De andere heren hebben de afgelopen uren in onze vlucht richting London Heathrow hun laatste verhaal geschreven. Die eer komt mij nu toe. De lokale tijd (voor het gemak is dat op dit moment die van London) geeft aan dat het 5:38u is. Beetje vroeg dus. In onze hoofden is het echter iets over half tien ‘s avonds. Dus nee, slaperig ben ik niet. Weemen ligt daarentegen gewoonlijk weer eens gestrekt. Over de dag van vandaag valt niet heel veel te vertellen, het zal daarom misschien een kleine terugblik danwel samenvatting worden.

‘s Ochtends opgestaan in ons motel Ramadah Inn. Dat een kleine twee mijl van LAX ligt. Wat ook goed te merken was aan de enorme herrie als er weer eens een Boeing of Airbus over kwam vliegen. Mark slaapt de laatste dagen ook goed, hij is er een dag of drie geleden achter gekomen dat als zijn voeten bij mijn hoofd liggen (en mijn voeten vice-versa bij zijn hoofd) hij een stuk beter slaapt, omdat mijn parttime job als houthakker natuurlijk ook zijn tol eist. Leuk voor hem dat hij dat na 18 dagen pas ontdekte, anyways. ’s Nachts hebben Mark en ik overigens nog online onze vlucht ingecheckt. De drie heren hadden alle drie een plaats (naast elkaar) toegewezen gekregen, ik nog niet, beetje raar.

We hadden de meeste spullen gisteravond al klaargezet waardoor we enkel een douche hoefden te pakken. Nadat we rond kwart voor negen uitcheckten zijn we op weg gegaan richting ons verhuurbedrijf Alamo. Niet voordat we overigens de nieuwe kamer eigenaar blij hebben gemaakt met een enorm gevulde minibar, vol met Diet Coke, Dr. Pepper, wat flessen Sprite en wat flessen bronwater. Een overblijfsel van onze koelbox, die we overigens ook op onze hotelkamer hebben laten staan. Sympathieke ons, ik weet.

Bij Alamo waren we snel klaar en zijn we met de shuttle richting LAX gebracht, waar het wachten in United Airline’s terminal nummer zeven kon beginnen. Allereerst voor onze boarding passen, wat een klein half uur kostte. Ook daar kreeg ik nog geen stoel toegewezen – ik zal toch niet overboekt zijn he… Hierna door richting security, waar we opnieuw een half uurtje lam konden staan. Waardoor we rond een uur of 11u pas bij de gate arriveerden. Niet voordat we ons all-American breakfast naar binnen hadden gewerkt bij de Mac: een mooi burgertje met friet en wat frisdrank om het weg te spoelen. Hey, de laatste keer dat we de dikke nek officieel op peil kunnen houden.

Bij de gate blijkt dat ik op de stand-by lijst sta, overboekt dus. Gelukkig sta ik op plek nummer twee van de negentien. Waarschijnlijk door het vroege tijdstip waarop we in hebben gecheckt (10:15u). Rond 11:30u krijg ik gelukkig een stoel toegewezen. Zeventien anderen ook, fijn voor hen.

Jammer overigens dat de kip met rijst die ik in het vliegtuig geserveerd krijg smaakt alsof ik een Tupperware doosje aan het opeten ben. Maar goed, daar zitten we dan: een beetje lam hangend voor een vlucht van negen-en-een-half uur. Volgens mij heb ik nog nooit zo lang op een plek gezeten. Anyway, inmiddels heb ik The Soloist (prima film) en Duplicity (mwah) achter de kiezen, evenals wat afleveringen Prison Break die op m’n iPod stonden. En omdat ik m’n slapen maar kon beperken tot een schamel uurtje zit ik hier achter de laptop dit verhaal te typen. Met de gedachten op de – voor mij – vier-en-halve week, pfew, wat een tijd hebben we beleefd…

Amerika, het land: van de ontelbare fast-foodketen- en Starbucks vestigingen; van de altijd aanwezige wachtrijen (waar iedereen zich overigens aan houdt); van de 4-way stops in het verkeer die iedereen netjes volgt; van de snelwegen waar je gewoon rechts mag inhalen; van de gratis frisdrank en koffie refills; van de sympathieke mensen die altijd in zijn je te helpen; van de motels voor 60 dollar per nacht voor vier personen; waar geen kleine auto’s te vinden zijn; waar de benzine drie dollar per gallon (85 cent per liter) kost; waar de Subway onze favoriete ontbijt gelegenheid was; waar de Mac de minst favoriete was; van de achtbaans snelwegen (een kant op); van de ontelbare ‘tips‘ (fooi), voor alles en iedereen; van de ijs, ijs en nog eens: ijs, ijsbergen zitten er in je frisdrank en het is op iedere hoek te verkrijgen; van de mensen die enorm overdrijven; van de mensen die vinden dat Amsterdam dichtbij Nederland ligt; van de enorme hoeveelheid Amerikaanse vlaggen (alhoewel Mark er geen aan heeft kunnen schaffen); waar TomTom ook gewoon de weg weet; waar men liever lui dan moe is: langs iedere trap is een roltrap te vinden; van de slechte lapdancers; waar iedereen een credit card heeft en duchtig gebruikt; waar de dames zich eigen prachtig verkleden (chique en stijlvol) om uit te gaan; waar mensen allemaal aan de light bier zitten; van de steden met enorme verkeersdrukte; waar je medicijnen, je geld en je eten via de drive-thru kunt halen; van de enorme hoeveelheid kapot bier; waar de bars allemaal om 2u de deur sluiten; waar op iedere eettafel tomatenketchup te vinden is; van de enorme reclame mogelijkheden (tv, billboard, krant, etc.); waar je in ieder chique restaurant een burger kunt bestellen; van de tweetaligheid: Spaans was overal spreekbaar in Californie; dat inderdaad veel vatsige mensen huisvest; van de enorme afstanden, al met al hebben we 3161 mijl (5057km) gereden; van de overtuigende reclames (he Mark en David); waar iedere serveerster je persoonlijk aanspreekt en een babbeltje maakt; van de lage urinoirs en het land waar iedere jongedame je vraag beantwoordt, ook al heeft ze geen interesse in je (ideaal).

Maar bovenal: het land waar wij ons de afgelopen drie weken zo ontzettend vermaakt hebben en waar we allemaal zeker nog een keer terug gaan keren!

Rest me niet nog even het einde van onze reis te vertellen – terwijl ik inmiddels op m’n vaste vertrouwde stekje achter de PC thuis zit. Tijdens onze reis van drie kwartier vanuit Heathrow richting Brussel zitten we verdeeld in het kleine bijna zakenvliegtuig. Bij ondergetekende komen de 4-sterren of hoger gewaardeerde nummers uit z’n speakers en bij Mark tettert N.E.R.D. uit z’n oordopjes. Eenmaal geland in Belgie wordt er nog steeds hard aan ons aller nekken gewerkt: een quick-stop bij de Quick om nog een burgertje en wat friet achterover te werken.

Terwijl we in de rij staan onze bestelling te plaatsen ziet Mark opeens ‘een bekend gezicht’ staan, die hij niet helemaal kan plaatsen. Bij de balie worden inmiddels door een andere jongeman handtekeningen uitgedeeld. Mark tikt zachtjes op de handtekening gevende jongeman zijn rug, en vraagt: ‘Are you from N.E.R.D.?’. ‘Yeah mate’. Wow! Blijkt het ‘bekende gezicht’ Chad Hugo te zijn en converseert Mark ineens met Pharrell Williams. Snel een foto knippen met Mark en Pharrell om daarna met Chad even verder te ouwehoeren over het nieuwe album. Toch strak dat je in de hele ‘entertainment capital of the world’ geen ster tegenkomt (ja, op dat verhaal van Hans na, wat inderdaad opnieuw met scepsis werd ontvangen) en dan zie je op Brussel Airport bij de Quick opeens Shay Haley, Chad Hugo en Pharrell Williams staan: prachtig!

Ik hoop dat jullie genoten hebben van onze semi-serieuze verhalen over de vele ervaringen die we de afgelopen drie weken hebben opgedaan in het zuid-westen van de Verenigde Staten. En zoals je hierboven leest: misschien wel tot ooit!

Door: Harm

We vliegen nu ergens boven Canada op weg naar ons gigantische en geliefde Nederland. Ik weet niet hoe onze Mark erbij komt dat wij een kikkerlandje zijn of misschien toch wel: alcohol.

Onze dag begon uiteraard weer met het wachten op onze grote vrind Herm, erg vervelend maar het went zullen we maar zeggen. Onze Harm is erg geobsedeerd van het moviepark Universal Studios. Dit komt waarschijnlijk omdat onze Herm vroeger ambitie had, ja je hoort het goed, onze Herm had ambitie. Toen onze Harm in zijn midlife crisis (tussen de 10 en 15 jaar) zat, had hij altijd de ambitie om een groot acteur te worden. Ik persoonlijk heb daar nooit zo’n vertrouwen in gehad, maar dat kan natuurlijk helemaal aan mij liggen, NOT. Ik ben dus met ons Harmpje naar Universel Studios geweest, terwijl onze andere twee matties wat vrouwelijk schoon gingen spotten op de stranden van Malibu.

Hans en Mark hebben ons afgezet bij het moviepark, waar onze Herm al bijna tot zijn eerste emotionele moment kwam. Het was voor onze Herm werkelijk waar een droom die uitkwam. Na een goed half uur in de wachtrij gestaan te hebben, konden we eindelijk het park betreden.

Je kunt het wel raden, dit werd onze Herm toch even te veel. Na een klein kwartiertje janken konden we eindelijk de attracties gaan bekijken. De eerste attractie waar wij in hebben gezeten, was de Studio Tour. Hier word je met een karretje door de studio’s van Universal gereden. Tijdens deze tour zijn we nog achterna gezeten door Psycho, bijna vermoord door Jaws, dus we mogen van geluk spreken dat we het overleefd hebben.

We zijn nog door de straat gereden waar Desperate Housewives wordt opgenomen. Toen we door deze straat reden ging onze Herm helemaal uit zijn bol. Ik vroeg hem waarom, waar hij op antwoordde: ‘dit is echt mijn serie’. Ik dacht bij mijzelf, prima jongen.

We hebben op een attractie na alle shows en attracties kunnen doen. Er was een attractie genaamd het Horror House, waar uit het niets monsters, psycho’s, etc uit het niets verschenen. Harm en ik zijn ons beiden hier allebei een keer goed kapot geschrokken.

Vlak voor we het park wilde verlaten, moest onze Herm weer zijn coin hebben waar kinderen van vijf jaar dolgelukkig mee zijn. Wat denk je, hij wilde perse een coin van Jurrasic Park hebben, want die van de Mummy was weer niet goed genoeg.

In de tussentijd zijn Hans en Mark als eerste op zoek gegaan naar huizen van beroemdheden. Ze hebben wel wat huizen gespot, ze zijn zelfs bij Tom Cruise op de koffie geweest, helaas moesten ze de koffie wel voor de poort opdrinken. Na het checken van de huizen, zijn ze in Malibu opzoek gegaan naar wat vrouwelijk schoon. Na wat uren spotwerk, is onze Mark tot de conclusie gekomen dat er een verband bestaat tussen veel geld en mooie vrouwen, we wachten echter nog op een wetenschappelijke onderbouwing hiervan.

Hans was aan het verkondigen dat hij een beroemdheid in een dikke car had gespot. Hij had hier een foto van gemaakt (kei onduidelijk), maar hij is ervan overtuigd dat dit een grote beroemdheid was. Hij zal thuis nader speurwerk gaan verrichten.

Mark en Hans zijn ook nog even een kijkje weesten nemen op Santa Monica Pier, waar vele kinderatrracties te bleven zijn, zoals een reuzenrad, draaimolen, ballengooien, etc. Hans en Mark waren voornamelijk gekomen om ballen te gooien. Onze Mark heeft Hans bij elk van deze spelletjes zwaar vernederd, beetje lullig. Onze Hans ging het niet direct om de prijzen, maar meer om het zo hard mogelijk gooien van de ballen, typisch Hans.

Wij hebben vervolgens onze Mark opgebeld of hij ons kon komen halen bij het moviepark. Hij zei dat hij er over een half uurtje wel zou zijn, maar geen Mark te bekennen. Het was namelijk weer een keer file in LA, verrassend. Nadat de twee waren aangekomen, gingen we richting ons motel. Hier moesten we snel onze spullen droppen, omdat onze Herm voor deze avond een filmpje op het programma had gezet in een IMAX bioscoop. Tussendoor moesten we nog snel even snacken bij uiteraard een burgertent, want we moeten onze nek wel blijven spekken. Anders gelooft natuurlijk niemand dat wij drie weken in de USA zijn geweest. We zijn naar de film District 9 geweest, deze film was naar mijn mening zeker de moeite waard.

Na de film reden we terug naar ons motel, om vervolgens onze auto volledig te strippen, in de goede zin van het woord natuurlijk. Het was helaas alweer onze laatste dag van onze vakantie, omdat wij de dag erop de auto weer moesten inleveren bij het ‘eerlijke’ bedrijfje Alamo.

Door: David

Ik schrijf dit verslag in het vliegtuig op weg naar ons thuisland, Nederland. Normaal lig ik te slapen in het vliegtuig, maar hier maak ik wel even tijd voor. Ondertussen ben ik de film Fast&Furious aan het kijken. Ik snap er alleen niet veel van omdat het niet Nederlands gesproken is en ook niet ondertiteld.

Maar goed, de dag waar ik over moet schrijven begint als we wakker worden in het motel ergens in Santa Barbara, een stad aan de kust. De naam van dat motel weet ik op dit moment niet meer, waarschijnlijk zal dat wat met alcohol te maken hebben (Hacienda, HvT).

We wachten wederom op Harm om te gaan eten bij Denny’s, een goedkoop restaurant aan de overkant van de weg waar het ontbijt overigens wel goed was. Koffie, eieren met spek en wat gebakken aardappelen, een goed ontbijt om de dag te beginnen. We weten overigens nog niet wat we die dag zouden gaan doen, dus we besloten om maar even door de winkelstraat van de stad te lopen, om daar eventueel wat souvenirs te kopen voor familie of vriendin, voor degenen die een vriendin hebben overigens.

