De eerste helft van 2011 stond in het teken van mijn reis door Zuid Amerika. Vrijdagochtend vroeg, 15 januari 2010 zat ik in de auto met paps en mams onderweg naar Schiphol. Vanaf daar zou het hele avontuur beginnen. Twee vluchten verder landde ik in de hoofdstad van Ecuador Quito. Daar heb ik drie weken bij de familie Sánchez in huis gewoond en geprobeerd mijn niveau Spaans van nul naar een abominabel niveau proberen te tillen . Wat eerlijk gezegd redelijk gelukt is.

In die drie weken bij de familie — en daarna nog een dikke anderhalve week ‘alleen’ — heb ik in Quito een prachtige tijd beleefd. Veel mensen ontmoet, veel dingen gezien en me echt top vermaakt. Daarna was het tijd m’n vaste stekje in die stad te gaan verlaten om écht te gaan reizen. Dar begon rustig met stops te Mitad del Mundo (midden van de aarde), Otavalo (Indiaanse markt), Mindo (actief in de jungle), Latacunga (een meer dan 5km hoge vulkaan beklommen!) en Baños (te veel activiteiten ) om toch weer even terug te keren in Quito alvorens richting de kust vertrekken. Na een kort dagje Manta snel doorgereisd naar het kleine paradijsje Puerto López. Daar misschien wel de ontdekking van het jaar gedaan: het ontmoeten van Gitte .

Na een weekendje goed gefeest te hebben in Montañita, samen met de rest van de ‘Quito-gang’, zijn we samen teruggegaan naar ‘ons’ Puerto López. Ik om te mijn advanced duikbrevet te halen, Gitte gewoon om te relaxen. Daarna doorgereisd naar Cuenca om, opnieuw met Kanerva, Fabian en Jayne af te spreken. Om datzelfde Carnaval weekend terug naar Baños te gaan en daar nog goed de beest uit te hangen.

Terug in, jawel, Quito heb ik mijn reis naar de Galápagos eilanden geboekt. Afscheid genomen van de hele Quito gang, inclusief Gitte. Die ietsje later drie weken naar Cuba vertrekt. Die dikke anderhalve week op de Galápagos eilanden zijn eigenlijk niet te beschrijven. Ik heb een poging gewaagd {LINKHIERRRRRRR}, maar woorden doen daar gewoon tekort. De fantastische groep uit alle windstreken, de crew en natuurlijk de flora en fauna daar maakten dit tot een hoogtepunt van jewelste. Met recht alle centjes waard!

We zitten inmiddels alweer in maart en bij terugkomst op het vaste land ben ik na enkele tussenstops (Machala en Loja) al snel in het tweede land van de trip beland: Perú. Het avontuur daar begint in het zanderige noorden: Chiclayo en Trujillo. Allebei steden met een sterke band met het verleden, gezien de vele oude tempels. In het kleine standdorpje Huanchaco besluit ik enkele dagen neer te dalen. Om bij te komen (ja, echt) en plannen voor de komende weken te maken. Het is goed toeven daar.

Enkele dagen daarna vertrek ik de Andés in. Richting het bergplaatsje Huaraz. Daar verblijf ik uiteindelijk een kleine twee weken. Met daarin een vier daagse trektocht door de Cordillera Blanca. Werkelijk prachtige omgeving, opnieuw een toffe groep (met daarin de Nederlander Jasper) en gids. Wederom een paradijsje op aarde. Ook bezoek ik er Laguna 69 met het mooiste blauwe water wat ik ooit gezien heb.

Na de Andés is het tijd om weer terug richting de kust te gaan. Daar wacht miljoenenstad Lima. Het wordt maar een kort verblijf in de westers getinte wijk Miraflóres. Na vier dagen vertrek ik tijdelijk terug naar Nederland. Opa heeft besloten zich niet aan onze deal te houden — dat hij er nog is als ik terugkom in juni … Gelukkig zie ik Gitte nog net een dagje alvorens ik het vliegtuig instap. We bezoeken die dag het prachtige historische centrum van Lima.

De vijf daagjes thuis zijn raar, maar ik was erg blij dat ik de begrafenis mee kon maken. Ander bijkomstigheid (was het toeval?) was dat ik aanwezig kon zijn bij de uitreiking van de prof. ir. dr. Kooyprijs. Een prijs voor het beste afstudeerverslag van 2010. Waarvan ik stiekem eind februari al wist dat ik die zou krijgen, vandaar dat het boeken van de Galápagos trip niet zo’n aanslag op het budget was .

Eenmaal terug in Lima maak ik nog de knotsgekke derby Alianza Lima – Universidad mee. Daarna vervolg ik mijn trip naar Huacachina. Een kleine oase nabij Ica, waar je kunt sandboarden over de enorme zandduinen. Een prettige afleiding na het aparte dagen thuis. Enkele dagen later ben ik alweer in Nazca. Alwaar ik dat lieve Belgische meisje Gitte tegenkom. We besluiten samen verder te reizen. Dat wordt wel besloten na het enige aandringen, ik vond immers nog steeds dat ik daar was om alleen te reizen . Na een vlucht over de wereldfameuze Nazca lijnen vertrekken we ‘s nachts richting Arequipa, Perú’s tweede stad. Hier maken we een drie daagse tocht door de Cañon del Colca. Ik val in herhaling, maar dat was opnieuw een prachtige tocht.

We vervolgen onze reis richting Cuzco. Misschien wel de meest historische stad van het zuidelijk halfrond. Het Inca tijdperk vond hier zijn start en direct ook zijn einde. Hier verblijven we in een mooi hostel van waaruit we ook al onze tours boeken. Van een mountainbike tocht langs kleine dorpjes, het prachtige Inca lab Moray tot aan een bustocht langs de vele Inca artifecten in de heilige vallei. Dan volgt één van de hoogtepunten van de trip: een vijf daagse trektocht via de Salcantay berg richting dé kroon op het Inca tijdperk: Machu Picchu. De kleine groep (wij, Jason en gids Willy), het fantastische landschap, het afzien en de pracht en praal waarmee we op de vijfde dag beloond worden maakt dit tot een enorm hoogtepunt van de reis.

We vervolgen de reis naar Puno, een klein stadje net voor de grens met het derde land van de reis: Bolivia. Na een bezoek aan de drijvende eilanden steken we de volgende dag de grens over om direct te varen richting Isla del Sol. Het eiland waar volgens de Inca’s de zon is geboren. Twee dagen wandelen we over het prachtige eiland dat in het Titicaca meer ligt op een hoogte van zo’n 4000 meter. Eenmaal terug op het vasteland gaan we per bus richting de hoofdstad van Bolivia: La Paz.

Daar staat er wortelstamppot en bitterballen op het menu in een door Nederlanders gerund restaurant, plus enkele avonden filmbezoek met twee leuke Belgische dames. Ook daal ik daar af op ‘the world’s most dangerous road’. Een beleving op zich, werkelijk waar . Ik besluit daar richting de echte jungle te vertrekken en aangezien Gitte die tijdens één van haar vorige reizen al gezien heeft, besluit ze door te reizen. We splitsen kort op.

Ik neem het vliegtuig richting Rurrenabaque. Het propellervliegtuig landt me een dikke anderhalf uur later, waarna er drie uur per auto en twee uur per boot op het programma staan. Na een goede halve dag reizen arriveer ik dan uiteindelijk midden in de pampas, de moerassige jungle. Ik ga op zoek naar anacondas, vang er piranhas en eet ze op, voetbal er en zie er ‘s nachts krokodillen. Een drietal onvergetelijke dagen met opnieuw een toffe groep, en dito afsluiting in de Musquito bar de laatste avond.

De vlucht terug naar La Paz verloopt voorspoedig en al snel stap ik op de bus richting Sucre. Al is dat allemaal wat voorbarig en stop ik eerst te Oruro. Na een heerlijk diner bij het restaurant van de stad haar ‘abuela’ zit ik die avond wel op de bus naar Sucre. In Sucre ligt Gitte op mij te wachten en we zijn blij elkaar weer te zien. We bezichtigen Sucre die dagen en verblijven in een mooi 4-sterren hotel.

Hierna is het tijd om door te gaan richting Potosí, ‘s werelds hoogste stad en tevens stad rondom een enorme hoeveelheid mijnen. Aldaar krijgen we een enorm interessante rondleiding door een mijn en zien we hoe ze hun god Tía vereren. Het woord ‘erbarmelijk’ is er voor gemaakt…

Vanuit Potosí pakken we de nachtbus naar Tupiza. Een klein stadje in een western getekend landschap. We nemen er een twee daagse tour per paard door een schitterend gebied. Hier blijkt dat paarden en wij nogal een toffe combinatie blijkt. De foto die al tijden op m’n Facebook pagina prijkt spreekt boekdelen . Na Tupiza is de beurt aan Uyuni, van waaruit we per jeep de Salar de Uyuni gaan bezoeken. Deze enorme surrealistische zoutvlakte heeft werkelijk fantastische foto’s opgeleverd. Ook bezoeken we tijdens deze trip een groen en rood meer (door de vele typen mineralen), plus geizers. Onvergetelijke plaatjes en verhalen met opnieuw een toffe groep uit alle windstreken (de VS en Nieuw Zeeland). De tocht eindigt in Chili.

In San Pedro de Atacama om precies te zijn. Hier bezoeken we Valle de la Luna een landschap wat weg heeft van de maan gekruisd met Mars. Fantastisch mooi. Zoals je merkt gaat de reis deze laatste weken enorm snel, we moeten redelijk haasten aangezien Gitte een vlucht heeft vanuit Lima naar huis, om haar mama te verrassen. Ik vertrek daarentegen nog richting Brazilië, omdat ik het gekke idee in m’n hoofd had om Brazilië – Nederland te gaan bezoeken. Dus na twee daagjes verlaten we Chili om per bus richting Lima te gaan. Twee busreizen van samen een goede 24 uur later zijn we weer terug in Lima.

Daar schaf ik de nodige voetbalshirtjes aan en neem ik afscheid van Gitte. Die ik zeker te weten nog ga zien in Nederland danwel België. De reis naar Goiania, daar waar de wedstrijd is, is een flinke onderneming. Ik vlieg vanuit Lima naar Saõ Paulo, om daar over te stappen voor een vlucht naar de hoofdstad Brasiliá. Daar kom ik ‘s avonds aan, alwaar ik snel een bus richting Goiania weet te vinden. Om 3u ‘s nachts ben ik op de plaats van bestemming.

De volgende dagen staan vol gekheid. Met een oranje shirtje wordt het soms lastig manouvreren aldaar. Ik denk dat ik wel op 75 Braziliaanse foto’s te bewonderen ben. Ook leuk was het weerzien met Roberta, die ik enkele jaren terug in Dublin ontmoet had. Leuke ontmoetingen en belevenissen later was de wedstrijd natuurlijk hetgene waar we voor kwamen. Al was dat niet wat ik had verwacht. Een troosteloze 0-0 was het resultaat. Dat neemt niet weg dat de hele onderneming zeer de moeite waard was. Nog nooit zoveel gekte rondom een voetbalwedstrijd gezien.

Samen met Roberta spendeer ik een dag in de futuristische hoofdstad van Brazilië: Brasiliá. Ontworpen door vooruitstrevende landschap architecten en architect Oscar Niemeyer. Apart, maar fascinerend mooi. Voor een dagje . Hierna volgen enkele dagen in hometown van Roberta: Saõ Paulo. Heel erg interessant om in deze wereldstad (28 miljoen inwoners!) rondgeleid te worden door een local. Maar aan alles komt een eind. Dit deel van de reis eindigt met een vlucht terug naar Quito, via Lima. Daar beleef ik nog een leuke laatste twee dagen, onder meer met een bezoek aan de familie Sánchez. Alwaar het hele avontuur een kleine vijf maanden geleden begon…

Eenmaal terug in Nederland zie ik de allereerste dag Gitte! Ze is nog enkele dagen in Europa alvorens ze terug vertrekt naar Latijns Amerika. Het is kort maar gezellig en we spreken af elkaar weer snel te zien als ze terug is.

Het terugkom feestje is gepland tijdens de fameuze Pinksterfeesten hier. Kortom, groot feest en direct het gevoel dat je niet bent weggeweest. Of dat positief is, of niet, laat ik maar even in het midden . Ik voelde me er in ieder geval weer meteen thuis .

Aan die geweldige reis, waarin ik zoveel avonturen beleefd heb, zoveel mensen ontmoet heb, zoveel plaatsen gezien heb, zoveel prachtige herinneringen heb opgedaan, is het einde dus echt gekomen. Het is inmiddels begin juni en het gewone leven staat weer op het punt van beginnen. Hoe en wat zijn op dat moment nog onbekend. Het idee was om daar tijdens mijn reis wat meer duidelijkheid in te scheppen. Maar ik kan je vertellen dat dat enkel uitstel is. Helemaal niet erg, er komt altijd iets op je pad.

Zo ging het in ieder geval met mij… Toen Peter, oud klasgenoot en afstudeermaatje van het HBO, belde en vroeg of ik tijd had om misschien eens wat werk voor hem te doen, was een afspraak snel gemaakt. Het resultaat: gemiddeld drie dagen in de week aan de slag bij Forwart te Horst. Dat kwam allemaal goed uit ook, de bodem van de spaarcentjes was toch wel in zicht. En met het oog op nóg een reis die op de planning stond dit jaar, was dat een aangename ontwikkeling.

Gitte is inmiddels (het is begin juli) ook terug van haar resterende trip in Zuid Amerika. Ze heeft in die tijd nog bezoek gebracht aan Chili, Argentinië en opnieuw Bolivia. Ze komt terug wanneer het hier zomer kermis is. Dat wordt dit jaar goed gevierd met een tent op de Brink. Erg gezellige dagen.

