Inmiddels zit ik in de auto richting Burego Wells en hebben we San Diego achter ons gelaten. Er is echter nog een groot deel van m’n Canada trip niet beschreven, bij dezen dus.

Na de heerlijke maaltijd woensdagavond 29 juli zijn Kristie en ik richting haar werk gegaan: de golf course. Daar kon ik eindelijk mijn golf cursus op de middelbare school – zeven jaar geleden – uitproberen op een echte course. In Canada is golf een redelijk populaire sport. Het staat er niet echt bekend als een ‘rijkeluis’ sport, maar het is ook niet zo goedkoop als ‘hockey’ (ijshockey). De plek waar Kristie werkt, heeft een 9-hole en zelfs twee 18-hole courses: Dunderave en Brunell. Beide met een verschillend tarief. Uiteraard pakken Kristie en ik de mooiste (en duurste) baan: Dunderave. Deze course heeft een enorm hoogteverschil en veel uitzicht op de rivier die langs stroomt.

[sthumbs=55|43|44,max,3,y,center,]
Kristie werkt hier dus en verkoopt normaliter drinken aan golfers, met zo‘n uber golfkarretje. Ze verdient zo’n CAD 8 per uur, maar moet het vooral van ‘tips’ (fooi) hebben. De crisis heeft hier blijkbaar ook toegeslagen. Vorig jaar verdiende ze op een drukke dag zo’n CAD 200 aan tips. Wow, behoorlijk netjes, dat verdien ik niet in een dagje. Echter, zoals ik al zei is het deze zomer niet zo’n vetpot. Gemiddeld zo’n CAD 50 per dag.

Enfin, geen werk voor Kristie vandaag. We pakken een golf cart en hoeven niets te betalen om te golfen: woohooo. We pakken niet alle holes, dan zouden we een kleine vier uur bezig zijn, maar ik vertrouw opnieuw op mevrouw McLeod die de mooiste holes uitpikt. M’n cursus tijdens gym in Stevensbeek blijkt nog een beetje te zijn blijven hangen. M’n duimen en knieen staan goed, m’n swing ziet er aardig uit. Maar ballen raken wil nog niet echt vlotten, haha. Kristie daarentegen doet het prima en zit een slag of vier-vijf boven par. En naar mate de holes vorderen, gaan ook mijn slagen met niet-wooden sticks prima en ik begin het zelfs leuk te vinden. Rijden met de cart is ook erg gaaf trouwens. Na een kleine drie uur houden we het voor gezien. Er zaten echt een paar prachtige holes tussen, de foto’s hieronder onderstrepen dat.

[sthumbs=48|47|50|49|51|56,max,3,y,center,]

Toen we na onze inspanning even bij de aanlegsteiger van het resort bij de golfbaan gingen kijken, zagen we Joey’s boot even buiten de steiger geankerd liggen. Kleren uit en zwemmen maar. Daar even geouwehoerd met Joey en drie van z’n vissermaten. Maar toen eenmaal de muggen in grote getalen onze kant op kwamen zijn we snel weer het water in gesprongen om terug naar huis (ja, u leest het goed, ik noem Kristie’s huis thuis…) te gaan. Daar hebben we – tegen al mijn principes in – de film Alf gekeken. Een kerstfilm terwijl het buiten dus een graadje of 30 was. Het viel wel mee, leuke grappige film en Will Ferrell is toch wel te doen. Kristie moet de volgende dag om 6u haar bed uit, dus we gaan mooi op tijd naar bed.

Als Kristie al lang op haar werk is, word ik rond een uur of 11 wakker. Terwijl ik naar onder kom wordt de pan alweer op het vuur gezet door Allison, haar vader. Scrambled eggs, kleine plakjes bacon, wat jam en toast zijn mijn stevige ontbijt. En alsof dat nog niet genoeg is, vraagt hij of ik ook ‘’ lust. Ik kende het niet, dus ik antwoord m’n standaard antwoord: ‘nooit gehad, eens proeven’. Blijkt toch dat ik de soort vis wel ken. Het smaakt naar forel alleen ietsje zouter en iets minder sterk qua smaak. Even snel naar de PC: ah, het is ook forel, alleen dan zoutwater: lekker.

[simage=60,200,y,left,]Kristie komt rond half vier thuis en in de tussentijd heb ik wat gesurft, van het weer genoten en veel gepraat met Kristie’s moeder Carol-Ann. Over het hoe en waarom in Nederland. Van politiek tot onderwijs en van sporten tot ons strafbeleid. Erg leuk om zo over je land te vertellen en te zien dat het allemaal zo slecht nog niet is in Nederland. Als je bijvoorbeeld kijkt naar de studieschuld die Kristie heeft opgebouwd. Een kleine CAD 30.000 en ze moet nog een anderhalf jaar. Daar komt waarschijnlijk dus nog een CAD 10.000 bij. Kijk je dan naar mijn situatie: mocht ik m’n master volgend universitair jaar afsluiten dan heb ik een studieschuld van EUR 0. Heb je in Nederland dan een terugbetaal rente van 2%, in Canada rekent de overheid je gewoon 7 of 8%. En dan heb ik ook nog een OV-kaart, die ze hier niet kennen. Gelukkige wij…

Nog voordat we richting Charlottetown gaan om Kristie haar vriend op te pikken, krijg ik snel nog een cursus eiland-eten eten: kreeft en mosselen. Iets wat ik beide nog nooit gegeten heb. De kreeft was echt lekker, bereidt met een beetje rode peper, paprika en wat uitjes. De mosselen zijn met dezelfde groenten gekookt. Goed te eten allebei, maar de kreeft had toch m’n voorkeur. Mmmm.