David is de enige die iets voor zijn vriendin weet te kopen en we lopen een winkel binnen waar wij de enige jongens zijn. David koopt iets en gaat in de rij voor de kassa staan, waar hij vreemd word aangekeken. Alleen Harm voelde zich niet zo op zijn gemak en stond al snel weer buiten de deur.

We zijn ook nog een boekwinkel binnengelopen omdat Harm een stripboek wilde hebben en Mark wat te lezen voor in het vliegtuig. Mark liep de winkel uit met een boek over friet, waarom weet geen mens, waarschijnlijk omdat ene David de schrijver is van dit boek en Mark toch wel een beetje een fetisj heeft voor de naam David.

Daarna kwamen we een winkel tegen waar Mark toch iets dacht te vinden voor zijn vriendin. We bekeken wat apparaten en probeerden ze ook uit, maar er was zoveel keus dat Mark niet kon kiezen en weer met lege handen naar buiten liep.

We liepen ook nog een Amerikaanse VVV in waar we misschien op wat ideeen kwamen om in de stad nog wat te doen, maar dat is niet gelukt. Toen hebben we maar besloten om richting LA te rijden en in de auto wat boekjes te lezen of er onderweg nog wat te zien was.

Er was weer een weg van ongeveer 30 mijl langs de kust op. Het was wel een mooie route, maar het weer was wederom niet echt heel goed. Deze weg kwam uit in Malibu, opnieuw een stad aan de kust, waar veel mensen wonen met een hoog inkomen.

Het was inmiddels al bijna vijf uur en we gingen in Malibu op de pier een restaurant binnen, eigenlijk buiten op het terras. We zouden hier een paar drankjes drinken en daarna ergens anders gaan eten omdat het hier niet echt goedkoop was, maar het liep allemaal wat anders.

Om 5u werd er met wat toeters en bellen een vlag gehesen dat het happy hour gestart was en dat alle cocktails en hapjes 5 dollar waren. Dat laten we ons uiteraard geen twee keer zeggen. Ik bestelde een cocktail dat volgens Mark naar brandnetels smaakte – en er ook zo uitzag – en David en Mark bestelde een een laffe aardbeien milkshake. Harm bleef gewoon bij cola. ‘Never change a winning team’, zoals Harm dan altijd zegt.

We bestelde nog wat hapjes van de kaart, hamburgers, friet en octopus. Allemaal heel lekker. David keek de kaart nog eens door en zag dat ze ook flessen wijn hadden, dit viel niet onder de categorie happy hour en kostten iets meer dan 5 dollar. Dat wil voor ons natuurlijk niks zeggen en bestelde een fles wijn, die ons werd aangeraden, van bijna 400 dollar (omgerekend een paar euro).

Nadat deze fles op was, was onze wijnkenner Mark niet echt tevreden en wilde nog een andere fles wijn proberen. Hij liet zijn oog vallen op een wijn die Kim Crawford heette (de zus van….) en bestelde deze fles. Dit was inderdaad een beter wijntje en David en ik vonden dan ook dat Mark een goede beslissing heeft genomen (eens moet de eerste keer zijn).

Met wat alcohol in ons bloed en Harm achter het stuur reden we verder naar LA op zoek naar een motel. Voor de verandering wilde we een keer een motel met een jacuzzi op onze kamer. Na wat gezoek kwamen we uit bij zo’n motel waar David en ik gingen onderhandelen over de kamer.

Ze hadden nog een kamer vrij met twee bedden en een big jacuzzi voor een bedrag van 186 dollar. Na het bezichtigen van de kamer waren we zo onder de indruk dat we de kamer namen. De jacuzzi was namelijk zo groot dat wij er makkelijk met z’n vieren in konden en als de situatie zich voordeed er ook nog wel vier mooie dames bij konden.

Wij vonden dat er bij een jacuzzi ook alchol hoort. We gingen dus even naar een winkeltje in de straat om wat inkopen te doen. Omdat wij helemaal weg waren van de wijn van vanmiddag besloten we om maar een aantal flessen wijn en een fles champagne te kopen. Terug op onze kamer had Harm de jacuzzi al aangezet en zagen we dat we ook een tv en een dvd-speler op de kamer hadden. We moesten dus nog een film huren.

Rond 22u gingen we bij de KFC, ook in de buurt, nog even een goede bodem leggen en heel toevallig zagen we een dvd winkel, waar we dus even een kijkje gingen nemen. Omdat David Spongebob, ik een actie-komedie, Harm een science-fiction film en Mark een goeie thriller wilde, liepen we naar buiten met een documentaire over seksschandalen, ook mooi.

Onze avond kon dus niet meer stuk, jacuzzi, alcohol en een filmpje, ideaal. Alleen die situatie van de vier mooie dames deed zich niet voor. Dat kwam door het feit dat de jacuzzi op deze kamer helaas niet eens de capaciteit had om ons vieren volledig te huisvesten.

Rond 2u was alle drank op en was het ook tijd voor wat slaap. De volgende dag gaan Harm en David naar Universal Studios en Mark en ik gaan de huizen van wat sterren bekijken en in onze toekomstige woonplaats: Malibu, op het strand van het uitzicht genieten. Hier gaat David een verslag over schrijven.

Door: Hans

Ondertussen in het vliegtuig op weg naar ons kikkerlandje zal ik nog een poging wagen om onze dinsdag te beschrijven. Opmerkelijk is overigens dat Hans aan het aanpappen is met een vrouw op leeftijd, de leeftijd is niet het opmerkelijke maar het feit dat het over een Amerikaanse gaat verbaasd ons zeer. Hans heeft toch een duidelijke voorkeur voor onze Oosterburen.

Maar enfin, ik zal nog wat vertellen (voor zover ik het nog weet) over de dinsdag.

We besluiten vroeg op te staan zodat we op tijd over de highway 1 kunnen rijden, deze weg is officieus verkozen tot de mooiste weg ter wereld om te rijden. Even wachten op Harm en dan kunnen we op weg. Eerst een ontbijtje bij de Subway met uiteraard weer dezelfde broodjes voor Harm en Hans en wat variatie voor David en Mark. Hans heeft besloten om zich ‘op te offeren’ om als chauffeur te fungeren, met als navigator Mark en achterin mede-iceboy David en Harm.

Highway 1 wordt verschillend ervaren, maar aangezien ik het meest lyrisch was over de route krijgen we een positief verslag. Ik vond het een enorm mooie weg, de weg slingert langs de kust op, alwaar je langs de afgrond oprijdt. Helaas was het in de ochtend mistig zodat je niet ver weg kon kijken, maar op sommige momenten gaf de mist ook wel weer een mooi gezicht.

Halverwege de kustroute komen we door het gebied dat Big Sur wordt genoemd. Hier wijk je iets af van de kust en kom je in een mooi natuurgebied uit, erg vet! Op den duur verandert de route enigzins en worden afgronden zandstranden. Het weer is ook wat opgeklaard, dus de route blijft zo boeien. In Amerika hebben ze de goede gewoonte om langs wegen op verschillende plaatsen ‘viewpoints’ te maken. Dit zijn punten waar je de auto gemakkelijk kan parkeren en zoals de naam het al zegt, een mooi uitzicht hebt. We komen langs een wel erg druk viewpoint, dus besluiten ook maar eens een kijkje te nemen. Een goede keus, een hele familie van zee-olifanten (ja ze bestaan) ligt er te chillen op het strand.

We besluiten daarna te overnachten in Santa Barbara, aangezien David heeft vernomen dat daar alle studenten gaan zuipen ’s avonds. Voor deze keer geloven we David maar. En Santa Barbara klinkt ook wel aardig. Daar aangekomen zoeken we een motel iets van de kust af, omdat we helaas niet de MegaBucks hebben gewonnen in Vegas moeten we beetje op de dollars letten. Hier ontmoeten we ook meteen de meest maffe motel medewerker van de hele vakentie, David en Hans gaan even navragen wat een kamer kost. Maar nadat de beste jongeman van het motel begreep dat we uit Holland kwamen wist hij meteen waarvoor we in Santa Barbara waren: ‘to get wasted en fuck some bitches’… Tja, goede naam hebben de Hollanders wereldwijd. Ook prettig dat het hem niks interesseerde dat we herrie maakten of de hele kamer ondersteboven haalde. Met zo’n man kunnen we praten.

Wat wel vermeld moet worden, hij had grote problemen met onze eerste SeaWorld avonturen. ‘Are you guys twelve or what?!’ Toen er nog kuchend werd doorgeven dat onze Harm een SeaWorld coin heeft gekocht, was de pret over. De volgende Hollander die bij zijn motel verschijnt zal waarschijnlijk voor pussy worden uitgemaakt.

Voor de variatie gingen we weer burgers snacken, aangezien we nog niet bij Denny’s waren geweest gingen we het daar maar eens proberen. Het bleek geen standaard fastfood tent te zijn, hier werd je zowaar bediend aan tafel en het eten was nog goed ook! Balen dat we daar pas in onze laatste dagen achter zijn gekomen.

Op advies gaan we naar de kroegen aangeraden door onze motel jongen, namelijk de plaatsen waar de ‘bitches’ komen en je goed ‘wasted’ kan geraken. De bitches waren beetje lafjes aanwezig, maar onze grote vriend Budweiser heeft ervoor gezorgd dat dat wasted gedeelte wel klopte. Voor het eerst in een paar dagen voelt de schrijver van dit stukje zich weer redelijk, dus het tempo wordt weer opgevoerd. Ik zal maar niet vermelden dat dit tempo voor Hans te machtig was. Harm had na een whiskey cola ineens een fetisj voor reggae muziek opgebouwd, de dood van Bob Marley doet hem ineens veel pijn.

De alcohol doet zijn werk ook weer, wat resulteert in vooral zwarte gaten bij jongens zonder pretpark coins. Hans en Mark raken die andere twee kwijt en besluiten maar een taxi te pakken, gewoon netjes naar het motel dit keer. Achteraf krijgen we te horen dat de andere heren nog even moesten snacken en voldaan een half uurtje later inchecken bij ons motel.

Blijkt dat David en Harm verrassend genoeg nog op het idee kwam om te snacken bij de Mad Dogs. De hotdog tent tegenover de Sandbar. Daar hebben ze wat ‘bradwurst’ en ‘frankfurters’ naar binnen gewerkt (alsof die Yanks weten hoe dat smaakt). En, bovenal hebben ze daar een beste jongeman met de geweldige naam Dan Beezle ontmoet. Na de worst is hij bij hun in de taxi gestapt, maar nadat ze gemeld hadden dat ze geen bier op de kamer hadden is hij maar weer de taxi ingestapt.

Al met al zit ons laatste uitgaansavondje in de USA erop, we zijn regelmatig op stap geweest en het is zeer goed bevallen! Aardige mensen en uiteraard hebben ze hier ook bier.

(Ondertussen is ons duidelijk geworden waarom Hans aanpapt met de meerderjarige Amerikaanse vrouw, ze beweert miljonair te zijn en te beschikken over een dochter van 19. En, last but not least: een strandhuis bij Laguna Beach, dus Weemen we verwachten wat van je jongen!)

Door: Mark

We zitten weer eens in de auto, terwijl ik weer eens m’n EEE PC tevoorschijn tover, ditmaal onderweg van Monterey naar Big Sur. Beiden in California rijdend over de beroemde highway 1, die ons leidt langs de westkust van de VS. Het weer zit vandaag niet echt mee, heel erg jammer, want het belooft een weg te worden met vele mooie uitzichten op de kustlijn, het strand en niet te vergeten: de Grote Oceaan. Enfin, daarover bericht dhr. Geven morgen. Laat ik me concentreren op de dag van gisteren (maandag 17 augustus).

We worden wakker in hartje San Francisco, na opnieuw een geslaagd avondje – voor sommigen dan – in de befaamde bierbar Tornando. De klok slaat een uur of 10 en er moet om 11u uitgeklokt worden. De ijsboys zorgen uiteraard weer voor een gevulde koelbox, terwijl ondergetekende zijn prachtige laptop tas kwijt is. Het ontbijt bij het hotel is vandaag nergens te vinden, dus gaan we op de hoek bij een delicatessen winkeltje wat rozemarijn-brood naar binnen werken.

Tijd om in de auto te stappen om nog snel even San Francisco’s grootste viewpoint te bekijken: Golden Gate bridge. Ondergetekende zit achter het stuur en mist de afslag naar de zuidelijke viewpoint. Gevloek blijft tot zijn grote verbazing uit: er moet nu over de brug heen gereden worden. Niet heel erg inderdaad. De brug is naar mijn mening niet zo rood als deze altijd weergegeven wordt. Misschien komt het omdat de zon niet echt zichtbaar is. Onze temperatuurmeter geeft een laffe 13 graden aan. Brrr, zo koud is het nog niet geweest tijdens ons verblijf hier, zelfs ‘s nachts niet. Aan de noordkant stoppen we bij de viewpoint om wat foto’s te schieten. Maar hier blijkt wat we al dachten: de hele brug is verstopt in de wolken en de wind zorgt voor een koud klimaatje.

Snel weer de auto in, om terug over de brug richting Golden Gate park te rijden. Daar aangekomen blijkt het vooral een park te zijn waar de parkeerplaatsen ontelbaar zijn. We zien een helikopter worden binnengereden en productie auto’s van Universal Studios. Even gluren, maar veel valt er niet te zien. We besluiten het park uit te rijden – voornamelijk vanwege een tekort aan parkeerplaatsen – en laten zo de Academy of Sciences links liggen.

We besluiten om richting Twin Peaks te rijden, dat zou een prachtig uitzicht op de stad moeten geven. TomTom helpt ons een eind op weg, maar echt een helder punt kunnen we niet vinden. Niet heel erg, want het zicht is erg beperkt. We zien wolken voorbij komen als we op weg zijn naar Twin Peaks…

Na enig beraad wordt dan toch maar besloten onze weg terug naar LA vandaag te starten. Er wordt koers gezet richting Santa Cruz. Een kustplaatsje een mijl of 50 ten zuiden van San Francisco. Daar aangekomen parkeren we de auto dichtbij het strand, waar de zogenaamde Boardwalk te zien is. Een permanente kermis met een van de oudste (houten) achtbanen van de VS: de Big Dipper. De entree is gratis. Bij binnenkomt snacken we wat – fish and chips, french fries en clam chowder stond er op het menu – om daarna richting de Big Dipper gaan. De kosten per rit: 4,5 dollar. Erg leuke achtbaan, waar Mark bang is zijn hoofd te verliezen en bij ieder dwarsbalk zijn hoofd intrekt…

Ondergetekende probeert iedereen te overtuigen mee te doen aan het mooiste kermis spelletje ter wereld: de kamelenrace. Niemand wil, beetje lafjes. We gaan ook nog wat boomstammetjes in, waar David eindelijk weer eens de kans heeft zich eigen een beetje fatsoenlijk te douchen. Fijn dat wij daar een beetje aan mee kunnen helpen door ons gewicht aan de boomstam te begeven. Na afloop gaan Mark, David en Hans nog het grootste reuzenrad van het westelijk halfrond in. Ondergetekende houdt z’n beide benen liever op de grond en kijkt toe hoe Hans zijn wens vervuld wordt.