Voordat die tweede grote reis van het jaar gaat beginnen, vertrekken Gitte en ik nog naar Helsinki. Om daar Kanerva op te zoeken. Inderdaad, één van de dames van de nu al fameuze Quito-gang. Indirect hopen we dat we hiermee ook een jaarlijks terugkerende reünie hebben gestart . Het waren drie toffe dagen in Helsinki, een aparte, kleine stad die prachtig gelegen is tussen de vele (rots)eilanden. En om dan rondgeleid te worden door een local, dat heeft altijd een dikke meerwaarde.

De tweede helft van 2011 ook het bezoeken van concerten weer opgepakt. Van I Am Kloot tot Edwarp Sharpe, en van Noah and the Whale tot aan Elbow. De eindteller staat dit jaar niet zo hoog als die van vorig jaar, maar ik heb weer geprobeerd mijn jaarlijkse portie binnen te krijgen, al dan niet samen met dat lieve meisje uit België.

Toen de financiële reserves weer een beetje bijgevuld waren, was het tijd om opnieuw naar de andere kant van de oceaan te vertrekken, richting The United States of America. In de zomer van 2009 ook geweest en dat was zo goed bevallen, dat ik maar wat graag terug ging om nu vanaf Las Vegas naar Miami te reizen per auto, door die vele verschillende staten.

Op reis met Mark, Niels R, Niels G, Maarten en Hans. De eerste paar dagen in Vegas verbleven, alwaar we opnieuw zijn rondgeleid door een local: Courtney, die enkele van ons al hadden ontmoet tijdens de rondtrip door Oost Europa in 2010. Nu ook de andere kant van Vegas gezien, heel cool.

De reis vervolgde langs (opnieuw) de Grand Canyon. Daarna omlaag in Arizona, langs Tucson op naar New Mexico. Een tussenstop in El Paso, Texas, om weer terug New Mexico in te gaan. Langs de White Sands, Lincoln, Roswell en Artesia. Door Texas heen langs San Antonio, Austin en Houston om door te gaan naar New Orleans. Vanuit daar rustigaan richting Florida om ons onder te dompelen in het relaxen aldaar te Orlando, Key West en Miami Beach zelf. En om maar weer in herhaling te vallen: een ontzettende top tijd beleefd!

Het resterende deel van het jaar volgt snel, voor nu is het tijd voor worstebroodjes, thee en gezelligheid!

Ik had aan het einde van het jaar al contact gehad met de mensen van ON2IT B.V., om te kijken of er een mogelijkheid bestond om mijn afstuderen gedeeltelijk bij hun, en met hun hulp, uit te voeren. Het project bestond in eerste instantie uit het analyseren van DNSCurve en het schrijven van een implementatie. Na wat gesprekken met mijn supervisor Benne de Weger van de TU/e zijn we uitgekomen op een combinatie van een security analyse van zowel DNSCurve alswel DNSSEC — de door de IETF ontwikkelde protocol suite die ons DNS verkeer in de toekomst moet beveiligen — en een praktische implementatie van DNSCurve en (performance) analyse hiervan.

Eén februari stipt begon mijn afstuderen. Ik heb gemiddeld twee dagen in de week bij ON2IT in Waardenburg gezeten, bijgestaan door mijn ‘graduation tutor’ Jeroen Scheerder. De rest van de week heb ik me thuis of op de TU bezig gehouden met dit erg interessante project. Na een half jaar zwoegen heb ik mijn master thesis, getiteld ‘Shaping DNS Security with Curves — A Comparative Security Analysis of DNSSEC and DNSCurve’ ingeleverd bij mijn eindexamen comité, bestaande uit Dimitri Jarnikov, Jeroen Scheerder, Boris Skoric en Benne de Weger. Negen augustus was echter dé grote dag: het presenteren en verdedigen van mijn scriptie. En jawel: 100% geslaagd. Met een 9 maar liefst, iets wat ik niet gedroomd had, helemaal te gek dus!

Knie
Ik sprak de hoop uit dat 2009 het laatste jaar was dat er iets negatiefs over mijn knie stond. Als Kerstavond nou een maandje of twee eerder was gevallen, dan had dat erin gezeten. Ik heb eigenlijk het hele jaar perfect uit de voeten gekund. Hardlopen, wielrennen, mountainbiken, fitnessen en ook fluiten voor de KNVB gingen helemaal prima. Echter, de laatste maanden is de klad er weer een beetje in gekomen. Toch weer last van m’n beide knieën, dus ik ben momenteel weer onder behandeling bij de lokale fysiotherapeut. Puur om de dagelijkse pijn er weer uit te halen met oefeningen gebaseerd op kracht en coördinatie in combinatie met taping. Laten we hopen dat…

Vakantie
Ja, dat is met ingang van dit jaar toch wel een aparte categorie geworden . Want ja mensen, ik heb het er goed van genomen in 2010. Als ik eens terugkijk in mijn agenda heb ik de nodige trips naar allerlei plekken in Europa gemaakt. Beginnend met een weekend naar Riga in het begin van maart. Daar had ik tijdens een weekend trip met de heren in november 2009 een heel leuk en lief meisje ontmoet. Om haar in maart weer te zien was erg leuk in hele andere (winterse) omstandigheden.

In april hebben we met de hele familie Van Tilborg — jaja, inclusief neven, nichten en inmiddels ook achterneefjes en -nichtjes — een weekend doorgebracht in Vijlen, Zuid-Limburg. Prachtig weer gehad en veel gedaan (goed gegeten, gemountainbiked, geskied en erg gezellige avonden gehad), zeker voor herhaling vatbaar!

De volgende trip was met drie vrienden enkele dagen Amsterdam. Van woensdag een dag voor Hemelvaart tot de vrijdag na Hemelvaart. Heel leuk om eens wat langer dan een dag in onze hoofdstad rond te hangen. Veel toeristische dingen bezocht en twee avonden goed gestapt. Ook dat smaakt nog steeds naar meer, dus wie weet . Ook het door Rob Janssen & mij in 2009 gestarte Polly MANNEN weekend heeft in 2010 zijn tweede jaargang gekregen, ditmaal door Jack en Roel georganiseerd. Bestemming ditmaal: Spa te vinden in de Belgische Ardennen. Helemaal anders dan het jaar ervoor (Dublin), maar erg actief bezig geweest: mountainbiken, speleologie, paintballen en uiteraard: stappen. Heel benieuwd wat David en Niels er in 2011 van gaan bakken!

We zitten inmiddels weer in begin augustus. Waar ik inderdaad op maandag 9 augustus mijn verdediging gaf, gingen we een dag later onze roadtrip door Oost Europa beginnen, met een 9 in de pocket was dat erg lekker op vakantie gaan! We hebben in dertien dagen tijd zes verschillende steden aangedaan: Praag, Krakau (Auschwitz), Boedapest, Siofok, Bratislava en uiteindelijk Munchen.

Wat een geweldige ervaring was dat zeg. Het schema was eigenlijk constant hetzelfde: ‘s middags in een nieuwe stad aankomen, spullen in het hostel droppen, uit eten, tot heel laat stappen, ‘s ochtends ontbijten, ‘s middags de stad verkennen, eten en opnieuw een avond uit en de volgende dag weer onze Transit in, op weg naar de volgende stad. Veel leuke mensen ontmoet, onvergetelijke dingen meegemaakt, helemaal top tijd gehad dus.

Eind september heb ik m’n PADI open water duikbrevet gehaald bij de man van mijn nichtje Ludo Juurlink. Na een lang weekend duiken op de Kempervennen in Valkenswaard kon ik m’n brevet in ontvangst nemen. Erg leuk om gedaan te hebben en wie weet wat de toekomst brengt! Aansluitend ben ik die week een midweekje terug geweest in Dublin met neefje Giel. Weer twee avonden heel leuk gestapt en daar heb ik ook mijn officiële whiskey tasting certificate gehaald, jawel mensen, die hangt hier inmiddels ook aan de muur .

En dan komen we bij het laatste weekendje weg uit: Londen. Daar ben ik begin december heen geweest samen met Mark en Joeri. We hebben het zelfs druk gehad in die dagen: West Ham United – Manchester City bezocht, de musical We Will Rock You gezien en — de eigenlijke reden voor de trip: — Frank Turner op zien treden in de O2 Academy. Al met al opnieuw een top weekend. En als ik me zo bedenk, dan zie ik wel in waarom ik in januari er voor wat langere tijd tussenuit wil…

Werk
Als je bent afgestudeerd, dan begint het echte leven volgens velen. Nou ben ik nog niet volledig naar een ‘echte’ baan gaan kijken. Omdat ik, zoals gezegd, plannen had om er tussenuit te knijpen heb ik de mensen van Tiscom maar een belletje gedaan, of ze toevallig nog iets hadden liggen waar ik mijn tanden voor een maandje of drie/vier in kon zetten. Ik had daar namelijk een maand voor mijn afstuderen al afscheid genomen. Gelukkig hadden ze iets liggen waardoor ik sinds begin oktober tot en met de dag voor mijn trip richting locatie X onder de pannen ben. En ik dus ook mooi wat geld bij elkaar heb kunnen sprokkelen.

Hopelijk is er half 2011 wat te zien van het werk wat ik in deze periode verricht heb. Het was in ieder geval een project waar ik met veel plezier aan gewerkt heb.

Muziek
Als ik m’n Last.fm event lijst bekijk, dan ben ik dit jaar bij meer concerten geweest dan in de afgelopen jaren. Goed gedaan jongen! Zoals ieder ander persoon en medium plaats ook ik ieder jaar drie ‘lijstjes’. Te weten: beste albums van 2010, beste singles van 2010 en de beste concerten die ik gezien heb in 2010. Het beste album heb je al in m’n vorige post kunnen lezen, dus daar volgt alleen een kleine samenvatting van:

1. The National — High Violet
2. Arcade Fire — The Suburbs
3. I Am Kloot — Sky At Night
4. Stornoway — Beachcomber’s Windowsill
5. Midlake — The Courage Of Others
6. Marina & The Diamonds — The Family Jewels
7. Angus & Julia Stone — Down The Way
8. We Have Band — WHB
9. The Gaslight Anthem — American Slang
10. Admiral Freebee — The Honey & The Knife

Voor de singles moet ik toch echt even Winamp in en kijken welke platen er in 2010 vijf sterren hebben verkregen. Al moet ik toegeven dat veel hippe zomer singles niet in m’n Winamp te vinden zijn, maar die zeker wel in de jaarlijkse top 15 horen te staan. Winamp geeft er in ieder geval 29 aan, ja mensen, begin er maar eens aan. Al met al, dit vond ik de 15 beste singles uit 2010:

1. I Am Kloot — Proof
   
2. Faithless — Sun To Me
   
3. Arcade Fire — We Used To Wait
   
4. Jonathan Jeremiah — Lost
   
5. Stornoway — Boats And Trains
   
6. Angus & Julia Stone — Yellow Brick Road
   
7. Stromae — Alors On Danse
   
8. Admiral Freebee — Blues From A Hypochondriac
   
9. Midlake — In The Ground
   
10. Graffiti6 — Stare Into The Sun
    
11. Tame Impala — Expectation
    
12. Fitz And The Tantrums — MoneyGrabber
    
13. John Legend & The Roots — I Can’t Write Left Handed
    
14. Duck Sauce — Barbra Streisand
    
15. Marina & The Diamonds — Numb
    

Komen we bij de beste 10 concerten die ik in 2010 gezien heb met ditmaal een kleine toelichting (die moet nog volgen, het is inmiddels 22u en tijd om :

1. Faithless, Ahoy Rotterdam, vrijdag 26 november
2. The National, Paradiso Amsterdam, dinsdag 6 juli
3. Frank Turner, O2 Academy Londen, zondag 12 december
4. Kasabian, Paradiso Amsterdam, dinsdag 9 februari
5. We Were Promised Jetpacks, Merleyn Nijmegen, woensdag 13 januari
6. Angus & Julia Stone, Paradiso Amsterdam, woensdag 5 mei
7. We Have Band, Merleyn Nijmegen, woensdag 10 november
8. Midlake, Doornroosje Nijmegen, dinsdag 27 april
9. Blaudzun, Doornroosje Nijmegen, donderdag 16 december
10. Florence + The Machine, Paradiso Amsterdam, maandag 22 februari

Woordenwolk
Iets waar ik in 2007 direct al mee begonnen ben en de zinnen die het snelste mezelf terug laten kijken op dat jaar: de woordenwolk. Sommige dingen zullen misschien bekend voor de lezer voorkomen, voor anderen moet je óf me wat meer persoonlijk kennen, óf het is zo’n hersenspinsel dat ik zelf soms enkele jaren na moet denken waar het vandaag komt. Anyways:

9, Battlestar Galactica, Chinesischer, curve, djb, Ede, Fitzsimons, Infiniti, Karlovy Lázne, MSc, O2, PKP, Postfix, Rembrandt, Riga, Soho, Spa, The Walking Dead, Vijlen, Vlašská, Waardenburg, WHB

2011…
De toekomst blijft een mooi gegeven, sturen kun je hem, bepalen niet. Wat ik probeer te sturen is dat ik 15 januari m’n rugzak heb gepakt om volgens de planning vijf maanden in Latijns Amerika te bivakkeren. Ik heb het ticket dus binnen, ook ben ik de eerste drie weken van onderdak voorzien: ik verblijf bij een — voor mij op dit moment nog onbekende — Ecuadoriaanse familie om overdag Spaanse les te krijgen…

Dit verhaal wordt van de week nog wat uitgebreid, inclusief een toelichting van mijn concert top 10. Wordt vervolgd dus …

Ladies and Gentlemen of the class of ’99

If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be it. The long term benefits of sunscreen have been proved by scientists whereas the rest of my advice has no basis more reliable than my own meandering experience. I will dispense this advice now.

Enjoy the power and beauty of your youth; oh nevermind; you will not understand the power and beauty of your youth until they have faded. But trust me, in 20 years you’ll look back at photos of yourself and recall in a way you can’t grasp now how much possibility lay before you and how fabulous you really looked. You’re not as fat as you imagine.

