) een deal sluit, over wat later blijkt een raketwerper. Een ander oogpunt begint in een té luxe hotelkamer met daarin de koning van een niet nader te noemen oliestaat. Hoe deze losstaande verhalen verband houden met elkaar wordt in de loop van het verhaal duidelijk. Ze worden in elkaar verweven àlà Traffic (2000).

Het is geweldig te zien hoe dit fictief verhaal zoveel feiten en gedachten van de wereld in deze tijd weerspiegelt. Als er in het Midden-Oosten onrust is, is dat alleen maar goed voor de mensen aan de westkant van de oceaan. Olie is geld, geld is macht en macht is… Na een kijkje in de keuken van de CIA; de koning van een oliestaat; een oud oliebedrijf werknemer; de CEO’s van de machtigste energie bedrijven ter wereld; een Islamitisch fundamentalistisch school; een onderzoekend advocaat en de zoon van de eerder genoemde koning is het tijd een conclusie te maken.

Syriana is een film die mij verraste, in een positieve zin. Na wat recensies in kranten en op andere logs leek het mij in eerste instantie een Amerikaanse visie op olie en alle aanverwante zaken. Syriana biedt echter veel meer diepgang maar ook verbreding op het onderwerp en laat je veel anders kijken naar de zaken die – uiteraard? – nog steeds spelen in het Midden-Oosten.

Harm’s rating: 7 / 10