Op de terugweg naar de auto beslist Mark toch de uitdaging van de kamelenrace aan te durven. Hij smeert ondergetekende af, met de opmerking dat hij twee ballen bij de start kreeg. Maakt niet uit, winst is met de domme houd ik me eigen voor.

We zetten koers richting Monterey om een motel te zoeken en een hapje te eten. Dat eerste is gelukt bij hotel El Dorado Inn, voor 105 dollar. De honger wordt gestild bij het door de Lonely Planet aangeraden Stokes. Bij binnenkomst worden we begroet door een mooie blonde dame, die door ons op z’n Hollands weer wordt begroet: ‘Zow, mooie vos’, en: ‘Mooie rijpe vrouw’. Dat laatste kwam uiteraard uit de mond van onze Mark. Hans beaamde dat overigens wel. Enfin, een tafel voor vier toegewezen gekregen.

Beetje dure kaart, David gaat voor de tonijn, Mark gaat voor het eerst in zijn leven aan de mosselen, Hans pakt een stukje varken en de auteur van dit verhaal gaat voor de halve haan uit de houtoven. Tussendoor komt de blonde gastvrouw vragen of alles naar wens is. ‘Yes, thank you’. ‘Where are you from, by the way?’. ‘Holland, madam’. ‘Ah, Nederlands, dat is leuk’. Oeps, tja, dat moment moest ooit komen. Ze is geboren in Soest, maar na deze korte kennismaking zien we haar niet meer terug. We gaan er maar vanuit dat onze sympathieke beoordeling van mevrouw haar uiterlijk niet is aangekomen – maar we weten wel beter uiteraard. Het eten smaakte goed en het desert mocht er ook wezen.

Terug op onze hotelkamer bekijken we nog even wat stukjes van X-Men III en gaan we rond een uur 23u naar bedje toe. Morgen vervolgen we onze tocht richting LA langs de kust.

Door: Harm

Hans heeft in zijn vorige verslag al een melding gemaakt van het laffe drinkgedrag meneer Geven. Hij zelf pretendeert dat hij een beetje ziek is, naar mijn inzicht dikke bullshit (wel vertaald: stierenstont). Hij heeft er immers zelf voor gekozen om met de grote jongens op vakantie te gaan. Waarschijnlijk zal hij voor dit laffe drinkgedrag nog worden vervolgd in Tunnis city en terecht lijkt me.

Zoals elke dag moesten wij weer wachten op Harm, tot grote ergernis van ons allen, geeft wel Harm. Vandaag stond de bajes op het programma oftewel Alcatraz, waar ze vroeger (mijn tijd dus) de zwaarste criminelen ter wereld vast hielden. We hebben ons zelf even snel opgefrist, voor zover dat bij sommige van ons mogelijk is. Vervolgens liepen wij richting de pier, waar de boot richting het gezellige bajes eiland Alcatraz vertrok. We moesten daar nog een half uurtje wachten, dus we dachten, laten we onze nekken nog maar weer eens een beetje spekken. We hebben dus wat hotdogs naar binnen gegooid.

Na het gesnack konden we de boot enteren, spannend! Onze Mark was zo opgewonden dat hij stond te trappelen en springen als een klein kind dat net een grote lolly van papa en mama had gekregen, toch leuk voor die jongen. Eindelijk op het bajes eiland aangekomen, hebben we eerst een sanitaire stop gemaakt. Toen hebben we een video te zien gekregen over de historie van de bajes, was zeker de moeite waard. Na de video hebben wij de audio tour gedaan. Hier krijg je een koptelefoon op en zo word je door de bajes geleid. Het was zeker de moeite waard om dit een keer gezien te hebben.

Weer teruggekeerd op het vaste land, zijn wij naar Fisherman’s Warf (Pier 39) gegaan. Deze pier staat bekend om zijn velen zeeleeuwen dit hier gezellig met zijn allen lam liggen te liggen. Wij hebben hier nog een hapje gegeten, wat uiteindelijk nog redelijk aan de prijs was. Maar we hadden geluk, we mochten zelf kiezen of we onze gay-ober 16, 18 of 20 procent fooi gaven. Wat denk je, we hebben hem genept en maar 14 procent fooi gegeven.

We zijn vervolgens naar het beroemdste straatje uit San Fransisco gelopen, de Crookedest Street ook wel bekend als het zigzag weggetje. Het was wel aardig om te zien, maar in mijn ogen was het maar een laf weggetje. Vervolgens zijn wij terug gegaan naar het motel, waar onze Harm zijn vrouwelijke kant weer eens te boven kwam. Onze Harm ging gezellig met al zijn vrienden een wasje draaien, alleen dus.

‘s Avonds zijn wij een lekker potje gaan bowlen. Waarom Harm hieraan mee heeft gedaan mag Joost weten, want zo slecht heb ik nog nooit iemand zien gooien. Na enkele slecht worpen zegt meneer dat het aan zijn knie ligt, is ook Harm. We hebben drie potjes gespeeld waarvan onze Harm drie keer laatste is geworden. Na wat ballen gegooid te hebben, zijn we wat gaan snacken. Voor de verandering weer eens burgers met friet.

Na het bowlen gingen wij door naar de wereldberoemde kroeg ‘Toronado’. Dit is een kroeg waar ze gewoon te veel verschillende soorten bier hebben oftewel een biercafe. Het mooiste van alles is nog dat onze Harm frisdrank bestelde, maar deze niet kreeg. De barman zei dat ze die bocht niet verkocht en terecht dacht ik zo. Ik snap wel dat hij die anti-bier gevallen niet moet, dus zat onze Harm braaf aan het kraanwater, dat had hij dan nog net wel.

Ik wil er eigenlijk geen worden aan vuil maken, maar onze Mark was voor de tweede dag op een rij, ja u hoort het goed, voor de tweede dag op een rij laf drinkgedrag aan het vertonen. En natuurlijk kwam hij weer met het smoesje van, oh ik ben zo ziek. Dan heb ik zo iets van, doe dat in je eigen tijd.

Op ongeveer 80 procent van alle geweldige dingen die wij die dag gezien, gegeten of niet gezien hebben zei onze Harm: ‘ik mag da wel’. Morgen gaat onze tocht langs de kust beginnen waarvan ozne Herm verslag zal doen.

Door: David

Op dit moment lig ik in bed in ons motel Nobhill Inn in San Fransico. Harm heeft net de was gedaan en Mark en David liggen saampjes een romantische film te kijken.

Maar mijn verslag begint wanneer we gistermorgen wakker werden in Motel6 langs de snelweg van Bakersfield (aan de zuidwestkant van Sequoia Park) naar Three Rivers (de westkant van Sequoia Park) waar we moeten zijn om dit park in te komen en daar de mammoetbomen te gaan bekijken.

We stonden rond 8u op om vroeg te vertrekken naar het park wat ongeveer 110 mile verder was. Nadat wij ons opgefrist hadden, namen David en Hans alias de Iceboys onze verantwoordelijkheid weer over het drinken en de koeling. Na dit gedaan te hebben, wachtten we wederom op Harm, ik snap niet dat die jongen niet inziet dat hij een half uur eerder op moet staan om te tegelijk met ons klaar te zijn, maar goed, het is vakantie.

Om te ontbijten zijn we voor de verandering maar eens een keer met de auto naar de  Subway gereden aan de andere kant van de straat. Waarna we onze rit vervolgden naar Sequoia Park. Een park met hele grote bomen, waar ik als bomenliefhebber al de hele vakantie naar uitkijk. Ik achter het stuur om even lafjes de laatste 110 mile weg te tikken om vervolgens in het park het stuur over te geven aan dhr. Mark Geven, zodat ik mijn ogen op de bomen gericht kan houden.

De entrée van dit park was gratis en we volgden een route door het park van een mijl of 30, schat ik, over steile en bochtige bergweggetjes door de bossen. De bomen die we in het begin tegen kwamen vonden nog een beetje lijken op de bomen in de Staatsbossen en waren meer onder de indruk van het uitzicht dan van de bomen, maar wat we gelezen hebben in de boeken moesten we op zoek naar een boom genaamd, de  ‘General Sherman’s Tree‘. Dit zou de grootste boom ter wereld zijn.

Na een aantal mijlen kwamen we dan eindelijk de mammoetbomen tegen en we waren onder de indruk. Deze bomen zijn echt enorm. Ze zijn niet zozeer hoog, maar de omtrek van de stammen is echt niet te geloven. Eindelijk zien we dan een bordje met Sherman’s Tree en we besluiten daar te parkeren om vervolgens met te voet verder te gaan richting de beruchte boom.

Onderweg daar naartoe moet ik natuurlijk even aan een van deze bomen ruiken en ermee op de foto.
Aangekomen bij de General Sherman Tree lezen we op een bordje dat dit het grootste levende organisme op aarde is. De omtrek van de stam is 31 meter en hij is zo’n 84 meter hoog. Er zijn hogere bomen, maar niet met zo’n volume (inhoud, voor de minder slimme mensen). De boom weegt zo’n 1.385.000kg, niet bepaald normaal dus en daarom de grootste boom ter wereld.

Uitgekeken op Sherman reden we verder naar de op drie na grootste boom ter wereld, ook mooi. Daar een wandelingetje gemaakt van 0,8 mile en daarna het park verlaten om ergens te gaan eten. Mark en David willen graag bij Taco Bell eten, omdat deze heren verleid zijn door een reclame van deze toko waar een hoofd te zien is die rood word en waar dan een beetje stoom vanaf komt na het eten van Volcano Nacho’s, een heet maaltijdje.

Bij deze tent aangekomen bestellen deze heren de Vulcano Nacho’s, Harm en ik houden het bij normaal eten. Mark en David zeiden dat ze het niet te nassen vonden en aten het niet op, maar volgens mij konden deze jongetjes dit pittig etentje niet aan.

David ging achter het stuur en we reden naar San Fransisco, dat was nog zo’n 180 mijl. We hadden gehoord dat het daar vrij druk was op de weg en dat was inderdaad zo. We kwamen daar rond 20u aan, waar ik als navigator David een beetje de weg wees door de straten van San Fransisco. We boekten een motel voor twee nachten in het hartje van SF. Na ons opgefrist te hebben en voor het eerst een vest nodig hadden – omdat het hier maar een graad of 15 was, koud dus – besloten we om ergens wat te gaan eten en drinken.

Mark sprak twee vrouwtjes aan op straat en vroeg waar we goed konden eten en waar je goed kon uitgaan. Deze dames stuurden ons naar een straat vlakbij ons motel. We konden dus als het moest naar huis kruipen, ideaal.

Na onze maagjes gevuld te hebben in een restaurantje, gerund door een paar Chineesjes, liepen we verder door de straat op zoek naar een mooie kroeg. Harm zag een mooie kroeg en wilde daar graag naar binnen, maar toen zag ik een regenboog vlag boven de deur hangen en zei dat dat betekende dat het een homobar was. Harm “wist” dit niet. En we besloten om toch maar even verder te zoeken.

Aangekomen bij een lounge, genaamd Red Devil, lieten we daar onze id’s zien, betaalde entrée en gingen naar binnen. Hier was een bandje aan het optreden wat wel wat weg had van de Village People en kwamen er al snel achter dat dit ook niet echt een normale bar was. Maar de muziek was goed en ze hadden bier en whiskey-cola. Wel een beetje laffe blikjes bier van 710ml voor maar 6 dollar.

Harm raakte aan de praat met een kel waarvan wij vonden dat het een homo was, hij had namelijk een kort broekje aan en een roze hempje, zoiets doe je nog niet met carnaval aan. Er liepen wel meer van deze jongens in vrouwenkleren rond en Harm zei: ‘ik mag da wel’.

Mark voelde zich niet zo lekker en ging naar huis toe. Die jongen kan gewoon niet meer zo goed tegen bier. David en ik dronken nog wat biertjes en Harm nog wat whiskey-cola. Om twee uur ging deze toko dicht, eigenlijk alles ging om twee uur dicht, en we liepen terug naar ons motel waar Mark levenloos op bed lag. Harm heeft ‘s nachts vanuit zijn bed met de laptop op z’n schoot nog PSV – Ajax gekeken. En daarmee ‘levenloze’ Mark drie keer uit z’n slaap gevloekt en vier keer uit z’n slaap gejuigd. Blijft een sympathieke jongen die Harm.

De volgende dag lag Alcatraz op ons te wachten en hier gaat David een verslag over schrijven

Door: Hans

Vandaag staat Death Valley op de planning, dus de wekkers zijn gezet om 8 uur dan kunnen we lekker op tijd richting de heetste plaats van Amerika. Echter worden Mark, best man David, zelfbenoemde Vegas Big Shot cola boy en landverrader Hans pas om kwart voor elf gewekt door de schoonmaakster. “Some people just can’t handle Vegas”.  Uiteraard begin ik de dag weer goed met een paracetamolletje, want pijn is niet fijn. Voor de eerste keer deze vakantie hoeven we bij het verlaten van een hotel kamer niet te wachten op Harm. Goedzo jongen.

Gokverslaafde Harm moet uiteraard nog richting de roulette, waar hij beweert een hele goede tactiek te hebben bedacht waarmee hij zeker wint. (David merkt nuchter op dat cola boy zijn grote mond wel kwijt raakt als hij bij Holland Casino weer eens 200 eurotjes verliest.) Na het uitchecken begeven we ons richting de Subway, waar duidelijk wordt dat Hans nog heftig onder invloed is van alcohol (of Duitse liefde?) aangezien hij afwijkt van zijn broodje bacon en zowaar iets anders besteld!