Don’t worry about the future; or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubblegum. The real troubles in your life are apt to be things that never crossed your worried mind; the kind that blindside you at 4pm on some idle Tuesday.

Do one thing everyday that scares you. Sing. Don’t be reckless with other people’s hearts, don’t put up with people who are reckless with yours. Floss. Don’t waste your time on jealousy; sometimes you’re ahead, sometimes you’re behind, the race is long, and in the end, it’s only with yourself.

Remember the compliments you receive, forget the insults; if you succeed in doing this, tell me how. Keep your old love letters, throw away your old bank statements. Stretch.

Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your life, the most interesting people I know didn’t know at 22 what they wanted to do with their lives, some of the most interesting 40 year olds I know still don’t. Get plenty of calcium. Be kind to your knees, you’ll miss them when they’re gone.

Maybe you’ll marry, maybe you won’t, maybe you’ll have children, maybe you won’t, maybe you’ll divorce at 40, maybe you’ll dance the funky chicken on your 75th wedding anniversary… Whatever you do, don’t congratulate yourself too much or berate yourself either — your choices are half chance, so are everybody else’s.

Enjoy your body, use it every way you can. Don’t be afraid of it, or what other people think of it, it’s the greatest instrument you’ll ever own. Dance, even if you have nowhere to do it but in your own living room. Read the directions, even if you don’t follow them. Do not read beauty magazines, they will only make you feel ugly.

Get to know your parents, you never know when they’ll be gone for good. Be nice to your siblings; they are the best link to your past and the people most likely to stick with you in the future. Understand that friends come and go, but for the precious few you should hold on. Work hard to bridge the gaps in geography and
lifestyle because the older you get, the more you need the people you knew when you were young.

Live in New York City once, but leave before it makes you hard; live in Northern California once, but leave before it makes you soft. Travel. Accept certain inalienable truths, prices will rise, politicians will philander, you too will get old, and when you do you’ll fantasize that when you were young prices were reasonable, politicians were noble and children respected their elders. Respect your elders.

Don’t expect anyone else to support you. Maybe you have a trust fund, maybe you have a wealthy spouse; but you never know when either one might run out. Don’t mess too much with your hair, or by the time you’re 40, it will look 85.

Be careful whose advice you buy, but, be patient with those who supply it. Advice is a form of nostalgia, dispensing it is a way of fishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the ugly parts and recycling it for more than it’s worth.

But trust me on the sunscreen…

http://www.youtube.com/watch?v=sTJ7AzBIJoI

`Advice, like youth, probably just wasted on the young’, door Mary Schmich in 1997.
`Everybody’s Free (To Wear Sunscreen)’, door Baz Luhrmann in 1999.

Beginnend bij de afronding van mijn afstuderen. Op maandag 26 juli heb ik de laatste versie van mijn thesis (genaamd ‘Shaping DNS Security with Curves — A Comparative Security Analysis of DNSSEC and DNSCurve’) ingeleverd bij mijn afstudeercommissie. Twee weken later (maandag 9 augustus) heb ik deze thesis gepresenteerd tegenover een volle zaal, gevuld met diezelfde commissie, maar ook met veel familie, vrienden, klasgenoten en (oud-)collega’s. Na dit publieke deel heb ik mijn thesis verdedigd ten opzichte van de commissie, waarna er witte rook verscheen: ik ben geslaagd!

In het publiek zat ook mijn opa, die vorige week de prachtige leeftijd van 90 jaar heeft bereikt. De commissie had voor het cijfer van m’n afstuderen een mooie formule in huis. ‘Ik moest vaker een oud iemand in het publiek meenemen’, de leeftijd van de oudste persoon in het publiek gedeeld door 10 was namelijk m’n cijfer. Afgestudeerd met een vette 9 dus, helemaal te gek! De komende tijd zal ik wat meer informatie (thesis, resultaten, code, documentatie, et cetera) omtrent m’n afstuderen vrijgeven…

De dag na m’n afstuderen hebben we om 4u ‘s ochtends met ons 9-persoonsbusje koers gezet naar de eerste stop voor onze Oost Europa trip: Praag. Met zes vrienden hebben we vervolgens goed huis gehouden in Krakau, Auschwitz, Boedapest, Siofok, Bratislava en uiteindelijk München. Ik heb nog wat regels liggen met de agenda van deze top vakantie, die ik als ik weer eens wat meer tijd over heb uit wil gaan schrijven. Maar voor nu voldoet het onderstaande filmpje ook meer dan prima :

http://www.youtube.com/watch?v=OCjPCG5an78

Uiteraard leuk om ook nog even de toekomst in te kijken. De komende tijd heb ik op m’n 23e al een kleine sabbatical opgenomen. Na 7 jaar fulltime gestudeerd te hebben met daarbij ook 7 jaar part-time gewerkt te hebben, vond ik het tijd om beide stil te leggen (eentje met reden: lees hierboven ), de andere omdat ik nu de kans heb er eens langer dan 4 weken tussenuit te gaan. Dat is dan ook de bedoeling. Na verschillende kleine tripjes naar Dublin, waarschijnlijk Parijs en misschien ook nog Kiev, staat er op de planning om voor een onbepaald aantal maanden Latijns-Amerika te gaan bezoeken. Maar goed, allemaal nog erg onzeker en vooral: onbekend. Wie weet over een korte tijd meer hierover. Ook nog een leuk vooruitzicht: laatste weekend van september staat er een duikcursus op de rol. Kortom, op dit punt is het leven precies zoals de titel van deze blog aangeeft…

(Note to self: zo gemakkelijk is het dus Harm, om je blog een beetje up-to-date te houden. In tien minuten weet de rest van de wereld ook weer dat je leeft, het goed met je gaat. En hopelijk heb je ze ook nog een kleine glimlach bezorgd…) Deze post is overigens ‘powered by’ Arcade Fire’s concert op Madison Square Garden, wat een fan-fucking-tastische muziek + energie. Wanneer komen we naar Nederland?

http://www.youtube.com/watch?v=g2DNz9MPe6A

Gisteren ben ik een ervaring rijker, maar een illusie armer geworden. Ik vermeldde in m’n vorige blog al kort over mijn sollicitatie bij de Luchtmacht als zijnde vlieger. Gisteren had ik mijn eerste selectie dag – waar bij een positief gevolg er nog vele zouden volgen -, het PO1 (Persoonlijkheid Onderzoek 1). Tijdens dit onderzoek wordt simpelweg je aanleg voor het vak vlieger getest. Grofweg bestaat dit uit drie testen: ruimtelijk inzicht, hand/voet/oog coördinatie en een capacitieve luistertest. Op ieder onderdeel moet je minimaal een 5 scoren en dat zat er voor ondergetekende helaas niet in. Kortom, we gaan gewoon verder waar we mee bezig waren: afstuderen.

Wat dat betreft gaat alles redelijk volgens plan. Ik ben inmiddels aan m’n thesis begonnen en heb de eerste twee hoofdstukken die er toe doen (dus minus de introductie ) zijn bijna af. En ik zit kwantitatief ook aardig op koers: 47 kantjes vol interessante Engelse wetenswaardigheden omtrent m’n onderzoek. Op dit moment ben ik bezig het introductie hoofdstuk tot DNSSEC te voltooien. In de loop van volgende week wil ik de introductie tot ‘mijn’ DNSCurve gaan schrijven en daarna worden eindelijk de werkelijke uitkomsten belicht (en ook nog gemeten).

Ook is de officiële datum van m’n afstudeer presentatie/verdediging bijna officieel bekend : maandag 9 augustus. Heel mooi, want de dag erop begint m’n vakantie: een trip door (voornamelijk) Oost-Europa in een 9-persoons taxi busje met, zoals het er nu naar uitziet, zes vrienden. Heb zo’n naar voorgevoel dat dat ongeacht de uitkomst van die negende augustus dit een hele leuke vakantie gaat worden: Praag, Krakau, Boedapest, Siofok, Bratislava, Wenen en München: here we come .

Nou, een snelle update die toch weer groot is geworden. Zo moeilijk is het dus niet Harm… Anyways, de rechterkant houdt je wat beter up-to-date. Of weet je wat: ga ook Twitteren. Is toch heerlijk, vertellen dat de krant op de wc zo lekker leest!

Zoals de titel inderdaad al aangeeft: ‘it’s been a while’, sinds m’n laatste blog. En als je dan rond 14u een writer’s block krijgt, dan is het de ideale tijd om tussendoor even iets in je moerstaal uiteen te gaan zetten op je persoonlijk webpagina. Noem het bezigheidstherapie. Ja, dat heeft een betere uitstraling dan het standaard sog’en (zie Google).

Laten we gewoon eens aan het begin van het jaar beginnen en dan gelijk bij het saaiste gedeelte: de tentamens. Ik had er twee gepland staan. Een in Eindhoven en een in Nijmegen. Die in Nijmegen (glansrijk) gehaald, terwijl de ene in Eindhoven begin april herkanst mag worden. Moet er uiteraard bij vertellen dat dat vak geen verplicht vak is, ik zelfs te veel studiepunten heb – ook zonder dit vak. Maar goed, eenmaal ergens aan begonnen wil ook zeggen, eenmaal iets afm…

Na de tentamens was het tijd om aan m’n afstuderen te beginnen. Daar ben ik nog steeds mee bezig (en zoet mee tot eind juli ). Ik doe dat twee dagen in de week bij het bedrijf ON2IT te Waardenburg en dat bevalt me meer dan prima. Een van de dagen zit ik op de TU – waaronder vandaag dus – en de andere dagen besteed ik thuis. Misschien wel gemakkelijk even uit te wijden waarmee ik geacht wordt bezig te houden: het ontwerp, de implementatie en de analyse van DNSCurve. DNSCurve is een voorstel van prof. dr. Bernstein om het DNS te beveiligen op link niveau. Voor de leken onder ons: dit houdt in dat ik bezig ben met het beveiligen van de vertaling van ‘www.harm.nl’ naar een internet adres. Wat inhoudt dat straks er geen informatie meer uit deze aanvragen gehaald kan worden. Je provider weet zo dus niet of je ‘www.harm.nl’ bezoekt, of ‘www.tilborg.nl’. Dit allemaal aan de hand van state-of-the-art cryptografische bouwstenen. Erg interessant, een combinatie van zowel theorie (ontwerp en analyse) en praktijk (implementatie). Op dit moment ben ik bezig met het afronden van het ontwerp, waarna er (eindelijk ) begonnen kan worden aan de implementatie. Maar goed, zoals ik al zei, hier ben ik zoet mee tot eind juli dit jaar.

Dan over naar het stukje sport. Het lijkt onmogelijk, onwaarschijnlijk en onwaar: maar ik sport zowaar weer. Na de podo therapeutische zolen zijn alle irritatie en overbelasting klachten van de knie als sneeuw voor de zon verdwenen. Ik fluit dus sinds de winterstop weer voor de KNVB en ben bezig m’n conditie op te bouwen voor een ander nieuwtje: ik ben op dit moment bezig met m’n sollicitatie voor de luchtmacht als zijnde vlieger. Vorige week op inlichtingen middag geweest, op vliegbasis Volkel. En daar samen met negen andere potentiële vliegers voorgelicht over de sollicitatie procedure. Veel papierwerk tot dusver (m’n HAVO diploma zoeken, bij de gemeente langs voor een GBA uittreksel, referenties afbellen en op de hoogte stellen, enzovoorts). Ik hoop in ieder geval het pak papier volgende week op te sturen. Waar na een maand ongeveer de eerste tests zullen beginnen en dan maar hopen dat we zo lang mogelijk ‘erin blijven’. ‘I’ll try to keep you posted ’.

Ook het nieuwe concert jaar is weer aardig begonnen. Wat kleine optredens gezien en er staan er wat op de rol. Maar goed, dat vind je in het rechter menu een mooie samenvatting van. Toevallig ook nog bezig met de zomervakantie. Wat waarschijnlijk een bezoek aan Rusland, Estland en Finland gaat worden. Echter, ook voor dit: daar is nog niets zeker aan.

Zow, een kleine grote update, ik hoop m’n log ietsje beter bij te gaan houden de komende maanden. Of dat gaat lukken dat zien we vanzelf wel. Ik ga weer verder aan m’n ontwerp om over een half uurtje in te pakken voor m’n gesprek met de begeleider van de TU. Ciao!

Na het eerste semester van de master heb ik het tweede semester op maandag twee courses in Eindhoven gevolgd: Verification of Security Protocols en Cryptography II. Eerstgenoemde was wat minder interessant, maar met een voldoende afgerond, terwijl ‘crypto II’ afgerond werd met een 1 — nouja, het tentamen dan. Dus bij dezen: mijn allereerste 1 ooit is in 2009 gevallen. Op de vrijdag heb ik in Nijmegen één vak gevolgd: Software Security, wat ook prima was afgerond. Tussentijds in Eindhoven nog de vakken Proving with Computer Assistance en Automated Reasoning gevolgd. Beide interessante vakken die ik ook voldoende had afgerond.

Na de zomer het laatste semester ‘echt les’ gehad. Met op maandag in Nijmegen de vakken Security in Organizations en Hardware & Operating System Security. En zo nu en dan vond ik het interessant om aan te schuiven bij Law in Cyberspace — een vak gegeven door de Universiteit van Tilburg. Op dinsdags in Eindhoven stond Algorithms for Model Checking op het programma — puur vanwege het feit dat ik dan tenminste ook een keer in Eindhoven ben . Terwijl ik op vrijdag in Twente te vinden was, voor de vakken Secure Data Management en Network Security. Waarbij we voor het laatsgenoemde vak als project een honeypot op moesten zetten: interessant. Voor de Twente vakken inmiddels al tentamen gehad en die ook prima afgerond, nu de projecten die daarbij horen nog. De Eindhoven en Nijmegen vakken worden in de tentamenweek in januari afgerond; nog even geduld dus .