Dan eindelijk breekt het moment aan waar de ice boys al twee dagen naar snakken, ze mogen weer de ice boys uithangen. Als twee kleine kinderen die een chuppa chup lolly krijgen glunderen ze bij het aanzien van de zak ijs die ze uiterst gedreven en professioneel verdelen over onze koelbox. David gooit zelfs nog speels een ijsblokje naar Hans, wat schattig zeg.

Nu moeten we dan toch Sin City verlaten, dit gebeurt met gemengde gevoelens. Mister Vegas Harm heeft het er zwaar mee en zweert plechtig op zijn geliefde broodje Subway chicken dat hij elke twee jaar terugkomt. De anderen vinden het wel mooi geweest in de poppenkast van Vegas, waar je wel zeker een keer geweest moet zijn.

Uiteraard zal iedere thuislezert begrijpen dat alles wat over Las Vegas is geschreven uit de duim is gezogen van de desbetreffende auteur. Want ‘What happens in Vegas, stays in Vegas’ Dus we hebben natuurlijk veel meer spektakel meegemaakt…

We gaan nu richting Death Valley, aangezien Harm de enige is zonder alchohol in de aderen mag hij de eerst mijlen rijden. Hoe dichter we Death Valley naderen hoe hoger de temperatuur oploopt, vooraan in het park krijgen we nog wat waarschuwingen over de hitte dus we verwachten dikke lijpe shit. Na het eerste viewpoint neemt Mark het stuur over, aangezien Harm constant nummertjes en een rollend balletje ziet heeft hij moeite met het rijden. Eerst naar Badwater, het laagste en heetste punt van Amerika. Verder weinig boeiends te zien dan wat zout en het is er inderdaad vrij warmpjes, zo’n 45 graden.

Nou, om toch nog iets te maken van Death Valley gaan we proberen om een eitje te bakken op de moterkap. Van horen zeggen – ene Bas en Aad van Toor – hebben we begrepen dat dit kon. De auto in een zijweggetje geparkeerd en wat boter op de moterkap, daarna het eitje. Maar weinig kans dat dit gaat lukken, dus helaas geen gebakken eitje. Vooral Hans heeft het er zwaar mee, dit was een van de redenen dat hij naar USA op vakantie wilde. Met moeite heeft zijn ice boys kompaan David hem ervan kunnen weerhouden om direct naar huis te gaan. De auteer van dit verhaal heeft hier ook meteen zijn droom kunnen verwezenlijken, namelijk streaken in Death Valley. Tja, sommige dingen moet je gewoon gedaan hebben.

Ondertussen hebben we nog een Belg geholpen die in de berm vast was gelopen met zijn camper. Deze beste man deed uitermate zijn best om de stereotype Belg uit te hangen, aangezien hij ondanks het advies van Hans besluit een trekkabel te bevestigen aan zijn bumper. Bumper aan gort en nog geen centimeter verder. Maar nu heeft hij het bedacht, we maken hem vast aan de grill van de camper. Onze handyman Hans heeft het niet meer en grijpt helaas in (we hadden onze camera er al bijgepakt voor het komende spektakel). Hans bevestigt de trekkabel op de enige logische plaats en de camper wordt met gemak uit de berm getrokken. Na een ‘stay on the road next time’ en een sympathieke hand van hem zijn vrouw – die in Mill geboren is – rijden we verder.
Conclusie over Death Valley, zeker de moeite om doorheen te rijden qua natuur. Maar hetgeen waar vooral David op gehoopt had: ‘dood en verderf” kwam je niet tegen. Knappe jongen dat je hier afsterft, het is overbevolkt met toeristen en het dichtste bij de Death kwam onze high roller big shot mr. Vegas aangezien hij de hele rit bewegenloos op de achterbank heeft doorgebracht. Sommige mensen kunnen dus echt Vegas niet handlen.

Na het verlaten van Death Valley hebben we nog gesnackt bij een Mexicaans restaurant en navraag gedaan over de Sequoia Tree Park, ons volgend doel. Helaas komen we er achter dat we aan de verkeerde kant van het park zitten, doordat we zondag in San Francisco moeten zijn voor Alcatraz wijken we af van de planning. Voor zover we plannen, maar we gaan dus niet naar ghost town Bodie.

In de avond gaat mijlenvreter Hans achter het stuur zitten om nog de nodige mijlen weg te rijden, rond 10 pakken we – uiteraard – een Motel6 in Bakersfield.

(Voordat iedereen denkt dat Harm al zijn spaarcentjes aan het vergokken is geweest in Vegas, hij speelde gewoon op de laffe 10 dollar tafels. Dit zijn de laagste tafeltjes, maar om zijn ego toch wat te strelen zal ik maar vermelden dat hij wel zo’n 300 dollar heeft gewonnen, zo‘n 28 euro dus.)

Door: Mark

Als ik dit schrijf hebben we inmiddels Sin City verlaten en zitten we in een wat goedkoper hotel vergeleken met de afgelopen dagen – te Bakersfield, CA – scheelt slechts een kleine 300 dollar per nacht (inderdaad, 45 euro). Laten we weer eens even terugkeren naar donderdag morgen…

Het standaard ochtendritueel begint zich opnieuw te herhalen op het moment dat we wakker worden in onze te grote suite in de Venetian. We worden te laat wakker (om 11 uur moeten we de kamer uit, met een boete van slechts 75 dollar per uur) en Geven vergrijpt zich weer aan de paracetamols – ‘uit voorzorg’. Ja, hij verlegt de nodige grenzen van de bijsluiter…

Met de hulp van ondergetekende zijn we op tijd de suite uit om vervolgens richting ons – in die tijd ook nog geboekte – hotel de New York New York (NYNY) te begeven. Zo hebben we dus drie verschillende hotels in Vegas gehad. David verkondigde dat hij in alle drie al geslapen had, dertien jaar geleden, maar dat deze nu te min voor hem waren geworden. Ja David, je had toch ook de hand van Sinatra geschud?

Enfin, nadat we onze auto opnieuw gratis bij de NYNY gedropt hadden was het tijd om weer eens even te gaan snacken. Maar niet voordat we even keken naar de prijzen voor een ritje in de achtbaan, die om de NYNY heen cirkelt. Veertien dollar. Het was jammer dat de heren allemaal nog een beetje koppijn hadden en niemand zo stoer was om met ondergetekende een ritje te wagen. Desalniettemin moest er natuurlijk wel gewoon gesnackt worden. De eerste de beste hotdog tent werd aangedaan, het was inmiddels al 11:30u, tijd om weer eens wat cholestorel naar binnen te werken.

De hotdog en fries voor acht dollar waren niet echt om over naar huis te schrijven – doen we nu wel, maar toch. Ook hier ergerde David zich weer kapot aan het tempo achter de balie. Ja, David heeft het er hier maar ‘kwaj mit’, niemand evenaart natuurlijk dat Polen-tempo van die jongen. Maar we moeten toegeven, het duurde inderdaad een decennia voordat mevrouw onze nummertjes kwam brengen.

Tijd om nog even snel wat cash te verdienen bij de roulettetafel. Wat ondergetekende deed, samen met Hans. Mark en David – de heren met de grootste ambitie, zo niet de grootste overtuiging om miljonair te worden – lieten het spelen over aan de echte meesters – zeer sympathiek van ze, je moet uiteraard weten waar je kwaliteiten liggen. Nadat Hans en mezelf hun winst uitgekeerd hadden, zijn we richting de MGM Grand gelopen, alwaar we de leeuwtjes bekeken hebben en even gecheckt hebben wat het ‘Grand Buffet’  kostte. Tussendoor ook nog even naar M&M wereld, waar Mark toch wel erg door geobsedeerd was. ‘Daar is een enorme muur gevuld met M&M’s, lijkt me geweldig.’ Gelukkig hebben we David die Mark zijn enthousiasme een beetje temt. Het was namelijk een muur van slechts 1.80m hoog en een metertje of vijf breed. Beetje laffe M&M muur dus, maar goed, we kunnen opnieuw zeggen er geweest te zijn – ‘ik mag dat wel’.

Op de terugweg naar de NYNY nog een zwerver tegen gekomen. David kon het maar niet vatten dat we de beste man een zwerver noemden. Met een 40 graden overdag en een 30 graden ‘s nachts kon hij nou niet helemaal begrijpen wat we onder zwerven verstonden, die man had immers altijd goed weer, hoefde nooit te schuilen voor de kou. Het blijft me er eentje, onze David.

Even later hebben we onze auto weer gepakt, omdat we nog steeds niet in konden checken in de NYNY. We hebben koers gezet richting de Las Vegas Gunstore. Alwaar Hans en David hun persoonlijke droom konden verwezenlijken: met geweertjes schieten. En het moet gezegd worden, we hebben inmiddels meer pistool-, geweer- en shotgun-ervaring dan kleine Roel ooit zal krijgen. De drie heren gingen voor de ‘coalition package’ (bijgenaamd de ‘Iraqi Package’). Een verzameling van drie geweren die ook gebruikt worden door de invasie troepen te Irak. Te weten: de M249 SAW, de M16 M4A1 riffle en een Beretta 92 M9 Pistal. Ondergetekende had volgens de drie heren de ‘Pussy package’ – inderdaad, u hoort het goed, pure jaloezie. Het is maar wat je ‘pussy’ noemt. Ik mocht schieten met een Heckler&Koch MP5, een Benelli M4 shotgun en een Automatik Kalashnikov 47. Wapens voor echte ruige mensen inderdaad.

Na een kleine 120 dollar gelapt te hebben – juist, de winst van een uurtje of wat ervoor – konden we met een enorm sexy bril en oorbeschermers op, richting de firing range. Aangezien ruige mensen eerst mogen, was ik na een kleine tien minuten klaar om m’n ammunition erdoorheen te jagen. Door mijn uitermate prima Counter-Strike kwaliteiten wist ik de meeste kogels door het hoofd van ene O. Bin-Laden te jagen. En owja, ik heb ook nog twee als Jihad-uitziende strijders van een goede hoofdpijn voorzien. Ik ben daar uiteraard niet de beroerste in. De heren moesten wat langer wachten, want hun FIXME geweer had nogal een grote wachtrij. Een klein kwartier later waren ze dan eindelijk hun beurt. Nadat David voor de laatste keer zijn slagpin over liet halen zag je in zijn ooghoek een klein traantje verschijnen. Hij staat dan misschien bekend als een emotieloze jongen, dit werd hem allemaal iets te veel. Niet erg hoor, schieten met zo’n wapen levert toch een band op uiteraard.

Op onze weg terug wilde David – ja, die jongen had een drukke dag – een stop bij het Mandalay Bay hotel/casino maken. Daar hadden ze namelijk een shark reef, wat hij graag wilde zien. (Wij weten persoonlijk niet hoe hij opeens aan deze band met haaien komt, misschien dat zijn Seaworld Special een voorbode was?) Het Mandalay is genoemd naar het stuk strand wat men na heeft gebouwd bij het hotel. Met een goudgeel strand en blauwe zwembadvloer is dat wel aardig gelukt.

Na de enorme wandeltocht kwamen we eindelijk bij David zijn haaitjes aan, bleek dat er maar liefst $16.95 gelapt moest worden om die schijtbeesten te zien. Kijk, gezien mijn financiele status als gokker was dat natuurlijk geen probleem, maar onze gewaande miljonairs vonden dat toch wel veel cash. Dus zijn we weer omgedraaid om in te gaan checken bij de NYNY, 200 meter verderop.

Ingecheckt en wel – op onze nogal laffe kamer van slechts 90 dollar – zijn we richting de pool gegaan om van de laatste zonnestraaltjes te genieten. Hans hield het al snel voor gezien en lang ronduit onaangenaam te pitten bij het zwembad. Je had de mensen daar eens moeten zien kijken…

Een klein intermezzo over de hotelprijzen. Het is eigenlijk te gek om te zien wat we in Nederland – en eigenlijk bijna geheel Europa – betalen om in een hotel te slapen. Waar we voor de gemiddelde hotel- of motelkamer hier kwijt zijn, zo tussen de 60 en 90 dollar, heb je in Nederland nog niet eens een 2-persoon kamer. Zelfs als je voor 1 dollar 1 euro telt. Belachelijk als je dat zo ziet en vergelijkt.

Nadat we Hans wakker gemaakt hadden, hebben we ons begeven richting de MGM Grand om daar te gaan genieten van het Grand Buffet. Voor 28 dollar hebben we ons buikje vol kunnen eten en drinken. Okay, enkel non-alcoholische versnaperingen. Maar het is opnieuw triest te constateren dat dat in Nederland nergens echt kan. De kwaliteit van dit buffet vergeleken met dat van de Wynn was wel merkbaar, maar nog steeds goed te eten. Na een kleine anderhalf uur zijn we terug gegaan richting ons hotel om ons klaar te maken voor een avondje gamblen en playen – dat laatste slaat vooral op Hans uiteraard.

Opnieuw waren de rollen goed verdeeld. Hans, David en Mark gingen richten kroeg om zich vol te laten gooien met drank, terwijl ondergetekende richting roulettetafel ging, om zijn portemonnee vol te laten gooien. Dat laatste lukte niet helemaal, dus al snel stonden er vier Dutchies te tanken in de Coyote Ugly-bar. Ja mensen, we zoeken ze wel uit. In de Coyote bar staan de barvrouwen tussendoor een beetje lafjes op de bar te dansen en worden andere scherpe vossen – ja, dat is gevaarlijk in een Coyote bar – ook de bar op gevraagd met als lokaas sterke drank. Prima combo. Ook David wilde graag de bar op, gelukkig was er security in de buurt om hem tegen te houden. Stel je eens voor…

Om het laffe tijdstip van 2u sloot deze toko al. En aangezien Hans zijn voorliefde voor het Duitse geslacht had gebotvierd, stonden we met drie Duitse dames te ouwehoeren. Zelf verkondigden ze dat ze uit Oostenrijk komen, maar goed, als wij uit Duitsland zouden komen zouden we hetzelfde zeggen.

Aangezien de dames nog zin hadden in drank en wij ook niet de beroerste zijn, zijn Hans en ik richting de Luxor (het pyramide hotel/casino) vertrokken. Omdat bij Mark en David nog sterke oorloggevoelens heersen zijn zij niet meegegaan. Dus dit verhaal kent twee einden, waarvan er een gebaseerd is op ‘van horen zeggen’. Maar laten we beginnen met het verhaal in de Luxor.