Zonder vakken van het derde semester heb ik nu al 79 studiepunten bij elkaar gesprokkeld. Ik heb er 90 nodig om aan het afstuderen te kunnen beginnen, terwijl ik er nu theoretisch 29 kan verdienen. Dat moet wel gaan lukken dacht ik zo… Een jaar waarin er dus hard gewerkt is aan allerlei projecten en papers. Maar nog nooit met tegenzin de trein of bus naar Eindhoven, Nijmegen danwel Twente gepakt — iets wat alles zegt als je het mij vraagt…

Knie
Afgelopen jaar schreef ik al dat ik hoopte dat ik aan dit akkefietje geen woorden meer hoefde te spenderen. Helaas, niet ieder goed voornemen vindt aftrek. Maar, misschien is er dan toch licht aan het einde van de tunnel.

Nadat ik begin dit jaar nog redelijk moedeloos van m’n beengewricht werd, is dat aan het einde van 2009 redelijk omgeslagen. Net voordat ik op vakantie ging — daar volgt later uiteraard ook een blokje over — kon ik niet veel met m’n knie. Direct dik na inspanning en zelfs de dag erna gewoon pijn tijdens de dagelijkse bezigheden. Enorm veel irritatie op de pezen en pezenbladen rondom de knie. De fysio kon niet heel veel meer doen, m’n spierkracht was zo goed als gelijkwaardig, evenals de spiercoördinatie. Tja, dan begin je toch te twijfelen… ‘Had ik die derde operatie wel aan moeten gaan…?’

Eenmaal terug van vakantie had ik totaal geen last meer van m’n knie. Zouden die vier weken relatieve rust (geen sporten) en het dagelijks veel bewegen (wandelen for the win ) dan het wondermiddel zijn? Zo stom als ik was direct veel gaan hardlopen, wat allemaal prima ging. Totdat uiteindelijk de klad er weer in kwam: irritatie en veel pijn de volgende dag. Precies op dezelfde plaatsen. De fysio kon zoals gezegd niet veel doen. Daar zit je dan…

Begin oktober toch maar de laatste strohalm gegrepen die ik had: de podotherapeut opzoeken. Dingen die zowel de chirurg als de fysio eens tussen neus en lippen door hadden gemeld. Googlen, bellen en drie dagen later afgesproken. Er was inderdaad het nodige mis met m’n voeten en mijn loopgedrag, maar ‘hier was wel iets mee te doen’. Zou het dan toch?

Inmiddels loop ik nu zo’n dikke maand op m’n nieuwe orthopedische zolen en waarempel: zo’n beetje iedere klacht is verholpen en ik kan pijnvrij lopen, zelfs de dag erna! Dikke wow dus. Tijd om fit te gaan worden — ik scheurde de tweede week na aanschaf van de zolen m’n hamstring diep in — om in de tweede helft van het seizoen op te gaan treden als KNVB scheidsrechter: eindelijk weer. Zou dit dan toch het laatste hoofdstuk zijn omtrent de knie in m’n jaarlijke samenvatting…?

Muziek
Kwantitatief was het een minder jaartje met concert bezoek van ondergetekende. Echter, daar stonden wel de nodige namen van bands tegenover die op mijn ‘to-see-before-I-die’-lijst stonden. Zoals Kings of Leon, The Prodigy, U2 en Muse. Toegegeven, de één wat meer tegenvallend dan de ander, maar desalniettemin een prima concert jaar. Het waren er 15 dit jaar, tegenover 24 vorig jaar. Iets met kwantiteit zoals ik al aangaf .

Maar goed, om maar met de deur in huis te vallen, hierbij de top-10 van dit jaar:

1. The Prodigy – dinsdag 3 maart – E-Werk, Keulen
   Zoals gezegd, deze stond op de ‘to-see-before-I-die’-lijst. En man man man, wat hebben deze mannen mij deze doordeweekse avond vermaakt. We waren mooi op tijd in Keulen en stonden langs de geluidmannen toen het concert begon. Bij de eerste tonen ging de Duitse zaal (okay, met veel Nederlandse inbreng) al helemaal uit hun plaat — incluis ons. Snel naar voren gehaast waar iedereen direct elkander kwijt was: niet erg, gewoon stampen! Einde concert, lichten aan en weer hard balen dat je opnieuw helemaal doorweekt bent. Je kijkt om je heen (‘hey, ik sta weer langs de geluidsmensen’) en ziet dat iedereen ook doorweekt is: H-E-L-L Y-E-A-H!
2. Coldplay – zondag 20 september – Wembley Stadium, Londen
   Vorig jaar stonden ze ook op twee, toen had ik Chris Martin en kornuiten mogen aanschouwen in Keulen. Van de ene grote stad naar de andere, moet ik hebben gedacht. Ik had namelijk kaarten gescoord voor het afsluitende concert van de Viva La Vida-tour, in fucking Wembley Stadium. Nou weet ik niet of dat het was — wat een enorm vette locatie — of de regen die toen Coldplay net op de bühne kwam of gewoon de prima muziek. Anyways, het was een geweldig weekend!
3. The Temper Trap – donderdag 17 december – Doornroosje, Nijmegen
   Soms komen er van die bandjes die een debuut album afleveren die direct pakt. En als je dan ziet dat ze over een paar maanden om de hoek te bewonderen zijn: dan heb je geluk. Zo ging ik samen met Giel vorige week richting Nijmegen om deze Aussi’s te gaan aanschouwen. Wat een prachtige stem heeft zanger Dougy Mandagi toch: glashelder, hoog en aanstekelijk. Een enorm powervolle set, heel zwaar okay. Ik sta er niet van te kijken als de mannen over een aantal jaar de HMH platspelen. Kan ik er nog bij zeggen dat ik Dougy een hand heb geschud en hem succes daarmee gewenst heb .
4. U2 – dinsdag 21 juli – ArenA, Amsterdam
   Over platspelen gesproken. Dat hebben Bono en z’n mannen al ontelbaar veel keren gedaan. Ook ditmaal in Amsterdam. Harm’s eerste keer. Wát een podium en wát een overweldiging. Het nieuwe album mocht behoorlijk tegenvallen, dat werd met gouden ouden helemaal goed gemaakt.
5. The Gaslight Anthem – woensdag 10 juni – Doornroosje, Nijmegen
   Een band tweemaal zien spelen kan, maar als er dan maar één nacht tussenzit, dan ben je of niet goed snik, of het is gewoon een top band. Dat laatste geldt hopelijk voor mij . Jammer dat ik Brian Fallon en kornuiten pas dit jaar ontdekte, anders had de album top-10 van vorig jaar er heel anders uitgezien…
6. Alberta Cross – donderdag 19 november – Doornroosje, Nijmegen
   Samen met The Temper Trap toch wel het beste binnenkomer album van 2009. Dat dat live dan ook nog eens bevestigd wordt, levert dat alleen maar kudo’s op voor dit lijstje . Achteraf opnieuw met een frontman gesproken: Petter Ericson Stakee was zo relaxt als de muziek is, heel cool.
7. J.W. Roy – zondag 21 juni – Koningkerkje, Vierlingsbeek
   Tijdens het festival ‘Op de Toffel’ te Vierlingsbeek — waar ook De Staat en The Spades speelden — kwam ik in een klein kerkje waar singer-songwriters speelden J.W. Roy tegen. Een voor mij onbekende troubadour, maar iemand die ik daarna niet snel zal vergeten. Het is dat zijn CD’s voor gemiddeld 20 euro over te toonbank gaan, waarop ik het maar even van me af schuif. Maar dit is muziek zoals muziek bedoeld is: puur, direct vanuit het hart te hore gegeven, met een prachtige stem: wow!
8. Five O’Clock Heroes – zondag 22 februari – Doornroosje, Nijmegen
   Het is carnavalszondag en je favo spring bandje komt langs in Nijmegen. Wat doe je dan? Kei hard gaan natuurlijk! Samen met Mark en Jony verkleed richting Roosje, om aldaar door te gaan met feesten. Lees het maar even na .
9. Kings of Leon – zaterdag 21 februari – HMH, Amsterdam
   Dat was de zondagavond, de zaterdagavond was ik samen met Niels in de HMH te vinden om onze gezamelijke helden van de Kings of Leon te aanschouwen. Prachtige show, prima sfeer en meer dan prima muziek. Hier vind je wat meer.
10. Oasis – donderdag 22 januari – HMH, Amsterdam
    Eindelijk kon ik mijn helden van de middelbare schooltijd aanschouwen. Meeschreeuwen met alle knallers van toen (‘Champagne Supernova’, ‘Cigarettes & Alcohol’, ‘Don’t Look Back in Anger’ en last but not least: ‘Wonderwall’), ik zeg: bij een volgend album weer?

Nog wat concerten die er buiten vielen: Muse (toch wel een kleine tegenvaller, misschien omdat we er te laat waren en wat aan de zijkant stonden), The Killers (niets speciaals), Bloc Party (helaas, prima concert, maar niet dat stukje extra) en de grootste tegenvaller: Michael Jackson. Man man, wat had ik de beste man graag live een keer zien schitteren in Londen!

Anyways, van de concerten richting de albums. Ik ben zo lui geweest om hier gewoon de lijst neer te plempen die ik ook bij ApplySomePressure heb neergegooid. Maakt het er niet minder leuk om uiteraard:

1. Arctic Monkeys – Humbug
   Dit album kent volgens mijn ster-aanduidingen geen slechte platen: ik zie enkel 4 sterren of meer. Om dan de echte juweeltjes aan te wijzen wordt lastig, maar toch: ‘My Propeller’ en ook ‘The Jewellar’s Hands’. Wat meneer Turner hier flikt heeft iets weg van de magie die samen met maatje Kane ook bij The Last Shadow Puppets te beluisteren was: chapeau chapeau.
2. Yeah Yeah Yeahs – It’s Blitz!
   Als je pas in 2009 met de Yeah Yeah Yeahs wordt geconfronteerd — zoals ik — dan heb je inderdaad onder een steen gelegen. Echter, met zo’n muziek kom je daar stuiterend onder vandaan. ‘Hysteric’ en ‘Heads Will Roll’ maakten hier het prettigst een rondje. Tijd om weer eens een keertje Nederland aan te doen, ja toch?
3. Florence And The Machine – Lungs
   Het blijft leuk om bandjes die je ooit eens in een voorprogramma hebt gezien — bij MGMT te Doornroosje stond mevrouw Florence een kwartvolle zaal te showen wat ze in haar mars heeft –, zelf door ziet breken. Prachtige samenvloeiing van zang, melodie en een bergje power erbij! Dikke wow! Krakers: ‘Hurricane Drunk’ en de single ‘Dog Days Are Over’.
4. Doves – Kingdom Of Rust
   Nou ben ik niet bekend met het oude werk van de Doves, maar Kingdom of Rust raakte nadat het m’n hoofd trof er niet snel meer uit. Prachtige plaat, met mysterie alom. Maar liefst drie vijf-sterrers : ‘Lifelines’, ‘Jetstream’ en ‘House of Mirrors’.
5. Kasabian – The West Rider Pauper Lunatic Asylum
   Wel jammer, deze plaat had zekersteweten hoger gestaan als het concert van de Engelse heren niet afgelast was dit jaar. Anyways, reden te meer er nog meer naar uit te zien in februari. Een album wat misschien wat meer toegankelijk is voor de mainstream, het maakt de toppers ‘Fire’, ‘Underdog’ en ‘Fast Fuse’ er niet minder om .
6. The Temper Trap – Conditions
   Ja, het concert wat ik afgelopen week hiervan bijwoonde heeft zeker aan deze plaats bijgedragen. Een bevlogen band en ook bevlogen muziek. Sommige nummers pakten meteen (ik zeg: ‘Fader’), anderen komen later rustig bovendrijven. Blijkt dan vaak dat dat juist dé parels zijn die je over jaren nog kunt luisteren…? Laten ik het voor m’n oren hopen, met ‘Soldier On’ en ‘Resurrection’.
7. The Veils – Sun Gangs
   Deze plaat is een beetje ondergesneeuwd in mijn gedachten over goede platen uit 2009. Desalniettemin, wat een prachtig album. Dezelfde soort onrust als bij Doves, maar dan net een beetje donkerder. ‘Sit Down By The Fire’ staat héul hoog in mijn single van 2009 lijst.
8. Alberta Cross – Broken Side Of Time
   Daar is de tweede nieuwkomer van 2009, en wat voor één. Een stemgeluid waar de frontman van The Temper Trap nog twee noten onder zit. Prachtig concert van gezien te Doornroosje. Beetje weinig airplay gehad — misschien iets minder toegankelijk. Maar mensen: ogen dicht en ‘City Walls’ plus ‘Old Man Chicago’ opzetten. Ja, ik zei toch: je bent om.
9. Editors – In This Light And On This Evening
   Iets met een hele andere koers varen… Wat een verfrissend album van de Engelse heren. Topper ‘Papillon’ viel hier direct en doet het buitengewoon verrassend nog steeds heel prima hier. Groeibriljant ‘Bricks And Mortar’ heeft hier net te kort opgestaan om de gewenste 5-sterren te krijgen, maar wie weet wat het nieuwe jaar brengt.
10. Franz Ferdinand – Tonight
    En dan band nummer twee die de synthesizers ontdekt hebben. Verfrissend is het zeker, dat het daarbij ook nog knalt om de dansvloer op te zoeken en te blijven is wel duidelijk. De ‘change’ die na vier minuten en vijftig seconden doorbreekt in ‘Lucid Dreams’ was misschien wel de grootste verrassing van 2009 . Owja, ook ‘Twilight Omens’ deed het erg prima hier.