Hans had zijn prooi inmiddels uitgekozen en ging er vol voor. De Duitse ‘Marian’ werd getrakteerd op een prachtige lapdans van Hans. Een waar menig chippendale jaloers op zou zijn. Terwijl ondergetekende gretig aan de cha-cha-cha was met de Duits-Amerikaanse Katrin – dat was nog binnen te perken aldus Mark. Ja, Vegas haalt verborgen talenten zeer zeker naar boven.

Omdat de ‘Cat Rouge’ in de Luxor ook al om de laffe tijd van 4u zijn deuren sloot zijn we langzaam maar zeker terug gelopen naar de NYNY. Tussendoor beweert Hans nog dat hij zijn dame opgelaaien heeft, dat wordt door de schrijver van dit artikel echter nog steeds met enige scepsis aangenomen.

Eenmaal terug op onze hotelkamer na een zeer emotioneel afscheid met onze Oosterburen zien we dat David inmiddels lafjes op bed ligt. Mark is echter in geen velden of wegen te bekennen. We vragen David – die met zijn reeds bekende afgetakelde gezicht – waar hij is. David antwoordt dat hij richting wedding chappel is met een Amerikaanse uit Pennsylvenia. Die hadden ze ontmoet tijdens hun zoektocht naar alcohol binnen de NYNY. Ze was op bachelorette-party (vrijgezellenfeest) met vijf vriendinnetjes. ‘Het was een enorme gezellige en druistige party’, zei David nog. Veel meer kwam er ook niet uit, dus het was wachten tot Mark thuis kwam. Dat duurde niet heel lang meer, en om 5:30u stapte Bertus binnen.

Met direct de vraag van ondergetekende om zijn ring te laten zien. Die had hij niet. Wat is dat voor een laffe trouwerij geweest. Mark vertelt dat ze uiteindelijk afhaakte, maar even later lag het weer aan het feit dat hij geen ‘best man’ had. Ja, die lag inmiddels langs ons gestrekt in dromenland z’n zonden te overzien. De waarheid zal wel ergens in het midden liggen.

De volgende ochtend kan David echter de boel een klein beetje verhelderen. Het blijkt dat alle wedding chappels in de buurt dicht zijn en ze dus een taxi richting eentje moeten nemen die open is. Ze (David, Mark en zijn aanstaande waarvan hij de naam niet meer weet – liefde op het eerste gezegd zoals je ziet) vragen twee vuilnismannen van rond de 55 waar ze nog kunnen trouwen. Mark’s aanstaande blijkt geen zaagsel in haar hoofd te hebben en ouwehoert met de Mexicaanse vuilophalers aan in het Spaans. ‘Trouwen, met die gast?’, lachen ze, ‘Jij verdient beter schoonheid‘. Toch zielig dat er zo over onze Mark gedacht wordt. David wordt overigens door de vijf dames beticht nogal stil te zijn (’quiet David’, ‘he‘s so silent‘), zo kennen we onze David weer. Omdat het David emotioneel allemaal te veel wordt besluit hij richting onze kamer te gaan. Mark heeft daarentegen samen met zijn aanstaande wel besloten hun eerste twee kinderen naar de vuilnismannen te vernoemen. Romantisch, wel opvallend te zien dat Mark denkt vruchtbaar te zijn.

En dan lopen onze avonturen in Las Vegas toch wel op een eind. De mannen met de grootste gok-idealen blijken beide met een groot verlies Sin City te verlaten, terwijl de pessimistische gokker zijn winsten niet meer kan tellen. Alhoewel er de ochtend ‘the-day-after’ nog wel even wat cash ingezet wordt op de plaat met zesendertig nummertjes…

Al met al was Vegas een groot avontuur waar ondergetekende zeker nog ooit terug gaat keren. David en Hans zijn er nog niet zo zeker van, maar geven aan zich toch goed vermaakt te hebben. Of Mark ooit nog terugkeert is afhankelijk van het feit of hij nu wel of niet getrouwd is. Dat zal over een kleine tien jaar wel blijken als hij met zijn echte aanstaande voor het altaar staat. ‘Meneer Geven, ik kan u helaas vandaag niet in de echt verbinden, er staat hier dat u al ruim tien jaar getrouwd bent met een Amerikaanse.’ We gaan het zien, want David’s tagline is ook hier van toepassing: ‘what happens in Vegas, stays in…’. (Except for herpes of course.)

Door: Harm

Na een wilde gokavond werden wij wakker in het hotel Rio. Het eerste wat er deze morgen moest gebeuren was het boeken van ons luxieuze suite in de Venetian. Vervolgens hebben we onze spullen gepakt en gingen direct richting de Venetian. Hier hebben wij een heerlijk ontbijtje gepakt bij een van de vatsige fastfood ketens in het hotel. Onze Mark had een overheerlijke burger besteld waar hij ongeveer een half uur op heeft staan wachten. Om nou te zeggen dat het echt fastfood was, not! Onze Mark had bijna zijn kookpunt bereikt, maar gelukkig was ik aanwezig om Mark wat kalmerends toe te dienen, want anders had God deze vatsige burgertent zeer bij moeten staan.

Na ons overheerlijke ontbijt was de dwang naar roulettetafels en megabugs speelautomaten enorm. We gingen eerst een gokje wagen bij een van de roulettetafels. Persoonlijk ging dit mij erg slecht af, waar anderen meer geluk hadden.

Na wat minder fijne gokervaringen en wat dollars lichter, was het tijd om in te gaan klokken. Op onze luxieuze kamer aangekomen met drie plasma HD-tv’s, kleine woonkamer, automatische gordijnen  (erg makkelijk voor luie en vatsige mensen, dus dit was met boeken voor ons echt een must), mini-bar met gewichtsensoren, dubbeldeurs badkamers entrée (i.v.m. onze omvang was dit ook echt een must).
Onze Mark vond het overigens nog nodig om van zijn schijtpartij telefonische verslag uit te doen, er hing namelijk een telefoon op de plee.

Allereerst maar eens even liggen chillen, om vervolgens te gaan genieten van een overheerlijk buffet in het Wynn hotel. Hier moesten wij een laffe 40 dollar neertellen, omgerekend 4 euro. Hier konden wij zoveel snacken en drinken als wij wilden en dat konden wij wel appricieren.

Onze Harm heeft een soort van gezegde genaamd: ’Ik mag dat wel’. Wat denk je, onze Harm mocht dat buffet wel. Waarom ik dit erbij vertel, weet ik niet, maar ik weet wel dat wij ons mateloos irriteren aan deze uitspraak die hij veel te vaak maakt.

Na het snacken hebben we ons opgetut met make-up, eyeliner en wat poedertjes, je kent het wel. Vervolgens gingen wij het spektakel bij The Mirage aanschouwen: de vulkaanuitbarsting. Was dus gewoon een kei laffe show, zou eigenlijk verboden moeten worden. Ben vervolgens een praatje gaan maken met de manager, maar helaas kon ik hem niet overtuigen dat het gewoon een laffe en vooral neppe show was (de vulkaan eruptie). Was ook gewoon nep, maar dat maakt niet uit.

Na dit niet-spektakel stuk zijn de echte mannen gaan pilzen bij Canival Court en gaf onze Herm zich wederom toe aan zijn gokverslaving. Wij hadden hier uiteraard weer gekozen voor de goedkoopste bocht die er verkrijgbaar was (een blikje Corona Extra met een stukje lemon). In het begin is het even bikkelen, maar op den duur (10 blikken later) is het een overheerlijk pilsje zoals je nog nooit gedronken hebt.

Ene heer Geven had deze avond wederom sjans met twee dames, waarvan een rond de 150kg woog. Onze grote vrind Maarten B had hier dikke cash kunnen verdienen! De heer Geven had eigenlijk alleen maar oog voor de andere dame, begrijpelijk dacht ik zo. Onze Mark had de dames wijs gemaakt dat wij veel te veel geld hadden en dat wij niet voor niets in de Venetian sliepen. Ons salaris was een goeie 5000 dollar per maand, wat de dames deed glimlachen oftewel: golddiggers (daar kan ik zo slecht tegen).

Onze Hans heeft nog wel een poging gewacht om de 150kg schoon aan de haak te playen, maar helaas was onze Hans niet aantrekkelijk genoeg voor de schone brunette. Toen kwam het moment dat wij ons Hansje kwijt waren geraakt, maar wat die jongen vervolgens allemaal heeft uitgespookt will always stay in Vegas.

In het leuke dorpje Las Vegas reed constant een man rond in een busje met daarop adult entertainment reclame. Waarop onze Harm wederom de opmerking maakte: ‘ik mag dat wel‘. Onze Harm was nogal geobsedeerd door een sympathiek ogende call girl genaamd Summer. Onze Herm had daags erop nogal wat praat dat er afgelopen nacht wat had plaats gevonden, maar zoals wij altijd zeggen: ‘what happens in Vegas, stays in Vegas.’

Door: David

Na een mooi avondje pokeren en bier drinken in ons motel werden drie man wakker met een lichte kater, waarvan Mark een big smile op zijn gezicht had, omdat hij een dikke knip naast zijn bed had liggen. Harm, David en Hans gunde dit hem natuurlijk van harte, want wij gingen ervan uit dat Mark zijn geluk al had verspeeld en wij ons geluk in Las Vegas zouden hebben, waar wij in de middag heen rijden en daar in het Rio verblijven.

Ons opgefrist en uitgechecked te hebben gingen we wederom bij de Subway ontbijten, om daarna de wereldberoemde Hoover Dam te bekijken. We hebben daar een rondleiding kunnen regelen voor 11 dollar p.p. Deze rondleiding begon met een filmpje van ongeveer 10 minuten over de bouw en functie van de dam en daarna een wandeling erdoorheen, waar ondertussen werd verteld hoe de stroom wordt opgewekt. Zo krijgen we acht van de zestien enorme generatoren te zien, indrukwekkend.

Na deze rondleiding schoten we nog wat mooie foto’s van de dam om daarna naar Lake Mead, het meer bij de Hoover Dam, te rijden om hier even te gaan zwemmen en eventueel een bootje te gaan huren.
Buiten in de zon was het maarliefst 42 graden en het water in dit meer was 35 graden Celsius. Harm bleef maar vermelden dat hij nog nooit in zulk warm natuurlijk water had gezwommen.

Mark en Hans gingen ondertussen even met de auto naar de botenverhuur waar we wat informatie hadden opgevraagd, waarna we weer na 45 minuten terug waren bij onze vrienden, David en Harm, op het die begonnen te klagen waar we bleven en dat als we een kwartier langer weg waren gebleven we daar twee levenloze lichamen op konden rapen, Mark en Hans baalde al.

Na wat overleg besloten we maar om geen boot te gaan huren en dit bespaarde geld te besteden in Las Vegas waar we rond drie uur in de middag aankwamen. Eerst lieten we onze auto wassen, omdat wij als vermogende Nederlanders natuurlijk niet in een smerige auto door Las Vegas kunnen rijden.

We kwamen met de auto langs het beroemde ‘Welcome to Las Vegas’ bord, waar we mee op de foto wilden, maar dit wilde blijkbaar veel meer mensen en reden toch maar door over The Strip, waar we onze ogen uitkeken naar de enorme hotels/casino’s en drukte in deze straat.

We parkeerden onze auto in de parkeergarage, wat we gewoon zelf moesten doen, om ons daarna in te checken en onze koffers in de tot nu toe nog mooiste kamer, en niet eens de duurste, van de de vakantie te droppen. Aangezien we toch veel geld gaan winnen, slapen we waarschijnlijk de volgende nacht in een veel duurder hotel.

Inmiddels hebben we weer honger gekregen en besloten om ergens wat te gaan eten, maar de prijzen zijn hier allemaal iets hoger wat we gewend waren, maar in hotel-casino Paris kwamen we toch een restaurant tegen waar we niet al te duur konden eten. Na eerst langs de nodige enorme wachtrijen voor andere restaurants te lopen.

Hotel-casino Paris is overigens schitterend, ze hebben gewoon half Parijs nagebouwd. De Eiffeltoren, de Arc de Triomph dat allemaal op een schaal van 1 op 2. Ze hebben zelfs een overdekte straat in de stijl van Parijs nagemaakt.

Na het eten keken we naar de bekende fonteinen voor het beroemde hotel Bellagio. Ook dit was zeer mooi, maar nu ging het echte werken beginnen en we gingen het casino van het Bellagio binnen. Hier hadden we al wat dollars verloren en dachten dat ons geluk misschien toch in een ander casino lag.

We vertrokken richting Ceasars Palace (nee, daar heeft Ceasar nooit geslapen), omdat Mark zei dat daar scherpe serveersters rondliepen en wij daar niet echt vies van zijn. Harm en Hans gingen hun geluk beproeven bij de roulette tafels, waar Harm wat verloren heeft en Hans wat gewonnen.

David en Mark hadden het daarentegen beter bekeken. Als je aan het gokken bent kun je gratis drank krijgen, een ‘tip’ gevent word aangeraden. David en Mark hadden een automaat gevonden waar je maar 1 cent per keer verliest en je dus voor weinig geld veel kunt gokken en ook nog eens gratis drank krijgt. Het wachten op een drankje duurt overigens wel wat lang, je kunt je dus niet helemaal van de kaart drinken.
Mark had wel geluk en had zijn inzet met maarliefst 400 procent vermeerdert. Zijn inzet was overigens maar 1 dollar, maar dat mocht de pret niet drukken en Mark had wederom een big smile op zijn gezicht.

Na voor vandaag genoeg te hebben gegokt en we nog niet genoeg gedronken te hebben besloten we om een mooie club op te zoeken, maar de prijzen hiervan liegen er niet om en omdat we nog geen miljonair waren liepen we terug naar onze suite. Het was ook al drie uur ‘s nachts en we waren vrij moe.

Morgen weer een dag en kans om rijk te worden. Dit zal David gaan verslaan.

Door: Hans

Bij het schrijven  van het eerste gedeelte zitten we in onze Dodge mijlen weg te tikken richting Boulder City. Waar Hans onze beestje netjes over de highway 40 stuurt met als navigator David, die vooral de binnenkant van zijn ogen navigeert. Hij schrikt net wakker met de vriendelijke opmerking: “Zijn we er nou nog niet Hans! Godverdomme!”. Slaap rustig verder David want onze TomTom geeft nog 175 mijl aan.