Tja, dan ben je aardig stil. Kortom, kom er maar in met die top-10 singles van 2009:

1. Editors – Papillon
2. The Medics – Great Is My Fear
3. The Veils – Sit Down By The Fire
4. Alberta Cross – Old Man Chicago
5. Franz Ferdinand – Lucid Dreams
6. Flinke Namen – Wolken
7. Antony and The Johnsons – Epilepsy Is Dancing
8. Kasabian – Fast Fuse
9. Yeah Yeah Yeahs – Heads Will Roll
10. Florence and The Machine – Dog Days Are Over
11. Bruce Springsteen – Life Itself

(Links volgen…)

USA
Volgt…

Woordenwolk
Net zoals vorig jaar ga ik 2009 voor mijzelf samenvatten in een woordenwolk (kortom: gewoon een opsomming van dingen die mij gebeurden of opvielen in 2009). Sommige dingen zullen je kunnen plaatsen, voor anderen moet je toch echt Harm heten. Anyways:

Keulen, Dublin, zolen, Santa Barbara, FlashForward, master, San Diego, Twente, Riga, papers, smartcards, Pinksteren, Californication, Londen, PEI, golf, Toronto, MANNEN weekend, Eindhoven, Niagara, Totaalnet, V, LA, The Gaslight Anthem, Nijmegen, lvm2, Wembley, Las Vegas

Door al die drukte ook maar weinig op m’n stekje kunnen schrijven. Terwijl er in de tussentijd genoeg gebeurd is, net na m’n vorige bericht naar Coldplay in Londen geweest, wat in één woord ‘te gek’ was — okay, dat waren er twee. Daarna eigenlijk weinig concerten bezocht, wat een beetje lafjes van me is. Maar ja, dan kijk ik ook al m’n maatjes aan, die óf geen zin, óf geen tijd, óf geen centen hebben om mee te gaan. Ach, so be it. Zie rechts in het menu overigens een lijst van concerten waar ik wel ga proberen te verschijnen… Muse, Alberta Cross en The Temper Trap staan hoog op het lijstje. Voor de laatse twee zoek ik nog medegangers .

M’n sportcarrière stond ook op het punt weer te beginnen. Na de nodige woensdagavond trainingen bij de lokale COVS (scheidsrechtervereniging) meende ik toch wel klaar te zijn om dit weekend eindelijk weer eens officieel de fluit te gaan hanteren. Bleek toch mooi even tegen te vallen. Tijdens één van de laatste sprints van de avond scheur ik zowaar m’n middelste hamstring zwaar in. Ai ai ai, vanwege het scheurende geluid en de scherpe pijnscheut, schoot er voor een honderdste van een seconde dat ene ongelukje van half 2006 door m’n hoofd. Gelukkig gaat m’n arm direct naar de hamstring en niet naar de knie… Neemt niet weg dat we er weer een weekje of zes uit liggen.

Toch jammer, want alle klachten waren zo goed als verholpen, door wat zooltjes en hard trainen in het krachthonk, dan toch opnieuw een tegenvaller. Je raakt er zowaar aan gewend…

‘Op school’ — ja zo noem ik het nog steeds — gaat ook alles naar behoren. De komende twee weken tentamen weken, enkel op de vrijdag. Echter, de nodige project deadlines en/of milestones zijn weer dichtbij, genoeg werk aan de winkel dus. Dat is eigenlijk waar ik nu ook mee bezig ben. Ik moet wat ISO 27002 controls noemen, in relatie met software security. Ja, je snapt nu waarom ik dan maar dit verhaal typ…

Tot snel, zullen we maar zeggen, misschien dan wat meer informatie over een weekendje Oostblok en een eventuele afstudeerstage — ja, ook daar ben ik inmiddels mee bezig. Geen buitenland waarschijnlijk, maar wel een interessante opdracht — in de veronderstelling dat het door gaat uiteraard .

Afsluitend met mijn nummer één plaat ‘of all damn times’. Hij heeft er wel vaker gestaan, maar ik kan hem niet vaak genoeg horen…

http://www.youtube.com/watch?v=wtVAJEAWnlU

Morgen een dagje Nijmegen, dinsdag een dagje Eindhoven, woensdag een dagje aan school werken (al dan niet in Eindhoven), donderdag werken in Arnhem en vrijdags een dagje Twente. Aldus een klein vooruitblikje op de week. Met in de oren waarschijnlijk The Beatles Remasters, misschien de nieuwe Muse en toch zeker de nieuwe single van Editors – die een hele tijd geleden ook al hier stond: Papillon.

Luister deze eerst – de single versie. En schakel dan over naar deze geniale akoestische versie. Kudo’s voor Tom Smith en kornuiten! En dan nog eenmaal de video:

http://www.youtube.com/watch?v=Wq4tyDRhU_4

Dan wordt het de komende twee weken even semi-fulltime (30u) werken om nog even snel een buffer cash te vullen . Aankomend weekend gaan we met de Polly mannen richting locatie x (ja, ondergetekende zit in de organisatie en kan die x invullen, maar dat weten jullie 14 juli denk ik ). Daarna dus nog een weekje Tiscom om dan de week erna Bono en kornuiten aan het werk te zien. Twee dagen daarna vertrekt mijn vlucht vanaf Brussel naar London Heathrow, om van daaruit door te vliegen naar Halifax, Nova Scotia, Canada. Alwaar ik anderhalve week ga verblijven om daarna Mark, Hans en David te begroeten in Los Angeles, California, VS. Drie weken daarna druip ik weer af naar ons kikkerlandje. Hell yeah! Wat heb ik zin in de zooooomer!

Owja, coming to be single of 2009:

http://www.youtube.com/watch?v=-IXel3A3Oj8

Afgelopen woensdag mocht ik ‘s ochtends aantreden voor het tentamen van Proving with Computer Assistance. Dat lijkt wel gelukt te zijn.

‘s Middags stond er iets anders op het programma. Met de student associatie groep van het Kerckhoffs Institute, Auguste, zijn we op bezoek geweest bij zo’n beetje dé security pioniers in Nederland: Fox-IT. Een stel enorm interessante presentaties gezien over de producten en diensten die de dames en heren van Fox aanbieden. Daarna van een leuke borrel + buffet genoten, om rond een uur of 19u weer terug te keren naar Eindhoven.

En dan kom ik eindelijk bij het punt waarom ik weer eens de pen in gekropen ben. Tijdens mijn autorit van Eindhoven naar ‘ons’ pittoreske dorpje werd ik aangenaam verrast toen Eric Corton tijdens 3voor12 radio zomaar, ineens, drie live uitvoeringen van Antony and The Johnsons uitzond! Way-the-go Eric, in één woord: prachtig. Dit liet mij direct terugdenken aan de tijd waarop ik erachter kwam dat Antony en de zijnen naar Eindhoven kwamen en dit àla minuut wat uitverkocht. Toen even later werd aangekondigd dat hij met z’n band naar het Holland Festival kwam probeerde ik er dan ook als de kippen bij te zijn om een kaartje te bemachtigen: helaas. De VPRO had er even 600 tussenuit gevist en die werden gebruikt om nieuwe leden te werven. Terwijl ik net een maandje eerder lid was geworden, pffffff. Stel je voor dat je 20+ jaar lid bent…

Maar goed, niet getreurd: Eric liet weten dat drie kwartier van het concert via de 3voor12 tv online te bezichtigen was: doe maar even snel checken hierrrrr.

Morgen een kleine presentatie over het groepwerk van het vak Software Security te Nijmegen. Waar we een soort van security audit aan de hand van OWASP gedaan hebben voor het open-source bulletin board systeem phpBB. Wij hebben als groep zijnde het session management onder de loep genomen, wel interessant, maar niet meer dan dat. Dan wordt er maandag een kleine presentatie verwacht betreffende een paper over A Probabilistic Applied Pi–Calculus. Tot zover de kleine deadlines. De afgelopen weken hebben we voor de vakken Automated Reasoning en VLSI programming ook al twee verslagen ingeleverd – 50 pagina’s ieder. Kortom, het ware drukke weken.

Rest ons nog een mondeling voor VLSI a.s. dinsdag en het inleveren van een gezamenlijke en individuele opdracht voor Proving with Computer Assistence over anderhalve week. En dan zijn we klaar? Nee hoor. Dan volgen er vanaf volgende week woensdag 3.5 week tentamens. En dan? Dan wordt er twee weken gewerkt.

En dan? Dan gaan we U2 bekijken en twee dagen daarna begint dan eindelijk m’n trip naar Canada. Waar ik anderhalve week blijf en dan doorvlieg naar LA, alweer ik Mark, David en Hans zie. Om samen drie weken door het westen van de VS te trekken, met een gehuurde SUV. Ik zeg: kom maar op met die deadlines, nog even vlammen en geld verdienen. Om het dan in een kleine maand waarschijnlijk allemaal weer uit te geven.

Owja, en in de tussentijd ga ik nog wel even The Gaslight Anthem (wat een gruwelijk, te gek, gaaf en geniaal album, zóóó’n zin in!),

http://www.youtube.com/watch?v=dw4YwJppiec

de Fleet Foxes,

http://www.youtube.com/watch?v=DrQRS40OKNE

en Moby

http://www.youtube.com/watch?v=enNE2oSTCKs

zien. Maar dat had de oplettende lezer uiteraard al lang aan het menu aan de rechterkant gezien… Hell fucking yeah!

Ik moet zeggen dat de indeling van deze post – met het oog op vorig jaar – goed gelukt is. Laat ik daar vooral mee verder gaan.

School
Tweeduizendacht stond voor mij qua school betreft geheel in het teken van de pre-master aan de TU/e. In de nodige posts vertelde ik stoer over mijn behaalde cijfers. Stoer, maar vooral trots kon ik eind augustus melden dat ik m’n pre-master daadwerkelijk gehaald had. Iets wat ik me niet had voor kunnen stellen toen ik half 2007 aan deze verplichte studie – voor de master – begon.

De uitreiking vond plaats met slechts drie jaargenoten – mensen die dus ook in de helft van 2007 waren begonnen – van de 45(!) die er gestart waren. Zoals ik al zei: trots.

Het tweede semester van het jaar 2007-2008 bestond voor mij persoonlijk maar uit drie vakken en was (helemaal met het oog op het eerste semester) relatief rustig. De drie vakken: automaten- en procestheorie, datastructuren en algebra waren alle drie zeker de moeite waard om te volgen. Vooral als ik terugkijk met de kennis uit de master zijn alle drie deze vakken aanvullend op m’n ontwikkeling geweest. Chapeau TU/e!

M’n pre-master binnen en dus tijd voor hetgeen het eigenlijk allemaal begonnen is: de master zelf. De faculteit Wiskunde & Informatica biedt drie verschillende master specialisaties aan. Te weten: Embedded Systems, Business Information Systems en Computer Science and Engineering (CSE). De eerst genoemde viel af, daar had ik een ander schakelprogramma voor moeten volgen, met veel electro vakken. BIS was met iets te veel bedrijfskundig dus bleef er één over. Echter, sinds een korte tijd heeft CSE er een aparte master track bij: Information Security Technology (IST). Deze variant wordt aangeboden door het Kerckhoffs Institute. Dit ‘instituut’ is een samenwerking van de TU/e, de Radboud Universiteit te Nijmegen en de Universiteit Twente.

De track richt zich – tja, met zo’n naam – dus op de beveiliging van informatie in de breedste zin van het woord. De samenwerking houdt in dat we tweemaal per week, maandags en vrijdags, richting een andere universiteit moeten. We worden dan ook vaak aangeduid als ‘the travelers’. Gelukkig valt die twee keer per week wel mee. Afgelopen semester moesten we maandags naar Twente en vrijdags ‘gewoon’ naar Eindhoven. Begin 2009 wordt het maandags naar Eindhoven en vrijdags naar Nijmegen. Eind 2009 mogen we wel twee maal per week naar een andere locatie (maandags naar Nijmegen en vrijdags naar Twente).

Tot nu toe bevalt me dit eigenlijk prima. Een redelijk internationale (25%) groep studenten die elkaar tweemaal per week zien: erg leuk. Ook de vakken zijn heel uiteenlopend – geïntereseerden kunnen hier een kijkje nemen in het curriculum.

De vakken die ik in Twente heb gehad zijn inmiddels afgerond. Twee daarvan met een (dikke) voldoende voor het tentamen en voor het derde vak schrijven we in het voorjaar van 2009 een paper. Wat er in 2009 nog meer gebeurt? Gewoon verder studeren en hopen op een mooie stageplek voor het voorjaar van 2010. Misschien wel in het buitenland… Maar eerst de eerste drie weken van januari overleven. Daarin sluit ik hopelijk vier vakken in Eindhoven met een voldoende af . To be continued dus…

Muziek
Komen we aan bij een hobby die eigenlijk in de loop van 2007 is ontstaan: het bezoeken van concerten. Waar ik vorig jaar rustig van wal stak (‘In het begin van het jaar ben ik ook wat meer uit m’n schulp gekomen om concerten van favoriete bandjes te gaan bezoeken.’), is 2008 toch wel een kleine explosie geworden in m’n agenda onder het kopje ‘gigs’. Als ik m’n Last.fm event lijst mag geloven: negentien maar liefst. En dan tel ik Pinkpop als één concert.

Iets waar ik dan wel van houd is deze concerten in te delen in het concert waar ik het meest… door was ontroerd; het meest op heb gerockt; het meest op heb gedanst; het meest van heb gehuiverd, maar bovenal: waar ik me het beste heb vermaakt. Is het niet qua muziek, dan wel qua sfeer. Vorig jaar kwam ik er vanaf met een top-5 van concerten. Dit jaar krijg ik het héél lastig met een top-10. Maar toch, daar gaan we:

1. Radiohead – dinsdag 1 juli – Westerpark, Amsterdam
   Het hele jaar heb ik tegen alles en iedereen geroepen dat Radiohead en Coldplay op één en twee stonden. Maar tegen niemand eigenlijk gezegd welke met de twijfelachtige eer moet strijken. Stiekem ben ik er nog steeds niet uit. Vergelijkbaar zijn ze niet, tja wat is wel vergelijkbaar met Radiohead. Maar toch staan Thom Yorke met z’n mannen op één. Waarom dan wel?Normaal gesproken ben ik eerlijk gezegd niet van de openlucht concerten. Het raakt me vaak net wat minder, het geluid is wat minder. Dat laatste was op deze dinsdag wel het geval. Het eerste daarentegen echt niet. Stel je voor: het is warm, misschien wel een beetje benauwd  en je hebt de hele dag door Amsterdam staan slenteren om wat boeken te scoren aangezien je enkele dagen later onder het mes gaat. Je gaat bij neef Bart langs en fietst samen richting het Westerpark om daar in het warme bad van geluid en extase van de mensen om je heen te komen, en je geheel over te geven aan eerdere genoemden helden. Als je de eerste gitaartonen hoort vallen en naast het podium een prachtige oranje-rode zon onder ziet gaan weet je het zeker: dit wordt een onvergetelijke avond.