Laat ik ook even de binnenkant van m’n ogen bekijken en terugkeren naar vanmorgen: het wekkertje gaat al om 7 uur, op tijd op want vandaag staat de Grand Canyon plus de  rit van 250 mijl naar de Hoover Dam op het programma. Na een voor mij slechte nacht, ik krijg het maar niet voor mekaar om zonder alcohol in mijn bloed fatsoenlijk te slapen. Het valt ook niet mee om te slapen tussen twee mannen en een parttime houthakker. Maarja, snel douchen en spullen in auto gooien. The ice boys zorgen weer voor een gevulde koelbox. Zo staan Hans, David en Mark al snel klaar, maar dan uiteraard nog even op Harm wachten. Is niet erg hoor, alles went.

Na een goed ontbijtje met gratis refill koffie (de juiste manier om deze jongen gelukkig te maken in de ochtend) gaan we naar Grand Canyon Village. We hebben besloten om eerst te informeren naar een helikopter vlucht over de Grand Canyon, ondanks de drukke dag kunnen we om half twee een vlucht boeken. Ideaal! Die 225 dollar pakken we wel terug in Vegas. Bij het regelen van de vlucht werden we allen gewogen, tot onze grote schrik waren we nauwelijks aangekomen! Terwijl de bedoeling toch echt was om in fastfood land USA de nodige kilo’s erbij te snacken. Hierop hebben we besloten meer te gaan snacken bij ongezonde tenten.

Om de tijd te vullen tot de vlucht gaan we diverse viewpoints af, hier worden uiteraard mooie plaatjes geschoten van zonnebrillen, nummerplaten, benen, schaduw van personen, oren, eekhoorntjes en ook nog enkele van de Canyon zelf. Want wat is die indrukwekkend! Op zijn Amerikaans: amazing! Fabulous! Great! Spectaculair! Lovely! Superb! Beautiful! Astonishing! Magnificant! Fantastic! Wonderful! Extraodinary! Overwhelming! Breath-taking! And flabbergasting!

Maar oke, het blijft ook gewoon een ‘big fucking hole’, dus na twee uurtjes hebben we het wel weer gezien. We hebben nog mooi even de tijd om bij McDonalds te snacken en wat dollars uit de muur te trekken. Maar ineens zijn we onze (sorry David dat ik jouw woord gebruik, maar hij is te toepasselijk nu om niet te gebruiken) Harm kwijt, de beste jongeman heeft weer een coin-machine gevonden! Ik herhaal: heel leuk zo’n muntje, voor als je vijf bent. Maar oke, we wachten wel weer even.

Om een uur klokken we in bij de heli-mannen. Het volgend half uurtje wordt gevuld met homofiele uitspraken van king gay uitspraak doen Harm en prima runner-up Mark. David belt nog even met zijn moeder, zeer emotioneel telefoontje waar zelfs ik het maar net droog bij hield. Om half twee zullen we opstijgen, samen met de piloot en Mutti und Sohn aus Austia. We krijgen met deze 50 minuten durende vlucht absoluut waar voor ons geld, want nu zie je pas echt hoe groot en mooi de Grand Canyon is. Voor de mensen thuis: het Grand Canyon National Park is net zo groot als Zwitserland. De Canyon zelf is 250 mijl lang en is gemiddeld zo’n 16 mijl breed. Ons helikoptertje vliegt er doorheen met zo’n 120 mijl per uur. Het geheel is eigenlijk onbeschrijfelijk maar hopelijk dat de foto’s een beter beeld schetsen.

Ondertussen geariveerd in onze dikke hotelkamer in de Rio, Las Vegas (die Hans morgen zal beschrijven) zal ik de dag van gisteren nog even verder beschrijven.

Maar nu snel weg bij de Canyon en richting Boulder City, waar de Hoover Dam op ons zit te wachten. Om genoeg calorieen binnen te krijgen gaan we halverwege een stop maken bij een soort KFC. Snel snacken en weer verder, na even op Harm te hebben gewacht. Aangekomen in Boulder City zien we al wat van de Hoover Dam, maar morgen kijken we verder. Eerst onze eerste levensbehoefte halen: Budweiser. Daarna een motel kamer geboekt voor een absurde 49 dollar. Daar besloten om een pokeravondje te gaan houden, dus terug naar de supermarkt voor nog meer Budweiser en uiteraard een stok kaarten. De vriendelijke vrouw achter de kassa was nog scherp ondanks haar 109-jarige leeftijd en merkte op: “You guys are gonna play cards right?”. Heel goed vrouwtje, jij mag blijven.

Als avondeten een goede burger weggesnackt bij Pitburger, de beste burgers van de regio volgens een local. En het moet gezegd worden, het was goed te doen. Het pokeravondje verliep volledig zoals verwacht, Mark speelde de andere jongens geheel van de tafel met zijn pokerface en onnovolgbare tactieken. Rond half drie eindigt de avond, Mark heeft nog wel zin in een burgertje. Maar aangezien drunk driving niet mag in Amerika vraagt hij de nuchtere Harm of hij nog wat wil verdienen? Hierop barsten de ice boys in lachen uit, de mensen thuis mogen invullen wat voor zieke gedachten deze beide knuffelkoningen hebben gehad.

Morgen dus Hoover Dam en daarna nog een stukje Parijs, Egypte, Venetie, New York en owja: Las Vegas.

Door: Mark

‘Onderweg van bosbranden en wildwaterbanen naar de Indianen en de ‘fucking big hole’’

Ik typ dit als we in de middle-of-nowhere dichtbij Grand Canyon Village een beetje de weg kwijt zijn, inclusief TomTom. Best lelijk zo, maar we hebben de juiste weg inmiddels gevonden. Later meer hierover. Laten we even teruggaan naar deze morgen…

Zoals je in dhr. Adriaans zijn verslag kon lezen was het een gezellig avondje uit met ons nieuwe stelletje. Jammer voor de heren dat de koppijn de ochtend erop (vanmorgen dus) er niet minder van was. Dus de paracetamols vlogen weer de keeltjes door. Voordat we onze tocht richting de Canyon vervolgen zorgen onze ijsboys (David en Hans) ervoor dat de koelbox weer gevuld is, zodat we onderweg koele (non-alcoholische) drankjes kunnen nuttigen.

Omdat het inmiddels 11:00u is als we bij ons Motel6 wegrijden, is het uiteraard ook tijd om een goed ontbijt te pakken bij de fast-food tent waar we nog nooit iets gegeten hadden: Wendy’s. Op het ontbijt stond voor sommigen een triple-burger of 10 stukjes kipnugget. De large fries waren niet heel large – Harry H. kan dat beter. Al met al prima ontbeten en klaar voor de – na tips van een hoestende man in een parkeergarage – prachtige trip.

We zetten voet richting Jerome, dat is een klein mijndorpje in het midden van gebergte (hoogste punt vandaag is 2,7km). Ondergetekende stuurt de Durango over haarspeldbochten omhoog. Het landschap blijft prachtig, eerst loofbomen en wat meters hoger dennebomen. Tot er weinig groei meer mogelijk is. We zien als we aan de klim beginnen overigens nogal wat rook boven de berg uitkomen. David vermeldt direct dat dat het rooksignaal van Winnetou is en dat zijn vrouw drachtig is. Wij kennen David wel beter en vertellen hem dat het paracetamolletje nog niet helemaal ingewerkt is. Hij houdt zich tot de top rustig.

Borden maken ons wat wijzer: ‘fires ahead, watch out for big mist and stop if view is unclear’. Duidelijk. Als we een half uur later boven zijn worden we gestopt met de vele motorrijders en auto’s voor en achter ons. Even later landt er een helicopter: we zijn dichtbij de bosbranden. We wachten rustig af – ja, het is voor ons ook vakantie he – en een kleine 10 minuten later zien we eindelijk auto’s ons tegemoet rijden. De boswachter draait zijn truck en rijdt met onze groep voertuigen mee omlaag. Daar zien we waarom: langs de weg fikt het aardig. ‘Mooi’ om een keer mee te maken.

Jerome zelf is – zoals we al zeiden – een klein dorpje. Als David een keer ademhaalt zijn we erdoorheen. Op weg naar het volgende stadje op de ‘history highway 89A’ (een enorme aanrader voor andere roadtrippers: een enorm divers landschap kom je tegen). Als Sedona binnen oogbereik ligt, zien we achter Sedona Oak Creek Canyon opduiken. In de volksmond het kleine broertje van de Canyon genoemd. Tegenovergesteld daaraan: in plaats van de diepte de hoogte. Prachtige plaatjes geschoten vanuit de auto.

In Sedona zelf maken we een sanitaire stop met een ijsje en laden we bij de visitor center opnieuw de nodige folders binnen (‘folders for the win’ wordt ons nieuwe motto). Op naar het volgende kleine stadje: Flagstaff. Tussendoor komen we langs het Rock Slide State Park. En dat beschrijft precies wat het inhoudt. We moeten een klein half uur wachten voordat we kunnen parkeren, maar kunnen dan eindelijk de echte wildwaterbaan bekijken. Je kunt hier namelijk in het niet heel warme water – we gokken een graadje of 10 – over wat rotspartijtjes naar beneden glijden. Leuk vermaak voor deze warme (33 graden) dag.

We vervolgen onze weg richting Flagstaff en laten dat direct links liggen om weg te maken richting Cameron. Een ‘Navajo trade point’ waar we, het is inmiddels 18u, voor 12 dollar een hoofdgerechtje nemen. Niet het beste wat er te krijgen is, maar op het moment van schrijven (een kleine vier uur later) leeft iedereen nog. Maar om met vier man een hoofdgerecht en dessert te krijgen met voldoende drinken en dan 90 dollar af te moeten tikken, dan mag je niet klagen.

Na ons diner gaan we richting de ‘fucking big hole’, zoals een local uit Prescott al eens sympathiek aanduidde: de Grand Canyon. Volgens ondergetekende zijn planning pakken we daar een hotelletje zodat we ‘s ochtends als er wat meer licht is de Canyon kunnen zien, om dan richting Sin City te vertrekken. De rit richting Grand Canyon verloopt prima, echter, TomTom houdt het daar een beetje voor gezien. Wegen worden niet herkend en hotels liggen volgens TomTom op een kleine 60 mijl. Ai, dat is precies de lengte die we hebben afgelegd om er te komen…

We besluiten te rijden naar Williams, een 60 mijl om daar dan maar een motel te zoeken. Na 4 mijl komen we echter bij Grand Canyon Village uit, waar alle hotels uiteraard volgeboekt zitten. ‘Even verderop is misschien nog wel plek’, 20 mijl verder dus. Daar aangekomen kunnen we een kamer betrekken, wel voor 132 dollar – het duurste motel so far. Omdat we anders nog 35 mijl moeten rijden en dat morgen opnieuw moeten besluiten we dit maar te doen. De klok slaat inmiddels ook 22u. Eind goed, al goed, dus. Al blijkt dat ons hele omrijd verhaal naar Cameron niet echt tactisch was. Zo hebben we de East Canyon Grand Viewpoint gezien toen het donker was. Ach, als we alles van tevoren wisten, dan hadden we waarschijnlijk bij de Navajo’s geslapen en ‘s ochtends de tocht naar de Canyon gemaakt. Enfin, ik lig inmiddels op een king-size bed naar Saving Private Ryan’s heftigste scene te kijken.

Op naar morgen, waar we dus echt de ‘big fucking hole’ gaan zien. Sowieso van dichtbij, en hopelijk – als het niet volgeboekt is – met een helikopter. Razende reporter Mark zal dat gaan verslaggeven.

Door: Harm

Na een rustige avond konden wij de volgende dag een keer zonder hoofdpijn opstaan en voelde wij onszelf fit. Wij hebben vervolgens een frisse duik genomen in ons zeer luxieuze zwembad waar ook een bubbelbad aanwezig was, waar overigens de temperatuur van het water tegen het kookpunt aan kwam.

Wij hebben ons vervolgens gedouched (dat doen we ook zo af en toe) om vervolgens een broodje te eten bij het luxe wegrestaurant de Subway. Hier waren de heren Hans en Harm wederom heel orgineel met bestellen, NOT!

In Gay-Springs ook we bekend als Palm Springs was een kabelbaan aanwezig waar wij ons wel even aan wilde wagen. Wij de berg oprijden naar de kabelbaan, waar wij vervolgens niet echt enthousiast werden van de kabelbaan, dus hebben we maar weer rechtsomkeer gemaakt. Het kosten ook maar liefst 23 dollar, omgerekend 5 euri’s (naar beneden afgerond), dus echt te duur.

Toen wij de berg bedwongen met onze wagen had deze het zwaar. Hierdoor kwam het onderwerp Cadillac Escalade weer boven drijven, waar wij onze onderhandelaar Harm weer even een bepaalde blik gaven waarbij hij het ternauwernood droog hield.

Toen kon onze rit van 285 mile naar Prescott beginnen. We konden de cruisecontrol erop knallen, want het waren vooral lange wegen waar weinig te beleven was. Na ongeveer 130 mile hebben we een sanitaire stop gemaakt, waarbij onze Harm de wc weer even mokka bruin liet kleuren. Om 17u kwamen wij aan in Prescott waar wij als eerste een gun store binnen liepen en onszelf met het grootst mogelijke geweer op de foto, was wel dikke shit.

Hierna hebben wij een motelletje opgezocht om daar onze spullen te droppen. Wederom hadden wij voor ‘Motel 6’ gekozen, waarom weet niemand. We hebben vakantie dus verstand op nul en vooral niet te veel nadenken. Dat is voor de meeste van ons niet zo’n probleem.

Na het droppen van onze bagage zijn wij direct gaan eten bij de Gurley Grill wat zeer goed te snacken was. Na het diner zijn wij ons gaan opfrissen om ons op te maken voor een wilde avond in Prescott aan de wereldberoemde straat ‘Whiskey Row’. De naam belooft al niet veel goeds en daags daarna heeft deze straatnaam zijn naam eer aangedaan tot ergernis van ons.

Wij begonnen onze kroegentocht bij Matt’s, waar wij na een alcoholische versnappering besloten door te gaan naar de Coyote Bar. Vanwege het feit dat hier alleen maar lokale sherffies (cowboys) vanaf de 40 tot de fossielen aan toe waren. De Coyote Bar zou iets meer van onze leeftijd moeten zijn, maar hier was de gemiddelde leeftijd eind twintig. Hier liep overiges ook een fossiel rond die nog jarig was ook, leuk voor haar.