   Sterker nog: dat werd het. Ik kan het nog steeds niet goed beschrijven, was iedereen dan in trance? Door de warmte of onder hypnose van narcotische middelen waar onze hoofdstad bekend om staat? Ik niet in ieder geval. Wat ik wel weet: ik zal deze zwoele dinsdagavond nooit meer vergeten. Punt!

2. Coldplay – vrijdag 12 september – Kölnarena, Keulen
   Zoals gezegd een respectvolle tweede. Een week voordat de verkoop voor tickets in Nederland begon – en ik zwaar het gevoel had dat dat lastig ging worden – startte de voorverkoop in Duitsland. Relatief makkelijk zes tickets kunnen scoren, die ook snel weer doorverkocht waren aan drie Polly-vrienden, neef Giel en Canadese vriendin Kristie die toevallig rond die tijd in het land was.Haastend vanuit Eindhoven om een beetje op tijd terug te zijn voel ik aan alles dat ook dit concert mijn top-10 van 2008 wel eens kan halen. Waar ik me in het verslag vooral verbaasde over de vriendelijkheid van onze oosterburen, moet hier natuurlijk één en ander over de muziek verteld worden. Dat is niet heel moeilijk. Voorman Chris Martin mag dan door collega blogger Harm van ApplySomePressure beticht worden van ‘Sinterklaas-rijm’ (no offence overigens – dat is gewoon zo), als charismatische frontman staat hij hoe dan ook zijn mannetje. Was het de plek waar we stonden? Het leuke gezelschap waar ik mee in Duitsland was? Of toch gewoon de muziek die iedere kant en iedere wal raakt, ik weet het niet. Ook hier geldt: onvergetelijk! Of toch niet…? Aangezien ik kaartjes heb kunnen bemachtigen voor de afsluiting van de ‘Viva La Vida’ tour in… Wembley Stadium, London!
3. Pete Murray – woensdag 26 november – Tivoli, Utrecht
   ‘Moet je luisteren joh, is net Jack Johnson.’ Tja, zo’n quote blijft wel hangen. Lekker laidback muziek is op z’n tijd erg welkom. Vooral als er weer intensief gedacht moet worden voor studie of werk. En laat ik maar met de deur in huis vallen: Pete Murray is tien keer beter dan Jack Johnson! En als hij er een beetje zin in heeft met z’n band, krijg je plots een twee uur durende pleziershow van muziek op je af. Dat is exact wat gebeurde deze woensdagavond te Utrecht.Rob, Mark en ik waren na deze avond helemaal om. Later bleek dat Pete zich wil vestigen in Nederland: prima jongen. Ieder jaartje zo’n optreden voor ons neerzetten en zelfs mevrouw Verdonk kan niet meer om je dubbele nationaliteit heen – aiii, deze grap is een beetje heel erg outdated.
4. Saybia – dinsdag 4 november – 013, Tilburg
   Toen ik de tourdata van Saybia te zien kreeg baalde ik enorm: waarom treden ze in godsnaam op mijn verjaardag op in één van mijn geliefde poptempels (Tivoli)? Gelukkig stond de dag erop een gig gepland in 013. Vooruit, ook goed. Als dan blijkt dat ze enkele jaren geleden daar een live album hebben opgenomen en het ook nog de laatste gig is voordat ze terugkeren naar thuisland Denemarken: dan voel aan je water dat dit een pareltje in de dop is. En ja, als je op vier in dit lijstje staat dan is dat het geval.Samen met Maarten werden we gevangen door de kraakheldere zware stem van zanger Søren Huss en de aanstekelijke performance van de heren die zichtbaar terugverlangen naar hun thuisland. Maar hun best deden dat met een enorme apotheose te doen: bravo!
5. MGMT – zaterdag 3 mei – Doornroosje, Nijmegen
   Het is altijd goed voor je ego als je achteraf kunt zeggen: ‘deze mannen heb ik live gezien voordat ze écht bekend werden’. Laat deze quote nou net voor mij opgaan met als lijdend voorwerp MGMT. Twee weken na hun optreden in het charismatische Doornroosje zie ik op de BBC MGMT optreden voor 60.000 opgewonden Britten. Inderdaad: ‘deze mannen heb ik live…’.Samen met Mark en Jony was ik getuige van een show waar de frisheid en enthousiasme vanaf sprong. Met als hoogtepunt de Woodstock playbackshow met kneiter ‘Kids’ als afsluiter: ge-ni-aal.
6. The Last Shadow Puppets – maandag 20 oktober – Paradiso, Amsterdam
   Volgens sommigen schreven Miles Kane en Alex Turner op deze maandag in oktober muziekgeschiedenis. Dat gaat mij persoonlijk wat te ver. Dat het een prima concert was ben ik helemaal met ze eens. Maar misschien toch wel een klein beetje overhyped…? Desalniettemin een stukje vakmanschap van de twee twintigers(!). Om maar met een cliché te eindigen: daar gaan we meer van horen…
7. Marike Jager – woensdag 10 december – Doornroosje, Nijmegen
   ‘Hoe kwam je in godsnaam weer aan deze dame Harm?’, vroeg medeganger Mark. ‘Goede vraag, even denken’, antwoord ik. Ik weet het niet meer precies, maar volgens mij waren het enkele berichten over een talent op het gebied van jazzy-pop uit Nederland, ja u hoort het goed. En tsja, dan ben ik wel benieuwd. Dan hoor je zo’n naam en enkele weken later zie je dat weer ergens terug komen. Bij mij zijn verbanden dan snel gelegd… Dus na eindelijk een platenzaak gevonden te hebben kon het luisteren van het eerste album uit 2006 beginnen. In één woord: catchy en pakkend. Dus als er dan via de nieuwsbrief van Doornroosje de aankondiging komt van Marike langskomt ben je snel om.Marike sloot ook hier haar tour af – in hometown Nijmegen. Een relaxte getalenteerde zangeres voelde zich zichtbaar op haar gemak en maakte er samen met haar band een geweldige avond van. Met als hoogtepunt een Doornroosje waar je een spelt kon horen vallen: auw, goosebumps.
8. Novastar – dinsdag 11 november – Paradiso, Amsterdam
   Een uitgesteld concert waar ik samen met Niels, Mark en Lotte heen ging. Een bevlogen Joost gaf samen met z’n briljante gitarist (en band) een puike show af. Kan niet anders zeggen…
9. Air Traffic – woensdag 27 februari – Tivoli, Utrecht
   Giel’s eerste officiële, mijn zoveelste. De catchy platen van het album werden in een prima tempo erdoorheen gejaagd in Tivoli, zonder dat het storend werd. Dit smaakte naar meer. Heren, waar blijft het nieuwe album?
10. Five O’Clock Heroes – donderdag 23 oktober – Speakers, Delft
    De minst drukke van alle concerten. Misschien vijftig man in een klein zaaltje in Delft. Onvergetelijk voor mede-Hero-aanbidder Mark en mij. In de zaal waar misschien tien man de band daadwerkelijk kenden gingen Mark en ik he-le-maal los. ‘Leuk dat jullie zo goed uit je dak gaan voor jullie vrienden’, stak een dame in het publiek hartstochtelijk naar me toe…Mark en mijn wens komt overigens uit: ze komen volgend jaar februari richting Doornroosje. Waar we hopelijk met een flinke Polly-delegatie heen gaan. Op carnavalszondag wel te verstaan .

Wow, dat is me een stuk tekst geworden zeg. Laten we het iets korter houden, anders gaat dit never-nooit voor Eerste Kerstdag af komen.

Rest mij nog een kleine voorprogramma top-3 samen te stellen.

1. Balthazar – voorprogramma GEM – 10 oktober – Luxor Live, Arnhem
   GEM zelf gaf ik niet zoveel om. Maar goed, een nieuwe poppodium bezoeken en Mark vergezellen is nooit weg. Daar werd me duidelijk dat een voorprogramma skippen soms een slecht idee is. Het Belgische Balthazar wist me enorm te boeien met hun pop met een hele fijne rare inslag. Toetsen, drums, gitaar, bas, piano en viool. Snap jij het nog? Zuiderburen alsjeblieft, begin aan dat album, en snel !
2. Yevgueni – voorprogramma Marike Jager – 10 december – Doornroosje, Nijmegen
   Dit – op dat moment – trio wist een gezapige zaal snel op te zwiepen. Hun aanstekelijke melodieën, grappige en pakkende teksten gingen erin als koek in de zaal, maar helemaal bij mij. Jammer dat ik geen CD hebben kunnen scoren, dat komt in 2009 vast wel goed!
3. Krause – voorprogramma Kraak&Smaak – 17 oktober – Doornroosje, Nijmegen
   Hoe krijg je in je eentje een zaal opgewarmd voor een spetterend optreden van de dance-act Kraak&Smaak? Ik zou geen idee hebben, vraag het anders even aan Krause.

Nog twee muzieklijstjes te gaan. De album lijst krijg je van me op Tweede Kerstdag. En zal tezelfdertijd worden geplakt in deze post. Aangezien dat de deadline is voor de ApplySomePressure album chart.

En uiteraard de beste 15 singles van 2008, naar mijn ‘holy opinion’ natuurlijk. Maar mét de restrictie dat ik maar één song per artiest/band mag kiezen:

1. Elbow – One Day Like This
2. Oasis – I’m Outta Time
3. Late of the Pier – Focker
4. MGMT – Kids
5. Fleet Foxes – He Doesn’t Know Why
6. Adele – Hometown Glory
7. Kings of Leon – Sex on Fire
8. Vampire Weekend – Oxford Comma
9. Coldplay – Violet Hill
10. Pete Murray – You Pick Me Up
11. The Killers – Human
12. The Last Shadow Puppets – The Age Of The Understatement
13. TV on the Radio – DLZ
14. Gabriella Cilmi – Sweet About Me
15. The Ting Tings – That’s Not My Name

Tja, en dan de album lijst van 2008. Ik heb de lijst vooral samengesteld voor ApplySomePressure, daarom mis je eigenlijk één album dat er eigenlijk ook in hoort. Maar omdat ik het gevoel had dat dit album het ook wel zonder mijn ‘hulp’ ging redden in de lijst heb ik die eruit gelaten. Je mag zelf raden welk album dat is. Hier de lijst:

1. Oasis – Dig Out Your Soul
   Een prachtig ‘terugkeer’ album. Hier staan gaan slechte nummers op. Op naar het concert half januari. Nu al zin in!
2. MGMT – Oracular Spectacular
   ‘For the record’ misschien niet helemaal 2008. Maar net zoals het vorige album geldt ook hier: dit album kent geen slechte plaat. Sommige muziek kun je niet in kaders plaatsen. En als dat niet lukt: vooral niet doen. MGMT is er daar één van. Een verfrissend geluid gemixt uit vanalles en nog wat
3. Late of the Pier – Fantasy Black Channel
   Wat voor MGMT geldt, geldt bij Late of the Pier alleen maar meer: plaats het a.u.b. niet in een hokje. Het is luister-, dans- en genietbaar. Kortom: wow!
4. Adele – 19
   Eigenlijk moet je de verschijning van Adele niet kennen. Puur en alleen naar haar magistrale stem luisteren doet genoeg (en wonderen).
5. Pete Murray – Summer At Eureka
   Niet echt heel voor de hand liggend in deze lijst. Maar vergelijk Pete Murray a.u.b. niet met Jack Johnson. Pete Murray is zoveel meer! Raak helemaal overtuigd als je Pete live ziet met band.
6. Elbow – The Seldom Seen Kid
   Raar dat Nederland zo laat onder invloed is gekomen van Guy Garvey en z’n mannen. Laten we maar zeggen: beter laat dan nooit. Elbow werd bij mij bekend na het fabuleuze optreden op Glastonbury dit jaar. Met als hoogtepunt ‘One Day Like This’ – dé plaat van 2008.
7. Fleet Foxes – Fleet Foxes
   Diversiteit genoeg in album-land van 2008. Fleet Foxes is daar weer een van de uitersten van. Duw ook dit beestje niet in een hokje, maar geniet vooral van de melodieuze (kerkelijke?) klanken en daarbij toepasselijke zang: wow!
8. TV On The Radio – Dear Science
   Ach, over diversiteit gesproken. Ik heb ze weleens betiteld als een kruising tussen Outkast en Bloc Party. Maar helaas, dat dekt de lading niet helemaal okay.
9. Marike Jager – Celia Trigger
   Wat is het toch jammer dat Marike niet echt doorbreekt. Pop-professor Leo Blokhuis heeft misschien een goed startschot gegeven voor 2009. Tijdens Pauw & Witteman vroeg Pauw snel voor de afsluiting nog aan Leo: ‘wat is de moeite waard?’. ‘Marike Jager, heel leuk fris album’. Laat ik mezelf daar vooral bij aansluiten.
10. The Last Shadow Puppets – The Age Of The Understatement
    Zie je het voor je? In suit, sigaar in de mond, glaasje cognac erbij en luisteren maar. Dat gevoel krijg ik bij deze heerlijke noir muziek van twee jonge twintigers. Het moet niet gekker worden…

Film
Komen we weer bij de andere hobby van me. Ik moet zeggen dat ik minder tijd heb gehad om me over te geven aan een cinematisch gecreëerde wereld. TV series daarentegen heb ik wel veel bekeken. Heerlijke opvullers voor een klein uurtje ‘iets anders’, zijn dat. Opnieuw geen genummerde lijst. Alhoewel, ik heb de nummer één wél ingevuld .

1. The Dark Knight
2. Charlie Wilson’s War
   Control
   Eastern Promises
   Knocked Up
   No Country For Old Men
   The Savages
   There Will Be Blood

Woordenwolk
Vorig jaar zei ik dit over de woordenwolk: ‘Wel leuk om hier wat steekwoorden neer te zetten die voor mij 2007 kenmerken, en die misschien niet voor iedereen duidelijk zijn ’. Moet zeggen dat ook dat me prima is bevallen, dus hierbij wat kenmerken over 2008.

22, 25-jarig, 90′s, Amsterdam, ASP, Coldplay, Effenaar, fitness, fluiten, Friesland, Fringe, Grieks, Kerckhoff’s, Keulen (3x), knie (3e), Lost, master, papers, Pinkpop, Pinksteren, Polly, pre-master, promotie, Radiohead, seizoenskaart, Sint Maartenskliniek, tiny, TU/e, UTwente, West Wing

Wow, dat is me het postje wel geworden. Okay ik geef toe, niet helemaal op Kerstavond geschreven. Het laatste deel heb ik stiekem op maandag 5 januari nog afgemaakt… Op naar een 2009 met bovenal gezondheid. Druk bezig met het plannen van een grote trip die mij door Canada en de VS zal leiden. Het afsluiten van het eerste jaar van m’n master en nog vele andere dingen. Maar daarvoor moet je gewoon Kerstavond 2009 intunen .

Echter, een kleine anecdote wil ik jullie niet onthouden . Je hoort mensen vaak iets zeggen in de trend van: ‘je kunt veel over die mensen zeggen, maar…’. Laat ik dat ook eens doen: ‘je kunt veel van die Duitsers zeggen, maar man-man, wat een discipline’. Dat klinkt misschien wat lomp, maar laat ik mezelf toelichten. Als regelmatige bezoeker van concerten in Nederland, bevond ik me in een oase van rust in Duitsland. Ik ben tijdens dat concert níet platgedrukt; níet gebeukt, en níet lastiggevallen door mensen die constant van plaats verwisselen en je beeld verbrassen.

Ik wist niet wat ik meemaakte. Nog een mooi voorbeeld: bij de worsten – ja okay, vooroordeel(tje) – kraam stonden verschillende spuiten voor de curry/ketchup/etc. Dat mocht je er zelf opdoen, evenals chili saus, die gewoon in een schaaltje met lepel stond. Ik durf er gif op in te nemen dat dat in Nederland ten eerste nooit had gekunnen, en ten tweede dat het een enorme teringbende was geworden. En die Duitsers netjes achter elkaar in de rij om rustig te wachten tot ze aan de beurt waren _O_ – respect .

Maar goed, we hadden staanplaatsen in de prachtige Köln Arena. Zeg maar het eerste kwart was afgezet, en enkel de eerste 1000 aanwezigen konden daar naar binnen met een polsbandje. Fair systeem, niets mis mee. Dus net achter dat kwart gedeelte gaan staan. Wat nog steeds een prima beeld opleverde.

Echter, na een nummer of vier zagen we dat security de nodige mensen door liet naar het eerste kwart. En – zoals je waarschijnlijk al verwachtte – was er een mooie rij gevormd om ook toegelaten te worden tot het restricted area. Jawel hoor, we kwamen er alle zes doorheen na een klein poosje wachten. (Nou ja, wachten met Coldplay op de achtergrond is geen wachten natuurlijk ).

Het zicht was daar stukken beter. Maar de mooiste verrassing kwam nog: na een nummer of tien zagen we op 5 meter afstand een drumpad plus piano omhoog komen. Wat krijgen we nou dan? Opeens kwamen Chris Martin en z’n mannen richting onze zijde. En daar hebben we Talk, The Hardest Part, Postcards From Far Away en een stukje Viva La Vida mogen aanschouwen en -horen: WOOOOOOOOOW.

Tja, nou is het alsnog een lange post geworden. Whatever . Maar om een lang verhaal kort te maken: ik heb echt één van de betere concerten ooit meegemaakt. Dat wordt een lastige top-5 (of misschien wel top-10) voor 2008 . Chris Martin blijft één van de charismatischte mensen die ik live heb mogen aanschouwen .

Na de klik dus de setlist en wat enorm gave YouTube filmpjes: zeker het bekijken waard (vooral de eerste, dat is ongeveer de positie waar wij ook stonden…)! En Rob bedankt voor je iPhone foto’s hierboven .

Setlist:

Classic Intro
Life in Technicolor
Violet Hill
Clocks
In My Place
Speed of Sound
Cemeteries of London
Chinese Sleep Chant
42
Fix You
Strawberry Swing
God Put A Smile Upon Your Face (Dance Remix) *
Talk *
The Hardest Part *
Postcards From Far Away * (instrumental)
Viva La Vida
Lost
The Scientist $ %
Death WILL Never Conquer $ §
Viva La Vida Remix
Politik
Reign of Love
Lovers in Japan
Death And All His Friends

-encore-
Yellow
The Escapist (fade)

* on a podium in the crowd with flashing ground
$ in the middle of the crowd close to a side entrance in the south-west
% acoustic
§ sung by drummer

http://www.youtube.com/watch?v=NX-w8blaTqc

http://www.youtube.com/watch?v=SECkN7bgN7g

http://www.youtube.com/watch?v=K5-rdzk0Jq0

http://www.youtube.com/watch?v=l_cPQ0RdOvE

En om het allemaal af te maken: een compilatie filmpje van deze fan-tas-tische avond:

http://www.youtube.com/watch?v=hOeVZbVq3XQ

Maar… Waar ik voor begon te typen: The Killers hebben de eerste single (‘Human’) van hun nieuwe – nog te verschijnen album – Day & Age uitgegeven. Wát een knijter van een plaat is dit zeg. Flowers omschreef het als ‘The Pet Shop Boys meet Johnny Cash’. Daar sluit ik me volledig bij aan!

http://www.youtube.com/watch?v=VFm4tgq5d2M

Ai, YouTube is goed aan het filteren. Kan even geen goede versie vinden, be patient .

Nu heeft een bandje wat de laatste tijd mijn aandacht getrokken heeft als zijnde de Amerikaanse Editors, regelrecht kant gekozen: “I’m the new blue blood. I’m the great white hope. I’m the new blue blood. I won’t fuck us over, I’m Mr. November.”. Tekst uit hun plaat ‘Mr. November’.

En dat is nog niet alles. In het promo filmpje voor Obama acteert hun fantastiche single ‘Fake Empire’ instrumentaal op de achtergrond…

http://www.youtube.com/watch?v=EcRA2AZsR2Q

Stars en stripes, mijn idealen zullen het nooit worden, maar het heeft wél iets.

De uni is inmiddels ook weer begonnen. Afgelopen maandag m’n eerste dag in Twente gehad: leuk. Nieuwe mensen, nieuwe omgeving, nieuwe professoren, nieuwe courses. Komt helemaal goed. Maar druk is het wel. Heb volgens mij nog nooit zóveel gelezen in twee weken. Eens kijken of ik het tempo kan blijven bijbenen.

Als afsluiter nog de échte ‘Fake Empire’:

http://www.youtube.com/watch?v=KehwyWmXr3U

Anyways, ik wijk af van mijn originele bestemming voor deze log . De titel is namelijk een regel tekst uit één van de vele briljante Radiohead songs (ja, remember, ik kwam superlatieven te kort): Just. En laat de bijbehorende video nu net zo - of misschien wel meer - briljant zijn:

http://www.youtube.com/watch?v=R5X7HKxpiQA

Owja, gisteren aan m’n master begonnen. Na afgelopen vrijdag m’n pre-master certificaat te hebben opgehaald, woei! Ik ga deze week van 9 tot 5 op de uni zitten, om te kijken welke mastervakken me aan staan. Leuk? Veel werk? Interessant? Mogelijkheden? Ik hoop ze voor bijna ieder master vak na twee weken aankijken beantwoord te hebben. Naast de verplichte vakken hoef ik er ‘maar’ vier te kiezen in anderhalf jaar. Jeuj !

http://www.youtube.com/watch?v=-ae3tFI8wXE

Wooooooow, kippenvel momentje. Al dan niet vanwege de misschien wel ‘verstopte’ steun aan Tibet?

Gek dat ‘All These Things That I’ve Done’ van The Killers me op het album ‘Hot Fuss’ zelf nooit echt is opgevallen. Dat is nu wel veranderd to be honoust . Na de klik vind je de uitgebreide live versie .

Verder gaat alles okay, m’n knie heeft echt goed gereageerd op de operatie. Lopen en fietsen gaat inmiddels weer bijna als gewoonlijk. Nog twee weekjes vakantie en dan begint het blokken weer. Aan de master wel te verstaan, inderdaad: ik ben geslaagd voor m’n pre-master!

Dat certificaat mag ik 22 augustus ophalen en de maandag erna begin ik aan de master Computer Science and Engineering. Met als specialisatie Information Security Technology, een mastertrack die aangeboden wordt door de TU/e, de Radboud Universiteit (Nijmegen) en de Universiteit Twente (Enschede). Ik ga de komende anderhalf jaar twee dagen in de week naar een andere uni. Het komende blok is dat enkel op maandag, richting Enschede. En stiekem heb ik er toch wel zin in .

http://www.youtube.com/watch?v=Qm5n1aimznE

Ik had een verdoving aan het been gekregen. Wel grappig, er wordt met een stroompje naar je been zenuwen (vier/vijf stuks) gezocht. Als die gevonden is, wordt er met een scherp glasvezel draadje de zenuw ‘platgespoten’. Na enkele keren proberen werden bijna alle pijnprikkels niet meer doorgegeven. Op die aan de zijkant van de knie na. Dus, even opnieuw zoeken. En na een half uur was alles uitgeschakeld: op naar de operatiekamer.

Daar met de OK-assistenten nog wat geouwehoerd (‘meneer, vindt u het erg als er radio aanstaat?’, ik: ‘dat ligt er natuurlijk aan welke zender er opstaat’, hij: ‘Q’, ik: ‘ja, dat vind ik heel erg’, met een hele grote knipoog ). Ook vond meneer de assistent me een held, omdat ik één van de weinige voetballers was, die bij was. Opbeurende woorden zo vooraf. Waarop ik besluit de heren (en dame, excuus) in de operatiekamer succes te wensen. Waarop de chirurg reageert: ‘Luck is not a factor’ (in z’n beste Belgisch Engels ). Waarop ik antwoord dat ik ze ook geen geluk wenste. Haha, wat een enerverend begin .

Maar zoals ik zei, weinig meegekregen van de operatie. Want nadat m’n pees verwijderd was kon begonnen worden met het boren van de kanalen. Waarop ik tegen de anesthesie assistent zeg dat ik wat voel. En meteen daarna dat het zeer doet. En daarop weer zeg dat ik kapot ga van de pijn, waarop hij reageert dat ik snel weg ben. Ik bedenk me nog wel even te melden tegen de OK-assistent dat ik het jammer vind dat ik geen held meer ben… Ik mag die OK-humor wel.

Ik word blijkbaar anderhalf uur later wakker, waarop ze bezig zijn met hechten. Om me gerust te stellen meldt de OK-assistent nog even dat hij me toch wel een held vond. Respect voor die jongeman , en mij natuurlijk, haha. Wat een anekdotes.

‘s Middags komt de chirurg op bezoek om te melden dat de operatie geslaagd is. Er was wel wat beschadiging aan m’n kraakbeen, maar graad 2 van de 4, wat geen irritatie veroorzaakt. Prima dus.

Van donderdag tot zaterdagmiddag mogen verblijven in de Sint Maartenskliniek. Aardige zusters, gelachen met de buurman over de overbuurvrouw (een non van 86) en ik heb gelukkig weinig pijn gehad. Herstel gaat ook voorspoedig, ik kan nu al dingen die ik de vorige keer pas na anderhalf à twee weken kon. Veelbelovend dus. Vandaag ook voor het eerst bij de fysiotherapeut langs geweest, ook dat ziet er voorspoedig uit. Hopelijk wordt dit dus één van de laatste logs over de knie, in negatieve zin dan. Alhoewel het herstel tot 100% sportfit zo’n 9 tot 12 maanden duurt. Dus ik beloof niets meer .

Op naar een positief stuk van deze log. De dinsdag voor ik onder het mes mocht ben ik richting Amsterdam vertrokken om samen met neef Bart het concert van Radiohead in het Westerpark te zien. Allereerst de hele dag alleen door Amsterdam geslenterd om de nodige boeken en DVD’s te zoeken voor de aanstaande verblijfperiode op bank en bed. De Slegte, wat Engelse boekwinkels, de nodige Free Record Shops, Van Leest’s, kleine platenzaken, een terrasje op het Leidseplein en niet te vergeten de Haegen Dazs in de Kalverstraat later, zorgden ervoor dat het inmiddels vijf uur was. Tijd om op weg te gaan richting neef Bart, in de Indische wijk te Amsterdam.

Na even te hebben opgefrist zijn we samen opnieuw richting de stad gegaan om snel wat te eten. Om daarna door te fietsen richting het Westerpark. Nog even snel een kaartje wat ik nog over had verpatst, om aan te sluiten in de rij voor de ticket check. Om snel even wat bekers drinken te pakken en een mooi plekje te zoeken. Van het voorprogramma weinig meegekregen, want ja, we kwamen echt voor Thom Yorke en z’n mannen. Het begint nu al laat te worden, dus ik kopiëer een review waar ik mezelf helemaal in kon vinden…

Weinig is natuurlijk zo prettig als op een mooie zomeravond in het park zitten met een biertje of wijntje. Zeker als er op de achtergrond ook nog eens een concert van een uitzonderlijk goede band te horen is. Op de zalige zomeravond van dinsdag 1 juli had Radiohead daarom beslist veel meer toehoorders dan uitsluitend de 15.000 bezoekers van de uitverkochte show in het Amsterdamse Westerpark. Ook buiten de hekken van het terrein, door het hele park en op de dijk langs het spoor, hebben zich honderden locals verzameld om voor nop de klanken van Radiohead op te vangen.