Onze Mark werd in deze bar door een vader (beweerde dat hij een ex-NHL speler was) benaderd of hij zijn dochter wilde vermaken. Mark hoeft hier geen moment over na te denken en sprong als een wilde op zijn prooi af. Ze was een beetje verlegen waardoor ze onze Mark min of meer afwees, kei lullig voor die jongen. Je kunt het zo gek niet bedenken of moeders (de moeder van Marks prooi) nam onze Mark mee de dansvloer op. Hij danste hier alsof  hij al jaren niet meer gedanst had, is waarschijnlijk ook zo. Je kon gewoon zien dat onze Mark erg gelukkig was op de dansvloer met moeders, toch leuk voor die jongen.

Verder hebben we nog verschillende kroegen bezocht, maar deze waren allen niet heel geweldig. Dus keerde wij uiteindelijk toch maar terug naar de Coyote Bar. In deze bar dacht men dat Mark en ik David sexuele gevoelens voor elkaar hadden, hebben we eigenlijk ook! Men dacht dus dat wij een gay setje waren, maar een stevig gezette jongedame (oftewel vatsig) vertelde ons dat wij ons daar niet voor hoefden te schamen, nou gelukkig maar, Mark en ik kregen het al benauwd.

Het barpersoneel kreeg er ook lucht van dat er gays in de house waren en wisten niet hoe zij zich tegenover ons moesten gedragen. Wij gaven ze natuurlijk af en toe een laf knipoogje.

Na genoeg drankjes heeft onze Diet Coke boy (hij drinkt overigens ook wel een Sprite om het een beetje spanned te houden) ons weer netjes naar het motel gebracht. Ik persoonlijk vindt het een beetje vreemd dat onze Herm niet voor iemand werd aangezien die op het mannelijke geslacht valt. Sommige dingen moet je ook niet willen begrijpen.

Door: David

Na een vermakelijk avondje werden we ‘s morgens toch weer allemaal wakker. We konden in ons motel genieten van een overheerlijk ontbijtje van geroosterd brood met boter en een lekker bakje koffie, waar een aantal van ons, degene die nog wat alcohol in hun bloed hadden, toch wel aan toe waren.

Na dit ontbijtje hebben we de auto naar Balboa Park gepakt. Dit park ligt langs de San Diego Zoo, maar aangezien we met het vrienden weekend een maand geleden al een dierentuin in Dublin hadden gehad hebben we deze dierentuin maar links laten liggen.

In Balboa Park staan een aantal fraaie gebouwen en een mooie botanische tuin, waar wij allemaal uitermate in geinteresseerd waren, we hebber er dan ook maar liefst 10 minuten over gedaan om de hele tuin te bezichtigen.

We hadden eigenlijk ook wel verwacht ene Sylvester Stallone, alias Rocky Balboa (the Italian Stallion) te zien boksen in het park, maar dit was niet het geval, waarschijnlijk omdat deze laffe herder weer eens geblesseerd was.

Na een korte wandeling door Balboa Park gingen we ergens in dit park op een grasveldje in de schaduw, aangezien het toch vrij warm was en de zon vrij fel, lafjes te relaxen en de planning voor de komende dagen door te nemen.

We besloten om vandaag nog naar Palm Springs te rijden en daar ergens een resort te zoeken voor een overnachting. Het enige wat we misten was een wegenkaart om een mooie route daar naar toe te zoeken.

We hadden dit park toch wel een beetje gezien en gingen met de auto richting het centrum van San Diego en hadden we allemaal toch wel weer zin in een tussendoortje, een hamburger of iets anders vettigs anders zouden we nooit echt dik worden hier. We kwamen uit bij de KFC, waar de kip rijkelijk in vet borrelde. Hans en Mark hadden bij de kip een vrij hete saus waarbij het toch wel aangenaam was om er wat vloeistof bij te consumeren.

Met een supermarkt in de buurt zagen we onze kans schoon om een wegenkaart aan te schaffen waarmee we onze route konden bepalen naar Palm Springs en dan onze langste rit tot nu toe te gaan maken. Een rit, met David achter het stuur, van ongeveer 180 mijl, waarvan ongeveer 40 mijl door de bergen waar David het tempo niet echt hoog kon houden, mede doordat het een vrij bochtig en heuvelachtig parcours was. Na dit stuk nam Hans het stuur over en kwamen we op de highway waar je eindelijk met cruise control kon gaan rijden. We reden steeds meer land inwaarts, waar we konden genieten van het uitzicht over de woestijn, dit uitzicht had wel wat weg van de hei in de Staatsbossen, het enige verschil was dat je hier wel met de auto doorheen mocht rijden en dat het iets uitgestrekter was. Ook de temperatuur liep op tot een schamele 38 graden Celsius.

We besloten om bij het eerstvolgende tankstation te gaan tanken en een ijsje te eten. Bij het tankstation aangekomen hebben dit ook gedaan, maar we zagen dat er ook een klein casino in het gebouw bij zat en we konden het niet laten om hier alvast ons geluk te gaan beproeven en wat ervaring op te doen om volgende week in Las Vegas met grotere bedragen te gaan gokken.

Ons geluk lag niet bepaald aan onze zijde en we stonden dan ook allemaal al vrij snel in de min. Dit mocht de pret echter niet drukken aangezien je niet altijd geluk kunt hebben en we er nog steeds vanuit gaan dat we dat in Las Vegas wel zullen hebben. En we vervolgenden onze rit weer.

Eindelijk aangekomen in Palm Springs rond 20:00u gingen we op zoek naar een resort. Na een aantal bezoeken bij deze resorts kwamen we er al vrij snel achter dat het er aardig veel gay-lord resorts waren en besloten om toch maar een normaal motel te boeken. Waarschijnlijk zouden wij toch niet hebben mogen boeken, omdat wij allemaal wel lichaamshaar hebben en de rest van de bezoekers daar niet (op Hans’ oksels na).

Na geboekt te hebben bij Motel 6, hadden we weer honger en gingen richting het centrum op zoek naar een buffet. Aangekomen bij een Chinees buffet gingen we ons hier eventjes vol eten. Schandalige prijzen hier! 7 euro’s voor een uitgebreid all you can eat buffet. Onder het genot van een lekkere Budweiser een een Diet Coke voor onze cola boy. Rond half 10 ging deze toko dicht en gingen we weer terug naar ons motel om voor de verandering maar een keer wat eerder naar bed te gaan. Na nog wat planning en overleg gingen we slapen om goed uitgerust te zijn voor de rit morgen van ongeveer 300 mijl naar Prescott, waar David een verslag over gaat maken.

Door: Hans

Mij is door Mark gevraagd om voor jullie een SeaWorld Special te schrijven, omdat hij zelf een fobie / zware afkeer tegen vissen heeft. Waarom weet ik ook niet, maar hij wordt hier door de locals niet voor niets Mister Brain Damage genoemd.

Er schiet mij ineens iets te binnen over een vroegere ervaring die Mark heeft gehad met een levensgevaarlijke gold fish. Er is destijds iets voorgevallen waar ik het fijne niet van weet, but it’s still haunting Mark.

Na een goede snee mik reden wij richting het beroemde vissenpark waar ze vissen hebben! Je zou het niet verwachten, maar het is toch echt zo. Dit zet ik er even bij omdat er enkele lezers van onze lectuur niet bijster slim zijn (sorry Rob Janssen).

De eerste attractie waar wij naar toe gingen, was de de world famous orka show, met als ster van de show een orka genaamd Shamu. Dit was een zeer spectaculaire show waarin de meerdere orka’s heen kunstjes vertoonden. Wij zatten in de soak zone, of te wel de zone waarin je door onze grote vriend Shamu goed nat wordt gemaakt. Het was een onvergetelijke show, onze Harm werd het zelf even te veel en liet zijn emoties de vrije loop. Iets wat deze jongen toch typeert, een echt gevoelsmens.

Na deze show zijn wij in de attractie ’Ride to Atlantic’ geweest. Dit is een vergelijkbare attracties zoals de splash. In deze attractie heeft het water ons goed te grazen genomen, we waren goed nat. De volgende attracties was een simulator die over de noord- of zuidpool vloog, lekker boeiend! Dit vond ik persoonlijk maar een laffe attractie, terwijl onze Mark hier helemaal lyrisch over was, waarom, dat weet geen mens.

Vervolgens hebben we her en der nog wat vissen, pinguins, sharkies en wat ander grei bekeken. Hierna zijn we naar de dolfijnen show geweest, waar wij wederom in de soak zone zaten, spannend! In deze show waren de dolfijnen het middelpunt (dit zet ik erbij ivm het intellect van onze lezers, sorry Rob J.). De dolfijnen hadden enkele mensen in het publiek flink te pakken, deze waren dus ook volledig doorweekt. Na afloop van deze show liet Harm zich weer even gaan en wij natuurlijk weer wachten tot onze grote ergernis, maar je moet er iets voor over hebben.

De laatste attractie van de dag waar wij in wilde gaan, was de piranha. Aan deze enorm spectaculaire attractie hebben wij helaas geen deelgenomen, omdat wij simpel geen uur zochten te wachten. Na het niet wachten bij de piranha gingen op weg naar de uitgang. Maar voor wij het park konden verlaten moest onze grote vrind Herm nog even een Shamu coin hebben (dit is eigenlijk voor kleine kinderen), maar enfin hij mocht van ons zo’n leuk muntje halen. Wij met zijn drien netjes wachten tot onze Herm met zijn leuke muntje terugkwam, maar Herm kwam niet terug. Hij was al naar de uitgang gelopen tot grote ergernis van ons, hebben we voor jan lul 45 minuten staan wachten. Je hoeft er natuurlijk niet bang voor te zijn dat Herm dit niet te horen heeft gekregen.

Dit was me het dagje wel, maar we mogen elkaar nog steeds, dus dat scheelt. Er kan natuurlijk nog van alles gebeuren: Dead Valley!

Door: David

“Van de visjes naar de vosjes”

Met een dagje vertraging nu dan toch het verslag van onze 5e dag. Met een redelijk katertje staan we op, even douchen in onze Motel 6. Een hotelketen dat voor zeer schappelijke prijzen een prima kamer aan ons uitbesteden. Vandaag staat Sea Wold San Diego op de planning, de auteur van dit stukje kan nog niet echt warm worden (toch knap bij 35 graden) voor een dagje visjes kijken maar zal proberen toch een objectief  stuk te schrijven.

Iedereen staat in de startblokken om naar de visjes te gaan, maar uiteraard nog even op Harm wachten. Dan gaan we uiteindelijk een ontbijtje bij de Subway doen, geweldige tent! Waar je keuze hebt tussen allerlei soorten brood, beleg en salades. David en Mark maken er elke dag weer een mooi gevarieerd broodje van, terwijl de creativiteit van Harm en Hans wat te wensen overlaat. Harm pakt elke keer maar weer broodje kip, en Hans maakt het net iets bonter Bacon and Cheese.

David stuurt onze Dodge Durango richting Sea World, ondertussen kunnen wij weer genieten van het prachtige San Diego. We hebben een kortingkaart op de kop kunnen tikken maar alsnog mogen we per persoon 55 USD inleveren. We besluiten maar op zijn Amerikaans een mega refill beker te kopen, daarmee kun je voor paar dollar je eigen lazerus zuipen aan de cola. Een heel slechte bedoeling lijkt me, dat de kindertjes daar de hele dag het ongezonde suikergoedje naar binnen slurpen.

De grote attractie is de Shamu show, dat zijn de orca’s (remember Free Willy). Deze visjes wegen zo’n 4 tot 6 duizend kilo, onze conclusie was dat daar toch zeker een stuk of 8 Amerikanen een avondje mee kunnen BBQ’en. De Shamu Show gaat op zijn Amerikaans, veel spektakel met muziek draaiende schermen en sentimenteel gezever. Toch knap dat deze visjes kunnen springen op commando. Persoonlijk vond ik het mooiste dat voor de show iedere US (ex)- militair moest gaan staan en een applaus in ontvangst mochten nemen. Toch een mooi eerbetoon.

Hierna ook nog een dolfijn showtje, wat andere visjes bekeken nog een keer op Harm moeten wachten en zelfs koi-karpers. Jaja dat is het geld wel waard, die beestjes hebben we ook gewoon in onze tuin. Harm heeft ondertussen besloten dat hij een Shamu muntje wil, iedereen kent dat wel. Je gooit er een dollarcent in en dan nog een dollar erbij en mag je zelf een muntje draaien, heel vet! Voor als je 5 bent… Maarja, iedereen zijn eigen fetish.

Hans en David moeten nog wat dollars uit de muur trekken, dus we blijven even bij de pinautomaar tot Harm terugkomt. Niet heel verrassend moeten we op Harm wachten, na een 40 minuten wachten zet Hans zijn koelkast-phone maar eens aan om Harm eens te bellen waar hij uithangt. Leuke jongen dat Harm is was hij zo door het dolle met zijn muntje dat hij ons vergat en direct naar de auto liep, waar hij dus een prive momentje heeft gehad met zijn muntje.

Dus nu kunnen we eindelijk weg hier, ik ben nog niet zo ondersteboven van Seaworld. In Valencia ben ik ook naar een visjes park geweest wat een stuk beter was. Maar David heeft aangeven zo gelukkig te zijn met SeaWorld dat hij een SeaWorld Special gaat publiceren.

Als diner eten we allemaal een halve meter Spare Rib op de Garnet Avenue, de uitgaansstraat daar. Dus snel richting motel, onze uitgaanskleertjes aan haartjes netjes in model en klaar om te gaan. Harm gaat niet mee, hij is moe en gaat wat relaxen op de motel kamer. Hopelijk zijn dit niet de eerste symptomen voor de mexicaanse griep.

Hij is wel zo vriendelijk ons weg te brengen naar de Typhoon Bar. Alwaar we aan de Budweiser gaan, voor 3 dollar krijg je een groot glas bier. Wel verwachten ze per biertje een dollar fooi, aangezien de serveersters zich scherp kleden en er goed uitzien hebben we er wel een dollartje voor over. Verder hebben ze in de bar vooral veel mooie dames en tv schermen, wat de boel niet echt gezelliger maakt. De locals drinken vooral light bier, hypocriet natuurlijk. Overdag burgertjes, friet en pancakes snacken maar ‘s avonds wel light bier.