En geef ze eens ongelijk, want tournee na tournee bewijst Radiohead volledig buitencategorie te zijn, ook deze dinsdagavond in Amsterdam weer. Al is de band met eigen ogen zien er dan natuurlijk niet bij, en ook de bij vlagen verbluffende lichtshow moet je er buiten de hekken zelf bij fantaseren. Maar alleen al van de muziek zelf valt volop te genieten.

Vooral op visueel gebied verschilt dit concert dan ook van de optredens die Radiohead in 2006 in Amsterdam gaf, toen deels bedoeld om nieuwe nummers voor het latere album In Rainbows live uit te proberen. De videowalls als brokstukken hebben plaats gemaakt voor tientallen LED-verlichtingsbalken, die laag boven de band hangen en de muziek ondersteunen met fascinerende schouwspelen in, jawel, alle kleuren van de regenboog. Tenminste, pas als de zon echt onder is, daarvoor zijn ze nog moeilijk te zien. Daarna: om te likkebaarden zo mooi.

De verrassingen op muzikaal gebied zijn dit keer iets minder groot. Waren de In Rainbows-nummers twee jaar terug spannend en nieuw, inmiddels kunnen de fans ze uiteraard al dromen. Wel hebben magistraal opgebouwde liedjes als Arpeggi/Weird Fishes en Reckoner nu hun definitieve vorm gevonden, waar ze tijdens die eerdere tour nog constant veranderden tijdens de gedurende zoektocht van Radiohead. Alleen Videotape lijkt nog volop te evolueren en krijgt dankzij enkele extra pianoakkoorden en zwaardere elektronische beats nog meer pracht mee.

In Amsterdam wordt In Rainbows, het zevende studio-album van de band, in z’n geheel gespeeld. Terwijl de zon nog op het veld brandt, wordt er stevig geopend met een lekker venijnig Bodysnatchers, waarna korte, wonderschone verkoeling even volgt met All I Need.
De live Radio 1-samples en heftig overstuurde gitaarriff van The National Anthem brengt de eerste grote golf van herkenning teweeg. Heeft dan toch niet iedereen In Rainbows voor weinig tot geen geld gedownload?

Het nieuwe werk – ook het gloedjenieuwe Super Collider met alleen zanger Thom Yorke op piano komt voorbij - wordt vervolgens fraai afgewisseld met oudere krakers als Everything In It’s Right Place, Idioteque, Lucky en oude hits Just, Karma Police en Street Spirit. Publieksfavorieten die na al die jaren nog steeds indringend en bevlogen worden gespeeld.

Setlists wisselen per avond: andere hits als Paranoid Android of No Surprises blijven dit keer in de koelkast, net als alle songs van Amnesiac trouwens. Wel wordt het Westerpark getrakteerd op A Wolf At The Door (van Hail To The Thief, weinig gespeeld). En na een magische versie van How To Disappear Completely, vaak de afsluiter van een Radiohead-concert, volgt er toch nog de geluidsmuur die Planet Telex is, opener van album The Bends. De zeer afwisselende songkeuze van vanavond laat nog eens dubbel en dwars horen hoe gevarieerd het repertoire van Radiohead inmiddels is, van stevige, gejaagde rock naar ontroerende ingetogen stukken pardoes weer richting knisperende elektronica: alles kan. De balans is ruim twee uur lang perfect.

Dat de tours door Amerika en Engeland er inmiddels op zitten, is te merken: zelden in de bandgeschiedenis was het vijftal zo goed op elkaar ingespeeld. Bovendien is Thom Yorke uitstekend bij stem en laat in diverse regionen het beste van zichzelf horen. Een klein grapje mag natuurlijk ook, als hij een oude pilotenbril opzet tijdens een stukje drummen: “Safety first, people!” Als hij na afloop van de drumkruk aftuimelt, blijkt waarom. Was een helm niet handiger geweest?

Om Radiohead meer ontspannen dan ooit tevoren en toch zo  weergaloos te zien spelen, is bij vlagen al verbluffend. Zeker als alle subtielere nuances van de nummers van In Rainbows deze avond zo perfect uit de verf komen, mede dankzij kraakhelder geluid. Kijk gitarist Ed O’Brien en bassist Colin Greenwood eens glimlachen via de videoschermen! Je kunt hooguit tegenwerpen dat zo’n ontspannen houding de verbeten intensiteit van enkele jaren terug soms verdringt. Maar een kniesoor die zich daaraan stoort: al blijft totale overweldiging deze keer misschien uit, Radiohead blijft live nog steeds buitencategorie en hoeft hier zowaar steeds minder moeite voor te doen.

Gezien: Radiohead, Westerpark Amsterdam, 1/7/2008.

Bron: Alternative Blog

Kortom, ik heb écht een fantastisch concert gezien. Je zult het je niet voorstellen, maar nuchtere ik heeft de nodige momenten met z’n ogen dicht staan luisteren. Práchtig. Schitterend. Fenomenaal. Magnifiek. Chapeau! Wanneer weer?

De setlist en een link naar een vooringevulde YouTube search en Flickr pagina vind je hieronder.

Bodysnatchers [In Rainbows]
All I Need [In Rainbows]
The National Anthem [Kid A]
15 Step [In Rainbows]
Lucky [OK Computer]
Nude [In Rainbows]
Street Spirit (Fade Out) [The Bends]
There There [Hail To The Thief]
The Gloaming [Hail To The Thief]
Weird Fishes/Arpeggi [In Rainbows]
Idioteque [Kid A]
Faust Arp [In Rainbows]
Videotape [In Rainbows]
Just [The Bends]
Bangers And Mash [In Rainbows Disc 2]
Everything In Its Right Place [Kid A]
Reckoner [In Rainbows]

Encore 1
House Of Cards [In Rainbows]
Climbing Up The Walls [OK Computer]
A Wolf At The Door [Hail To The Thief]
Jigsaw Falling Into Place [In Rainbows]
Karma Police [OK Computer]

Encore 2
Super Collider [new song]
How To Disappear Completely [Kid A]
Planet Telex [The Bends]

En dan de linkjes:

• YouTube search
• Flickr pagina

Na een fikse wandeltocht – ja, we stonden geparkeerd bij camping C – eindelijk bij de hoofdingang aangekomen. Waar we na een minuut of tien wachten eenmaal het terrein op konden. Balen dat dat pas rond half twee was, waardoor ik mijn geliefde Air Traffic miste . En ik had misschien ook nog wel iets van Blood Red Shoes mee willen pakken. Helaas, hadden we maar eerder moeten gaan .Ach, inmiddels was Moke aan het spelen op de mainstage en nadat de nodige bonnen waren ingeslagen, hebben we dat van een afstandje eens even mooi bekeken. Leuke singles, aardige performance, maar niet echt iets waarvoor ik los een kaartje zou kopen…

Moke: 6.5

Daarna moest ik die andere Nederlandse trots van de dag maar eens gaan bekijken: Voicst. Een leuk vrolijk bandje waar ik twee singles van ken. Een geweldige set, Kypski van C-Mon & Kypski die bij de eerste plaat meedeed, en tijdens de kneiter ‘Everyday I Work On The Road’ werd na de zoveelste ‘toe-doe-roe-toe-toe’ opeens ingehouden, en stond de hele band stil. Echt stil. Waarna een rapper het podium opkwam en ik tegen m’n medeganger al vragend zei: ‘volgens mij is dat Pete Philly’. En toen ik daarnaast een bassist (met een cello) zag zitten, wist ik het zeker: Pete Philly & Perquisite waren er . Na een kleine song, waar Voicst nog steeds helemaal stil stond, gingen ze weer van het podium af, waar Voicst weer verder kon om hun knaller af te maken. Tof! Net zoals de vele strandballen, opblaashaaien en -orka’s die samen met zanger Tjeerd in een boot het publiek over gingen. Top .

Voicst: 8.0

Buiten de tent hebben we – opnieuw vanaf de zijkant – maar eens KT Tunstall bekeken. Leuke singles, leuke dame, leuk optreden. De meeste meezingers kwamen voorbij, waar ook ik zachtjes mijn stemgeluid heb gebruikt. Nooit te hard, want op de één of andere manier ben ik daarvoor gewoon niet in de wieg gelegd . Je moet bij mevrouw Tunstall niet veel spektakel verwachten, maar gewoon een degelijke set en een prachtstem. Combineer dat samen en je krijgt…

KT Tunstall: 6.5

Jeuj, Amy Macdonald was de volgende poppy-artiest die op ons lijstje stond. De weg richting de tent begon aardig druk te worden, gezien het feit dat er al kleine druppeltjes vocht naar beneden kwamen. Een plek in de tent was ook niet meer te bemachtigen. Als dan ook nog blijkt dat mevrouw Macdonald er nog niet is, is het in de regen staan niet echt een pretje te noemen. Na een dikke twintig minuten nog steeds geen Amy, argh, dit lijkt op een andere Amy van vorig jaar… Om de volgende headliner niet te missen en daar nog een redelijk goed plaatsje te hebben maar richting mainstage gegaan. Jammer, heel jammer, geen Amy voor ons, wel, toen de Editors inmiddels al bezig waren een klein stukje ‘This Is The Life’ gehoord. Helaas Amy, geen notering voor jouw. Wel een punt voor iedere tien minuten wachten. Ow wacht, dat is niet handig …

Amy Macdonald: 2.0

‘Ieder nadeel heeft zijn voordeel’, we hadden in ieder geval wel een goed plekje voor mijn persoonlijke toppers: de heren van Editors. Al eens live gezien in 013 en sindsdien alleen maar meer fan geworden. Wat een twee geweldige albums. Ook deze gig weer mooi alles mee staan blèren: prachtig. Smith was weer op dreef en misschien dat bassist Leetch nog iets heeft opgestoken van m’n vorige blog, hij stond zowaar mee te springen . Misschien heeft m’n log toch nog nut .

Editors: 8.5

Terwijl een maat van me, groot Stereophonics fan, al tijdens de Editors zich een weg richting het 3FM podium maakte, deed ik dat na de Editors. Ook de Phonics had ik afgelopen jaar al eens gezien, in Tivoli om precies te zijn. En sindsdien ook steeds meer hiervan gaan luisteren. Jones en zijn mannen stonden er weer puik bij. Leren jackie, zonnebril op, en rocken maar. Wat zeker gebeurde. Jammer alleen dat ik de eerste vier songs gemist heb, omdat de Editors laten begonnen. Enfin, de gebruikelijke platen (Maybe Tomorrow, Mr. Writer, Superman) kwamen voorbij. Jammer alleen dat ‘Pass The Buck’ van het nieuwe album niet langs kwam, een klein minpuntje.

Stereophonics: 8.2

Jammer dat Justice samen met de Phonics speelde, volgens 3voor12 was dat samen met Voicst het beste optreden van de dag. Maar ja, je kunt helaas niet… Op naar mijn volgende stop, de Kaiser Chiefs. Ook reeds bekend na een bezoek vorig jaar. En als je een feestje wilt, dan krijg je die bij de heren uit Leeds. Lekker meezingen en -springen. Ook mijn favorietje van het laatste album, ‘Angry Mob’ kwam voorbij. Met dat heerlijke gitaarloopje. Kortom: een gaaf optreden.

Kaiser Chiefs: 7.5

Toen was er een lastige keuze, ofwel Groove Armade, ofwel The Verve. Van beide ken ik enkel één single. En uiteindelijk moet ik mijn zwakte bekennen. Ik heb geen van beide gezien . Er moest gegeten worden en een plek worden gezocht voor de Foo Fighters, dus ik heb enkel wat buiten de tent van Groove Armada meegekregen. Jammer, want toen ik dat de dag erna op Nederland 3 voorbij zag komen, had ik zoiets: ‘dat had ik eigenlijk wel willen zien’. Jammer Harm, te laat… Kortom, op naar de Foo Fighters .

Niet echt mijn ding, de muziek van Dave Grohl en z’n mannen. Maar de Foo Fighters hebben mij wel verrast. Wat een energiek, wat een ontladingen, wat een gespring , wat weer niet goed is voor m’n knie, maar daar gaan we niet op in . Oftewel, een puike afsluiter voor mijn eerste Pinkpop.

Foo Fighters: 7.8

Al met al een enerverend dagje, met veel bands, veel drank (7-up, Spa blauw of cola, je weet toch ), veel eten en veel plezier. Minputje blijft toch de toiletten, wat een drama… Maar dat heeft de pret tijdens dit dagje niet mogen bederven. Evenals de regen, dat kwartiertje waar ik het over had is ook dat kwartiertje gebleven. Een godswonder, want in Sint Tunnis had het blijkbaar van 16u tot 23u geonweerd en gedaan. Top dus .

Dus:

1. Editors, 8.5
2. Stereophonics, 8.2
3. Voicst, 8.0
4. Foo Fighters, 7.8
5. Kaiser Chiefs, 7.5
6. KT Tunstall, 6.5
7. Moke, 6.5
8. Amy Macdonald, 2.0

En nog een gaaf bericht, ik heb kaarten voor Coldplay die Keulen aandoen in september dit jaar. JEUJ! Net zoals het feit dat ik nog vijf kaarten heb liggen voor Radiohead dit jaar in de Westergasfabriek. Jammer alleen dat niemand met me mee wil . Ik twijfel nog of ik alleen ga, of dat ik ze alle vijf verpats…

Op school gaan we op naar drie weken tentamens . Thuis op weg naar het 25-jarig huwelijk van pap & mam, en mijn knie gaat onderweg naar zijn derde operatie in twee jaar. Jaja, het leven staat nooit stil .