Helaas sluit de bar al om half twee, daarop komt iemand (in comments mag u raden wie) bij ons met het ‘geniale’ idee om naar een nude bar te gaan. Een Macy Gray look-a-like wil ons wel naar de betreffende bar brengen. Daar aangekomen wordt ons al gewaarschuuwd dat het niet zoals in Amsterdam is, zwak uitgedrukt. Betere naam voor de bar is ‘de dubbele rug‘. De dames hebben niet echt schik, Hans is echter de beroerdste niet en wil wel een private lapdance. Weggegooid geld, hij geeft aan David zijn kuiten nog opwindender te vinden dan dit. We besloten toen maar weer weg te gaan. Helaas alweer de laatste nacht in het mooie San Diego.

Voor de fashion mensen thuis: Harm en Mark hadden een discussie over de kledingstijl van de Amerikaanse dames. De dames gaan hier ‘s avonds gekleed in mooie ‘gala-achtige’ jurken, maar hoe noem je dat dan. Gaan ze dan modieus gekleed of chique gekleed? Graag in de comments een reactie.

Door: Mark

Na opnieuw een laf avondje tanken werd Hans om 8:30u vastberaden wakker om zijn belofte van de avond ervoor te gaan vervullen: hardlopen. Niemand van de mannen voelde er wat voor om op dit tijdstip zich richting het prachtige beach van La Jolla te gaan begeven. Dus, toen Weemen een klein uurtje later terug kwam werd hij niet eens gemist. Ondergetekende voelde er toen wel iets voor om toch ook maar zijn belofte van de avond ervoor te gaan uitvoeren: ook een rondje hardlopen.

Zeker de moeite, het prachtige uitzicht op de zee vanaf de boulevard en de vele – ook hardlopende – jongedames maakte het een aangenaam tochtje. Daar kon de warme temperatuur (27 graden om 10u ‘s ochtends) niets aan af doen.

Tijdens mijn gang richting de weg kwam ik nog een sympathieke Amerikaanse hippy tegen die mijn shirt (ons aller PSV-shirt uiteraard) herkende. Bij terugkomst bleek meneer al te hebben aangepapt met de rest van onze gang. Hij vertelde grootuit over alle mensen die hij kende met daarbij als bewijs een business card-mapje. De CEO van Sun, de Chief Research Officer van Cisco, en: Paul van der Vloet, een Nederlander die ‘he loved’. Een man van een of andere Nederlandse handelsmissie, of we hem kenden… Wel mooi om te horen dat bij iedere ‘vriend’ van ‘m, hij kon vertellen wat die persoon per jaar ongeveer verdiende.

In de tussentijd hebben Mark, David en Hans zoals het echte scouts betaamt het uitgaansleven van San Diego’s Garnet Avenue (Pacific Beach) gecheckt. Dat wordt vandaag (donderdag) waarschijnlijk nog vervolgd. Ook hebben de heren nog even op San Diego University rondgekeken. Of daar nog iets uit voortvloeit is bij de schrijver van dit artikel niet bekend, maar gezien het intellect van dhr. Adriaans kan het goed zijn dat zijn academische toekomst hier ligt…

Tijd om bij ons mooie hotelletje uit te checken om opnieuw het strand op te zoeken. Van een niet nader te vernoemen bron hebben we de tip gekregen om Black Beach te bezoeken. Dit strand is niet een strand voor de gekleurde medemens, maar doelt op het feit dat je hier plaatsen laat zien die normaliter geen zonlicht krijgen. (Voor de taalpuristen onder ons: het illegale naaktstrand van San Diego.) De reden hiervoor is ook wel duidelijk. Voordat je op Black Beach kunt komen moet je eerst van een 100 meter hoge cliff af zien te dalen.

Helaas voor Hans waren er vooral oude rimpelvoertuigen te zien op het strand. Wij hebben onze Joskes allemaal in de koi (karper) gehouden, voor die mensen daar ook wel zo fijn. Toen David z’n huid een beetje roder wilde laten worden, hebben Mark, Hans en ondergetekende een strandrun van een kilometertje of drie gehouden. Jaja, al die burgertjes moeten er ook uit he. Even later weer de tocht naar boven gemaakt, onze kuitjes opnieuw aan het werk gezet.

Tijdens de zoektocht naar een nieuw motel wilde Mark nog wel even ergens een drive-in pakken voor een burgertje. Dat is uiteindelijk wel gelukt, maar toch moesten we naar binnen. Alwaar we een goede burger en some fries naar binnen gewerkt hebben. Met opnieuw gratis frisdrank refill uiteraard.

Inmiddels een motel gevonden en even wat berichten op onze beruchte log gezet en wat voetbalberichten gecheckt en even opgefrist. Om daarna rond 19u richting San Diego Downtown te vertekken. Om aldaar de USS Midway te zien – het museum daarvan was inmiddels gesloten. Desalniettemin mooi om zo’n 400 meter groot vliegdekschip te zien. Even verderop nog een foto gemaakt van hielenliefhebber David, bij een enorm groot standbeeld van een matroos en zijn geliefde (kleine Roel momentje hebben we dat maar genoemd).

Vervolgens rustig richting het uitgaansgedeelte gelopen, met tussendoor een bezoekje aan ons nu al geliefde Starbucks. Gedineerd bij de Subway, ja opnieuw. De financiele buffer moet even gevuld worden, met het oog op ons dure diner gisteren. Om even later de kroeg/club Whiskey Girl binnen te lopen. Alwaar een live bandje speelde met heerlijke Amerikaanse klassiekers (Summer Of ‘69, Leaving On A Jetplane, Sweet Home Alabama, Presley, enfin, u kent het wel). De mannen aan de nodige pinten, terwijl de serveerster uiteraard per drankje weer een dollar fooi toegestopt kreeg – lang leve de wisselkoers.

Toen ondergetekende na de zoveelste Diet Coke met een aquarium aan ijs het toch wel genoeg vond en aan het inkakken wasl stapte er ineens een dame bij onze tafel aan. Of ik uit Ierland kwam. Engeland dan? Ow, Holland. Hey, daar kwam die jongen achter ons toch ook vandaan!? Bleek de jongedame de leidster van de pubcrawl (kroegentocht) van een of ander hostel te zijn en blijkt die jongen uit Weird (Weert) te komen. Hij en twee maten zijn bezig met een roadtrip die onze doet verbleken. Ze gaan twee maanden weg, hebben er een maand opzitten en hebben inmiddels Boston, New York, Detroit, Toronto, Montreal, Baltimore en nu dan San Diego gezien: wow. Uiteraard goed geouwehoerd en Brabants geluld – hoewel het altijd opletten is met Limbo’s.

Rond een uur of twee opnieuw als laatste met z’n vieren de kroeg uit gebonjourd. Toch een avondje waarop onze geestelijke leiders in Nederland wel een beetje trots op kunnen zijn…

Door: Harm

Na een enorm heftige avond in een kei gezellig café in LA, werden wij de volgende ochtend een beetje lafjes (kapot) wakker. De verklaring zit hem hier in het feit dat wij maar liefst 3 halve liters pils en een flesje Bud achterover hadden gedrukt. Ik hoop dat dit laffe drink gedrag de goede naam van Polly niet schaadt. Ik publiceer dit dan ook met pijn en moeite in mijn hart! Zeker als onze leider dhr. Bos dit te lezen krijgt.

Vervolgens zijn wij voor de derde keer terug gegaan naar Alamo vanwege onze obsessie voor de Cadillac Escalade. Harm nam de onderhandeling voor onze obsessie waar. Helaas hadden de onderhandelingen weinig uitgehaald. Wij zouden een meerprijs van 65 dollar per dag moeten betalen, dit pikten wij niet.
Dit alles is te wijten aan onze onderhandelaar Harm, hij dacht echt dat hij het in zich had om tot een mooie prijs te komen. Door zijn onkunde, gebrekkige Engels en de slechte aura dit om hem heen hing, hebben wij dus de Cadillac Escalade misgelopen. Dit zullen wij die jongen voor altijd kwalijk nemen en dat zal hij weten ook.

Na de slechte onderhandeling van Harm, zijn wij wat gaan snacken bij het altijd gezellige en grootse restaurant de Subway. Na het vatsige ontbijt de dag eerder bij restaurant de gele driepoot ook wel bekend als de McDonalds. Hier zag ik eenieder heerlijk genieten van zijn broodje. Onze Hans moest natuurlijk weer 2 keer bestellen om zijn (dikke) nek op peil te houden.

Na onze heerlijke voedsel, zijn wij doorgereden naar Rodeo Drive. Dit is een van de duurste winkelstraten ter wereld. Hier en daar reden wat laffe Ferrari’s rond en wat eigenlijk ook niet. Voor mij persoonlijk was dit wel een fijne ervaring, omdat ik over een paar jaar naar alle waarschijnlijkheid ook in zo’n auto rond scheur. Dit vanwege mijn uitmuntende hoge intellect.

We zijn ook nog even binnen gewipt bij Bvlgari, schijnt een dure juwelier te zien. Dhr. Geven had hier enkele horloges gepast, waaronder een horloge van 6300 dollar, omgerekend in euro’s natuurlijk een schijntje, maar toch. De verkoopster dacht echt dat Geven serieus een horloge wilde kopen, maar wij weten wel beter. Dhr. Geven staat bij ons bekend als iemand die dood en verderf vertegenwoordigd!

Het volgende spannende avontuur waar wij naar op zoek zijn gegaan, waren de studios van Universal. Hier zijn wij door de City Walk gelopen. Dit is een straat met grote onzinnige objecten zoals: een gitaar, monkey, Cadillac geparkeerd in een gebouw etc. Hier hebben wij nog een heerlijk koude pint gepakt. Mark had natuurlijk weereens een pint besteld die over datum was, echt weer iets voor hem. Ik zal mij niet publiekelijk uitlaten over mijn ergernis van dit feit.

Toen begon de rit richting San Diego, die echt snel ging. Wij hebben godverdomme 28 mijl in die minder fijne file gestaan. Misschien ook niet zo slim om in de spits van LA te gaan rijden. Op de weg richting San Diego hebben wij in San Clamente overheerlijk steak gegeten met een enorme pieper en wat groentes, waar onze Hans wederom niet zo’n fan van was. Hij zegt dat het zijn gezondheid schaadt. Na onze goede maaltijd zijn wij weer verder gereden, waar wij in La Jolla een motel hebben gepakt. Dit was voor onze doen een luxe motel, wij hebben hier maar liefst het enorme bedrag voor neer moeten tellen van 109 dollar met 4 personen. Dat is toch bijna 27 dollar per persoon, puh puhuu!

Nadat wij ons geinstalleerd hadden in ons paleisje, zijn wij richting het beruchte uitgaansleven van La Jolla gelopen. Wij hebben hier menig pilsje genuttigd, wat de gezelligheid ten goede kwam. Tot ieders verbazing ging onze diet coke boy aan whisky, omdat hij bier voor losers vond. Na drie whisky beweerde onze grote frisdrank fanaat dat hij nergens last van had, maar wij wisten wel beter! Uiteraard werden wij als laatste de tent uitgeveegd. Ik hoop dat dit onze laffe drink gedrag in LA enigszins doet vergeten. Morgen neemt diet coke boy het pennetje van me over. Over een dagje in San Diego…

Door: David

Na een heerlijk nachtje slapen in ons motel Travel Inn reden Mark en Hans ‘s morgens vroeg met de auto maarliefst 500 meter om een lekker bakje (500ml) koffie te halen bij Starbucks. En  hebben ze ook maar een nachtje bijgeboekt in dit motel.

Na ons opgefrist te hebben, hebben we David achter het stuur gezet en hem geleerd hoe een automaat werkt. We waren toe aan een stevig ontbijt, omdat we nog een zware dag voor de boeg hadden. We gaan namelijk naar Six Flags Magic Mountain.

We hadden besloten om bij restaurant de Gele Driepoot (Mac) te ontbijten. We gingen alle vier voor een Breakfast Deluxe wat niet bepaald een gezond ontbijt is. Nu snappen we waarom veel Amerikanen vrij vatsig zijn. Een stuk burger met mik, ei en pannekoekjes uit de frituur en wat gesuikerde jus d’orange om het weg te spoelen. Nee, zo komen we er wel.

Na dit stevige ontbijt hebben we nog wat inkopen moeten doen om korting te krijgen voor Six Flags. Op sommige blikjes Cola stond namelijk dat we bij inlevering 2 kaartjes voor de prijs van 1 kregen, dit hebben we ook voor elkaar gekregen en hadden weer mooi wat centjes bespaard. Tja, Nederlander of niet he.

Dit park is net iets groter als de parken die wij in Nederland kennen en heeft ook wat maar achtbanen. Die we eigenlijk toch wel allemaal wilden meemaken, maar dat is niet gelukt. Bij de meeste spectaculalaire achtbanen stonden ook de langste rijen, waar we minimaal een uur voor moesten wachten en daar hadden wij niet zo’n zin in. Maar bij de “mindere” achtbanen van dit park kon je weer vrijwel meteen instappen. Deze achtbanen waren overigens nog veel spectaculairder als die wij in Nederland hebben. We waren ook met z’n vieren in een waterbaan met boomstammen geweest. Omdat we met z’n vieren in 1 boomstam gingen werden we ook iets natter dan de meeste mensen die eruit kwamen. Dit maakte ons met dit schitterende weer niks uit.

Harm en David hadden elkaar nog uitgedaagd met een spelletje mollen slaan, en Hans kon de verleiding van het zien van een hamer niet weerstaan en moest deze toch even gebruiken.

Toen we allemaal wel een beetje genoeg hadden van dat park hebben we in de auto besloten om toch nog een poging te wagen om onze auto in te ruilen voor een net iets grotere SUV. We hebben het niet voor elkaar gekregen om die auto voor het bedrag wat wij in gedachten hadden te krijgen, en hebben dus nog steeds dezelfde auto.

Weer terug in ons motel hebben we ons weer opgefrist en onze uitgaans kleren aangedaan om het uitgaansleven in Hollywood eens mee te maken. Na wat lopen op de Walk of Fame zijn we niet echt wat tegen gekomen waar we wat wilde drinken, omdat we toch zin een een lekker biertje hadden zijn we de eerste de beste kroeg ingelopen. Deze kroeg was niet bepaald groot en het was ook niet echt druk, maar ze hadden bier (zonder schuim).

Na een aantal biertjes heeft onze BOB Harm ons rond 2 uur ‘s nachts weer veilig naar ons motel gebracht, waar we weer een nachtje gingen doorbrengen. Het verslag van morgen wordt geschreven door dhr. David Adriaans.

Door: Hans