De tocht naar Charlottetown gaat voorspoedig en Kristie laat haar vriend Kyle ditmaal geen half uur wachten. We zijn wel te laat, maar dat is zijn bus ook, goed voor ons. Het regent trouwens opnieuw goed deze middag. Dat lijkt iedere dag wel te zijn als we richting Charlottetown (de grootste stad en hoofdstad van het eiland) gaan, haha.

[simage=70,144,n,right,]Nadat we Kyle op hebben gepikt zetten we koers naar een vriendin van Kristie die vandaag te horen krijgt of ze een jongetje of een meisje krijgt. Na een drankje komt ook een andere vriendin van Kristie, Joanna, langs. Ze heeft toen wij in Toronto waren een nieuwe auto gekocht: een Chrysler Spitfire. Mooi karretje. Ik stap bij haar in om richting een toko te gaan om wat te eten. Prachtig karretje, zie ook foto’s later. Joanna ‘kende’ ik al via Facebook, dus eigenlijk haar voor het eerst in het echt ontmoet. Wel grappig, voor je gevoel ken je elkaar al wat langer.

We eten wat bij een sportsbar. Ik begin op een echte ‘islander’ te lijken en bestel een fish and chips. De rest houdt het bij ‘hot wings’. Smaakte goed. We nemen afscheid van Joanna, die we morgen weer zien. Wij gaan richting het centrum van Charlottetown waar we nog een film willen zien. Er draait opnieuw niet veel boeiends dus besluiten we terug naar Georgetown te gaan. Thuis kijken we opnieuw een film, echter al snel zijn Allison en ik de enigen die American Gangster bekijken. Prima filmpje, maar dat wist ik al. De moeite om weer eens te zien.

[simage=61,200,n,left,]Vrijdagochtend 31 juli is Kristie opnieuw aan het werk. We (Kyle en ik) worden door Joey opgepikt om samen met Felicia in de truck – ja, met z’n vieren voorin, het was nogal krap – naar Montague te gaan voor een ontbijt. Het wordt Tim Horton’s, dus ik zit ‘s ochtends aan de donuts, muffins en koffie. Ik gokte erop dat dit een goede voorbereiding voor de VS-trip is. Op de terugweg nog even langs de ‘butcher’ (slager) voor enkele mooie steaks die ‘s middags en ‘s avonds de barbecue op gaan.

We gaan Joey’s boot op met enkele bekenden en twee grote ‘tubes’ achterop. Zeg maar plastic autobanden die achter de boot hangen. Bij een vissersboot denk je aan trage grote bootjes, dat is ook wat ik dacht. Maar als ik eenmaal in de tube lig en Joey de gashendel open zet, weet ik wel beter. Wow, wat een tempo. M’n sissy getrainde armen, schouders en buikspieren worden op de proef gesteld. Uiteindelijk val ik er na een minuutje of vijf af. Terwijl Felicia in de andere tube er nog in hangt, big-L voor mij, dat krijg ik uiteraard ook te horen, haha.

[sthumbs=62|63|69,max,3,y,center,]

We ankeren op ongeveer dezelfde plek als woensdagavond, dicht bij het golf resort dus. Daar gaat de barbecue aan en worden de eerste steaks gebraden: lekker. Het is vandaag opnieuw prachtig weer en er staat een aangenaam briesje. Tussendoor werd er goed gezwommen en uiteraard gedronken. Tussendoor kwamen Allison en Travis langs met hun kleine bootje. Die waren wezen ‘clammen’ op de rivier. En ook daar moest even de ‘tube’ achter gekoppeld worden. Het bootje is niet veel sneller, maar kan des te scherpere bochten maken. Ik hang er gelukkig langer dan Kyle aan. Dat scheelt weer bij de reacties van de mannen, haha.

We gaan terug richting het vasteland om even op te frissen. We spreken af met enkele van Joey’s maten om ‘s avonds opnieuw uit te varen en een beetje te pokeren. Ik meld uiteraard dat ik meedoe en dat ze maar genoeg knaken mee moeten nemen. Ik heb immers enkel gespaard voor m’n Canada trip. Het VS gedeelte moet vanavond verdiend worden. Haha, als ik daar maar geen spijt van krijg…

Kristie is inmiddels ook klaar met werken en gaat ‘s avonds mee richting de boot. De hele familie is aan boord en ook Joey’s vrienden zijn aanwezig. We varen opnieuw richting de steiger van het golf resort en meren daar aan met drie andere boten. De barbecues worden opgewarmd en de tafel wordt leeggemaakt. Het regent inmiddels weer en Kristie vindt het de juiste tijd om te gaan zwemmen. Ik spring als eerste het water in, maar wat ik dacht – dat het normaliter warmer in het water was dan in de regen – bleek niet echt waar te zijn. Eenmaal weer opgewarmd op de boot smaakt de steak des te beter.

We beginnen de poker game en ik speel samen met Joanna tegen Kristie, Kyle, Allison, Joey en wat vrienden van Joey. We spelen cashgames van CAD 5. De eerste vlieg ik er als eerste uit, maar ja, niemand die snapt dat dat uiteraard tactiek is (huhu). We kijken een beetje hoe de rest speelt en het tweede potje win ik, heads-up tegen Joey. Die het eerste rondje won, haha.

[sthumbs=73|74|76,max,3,y,center,]

Ik sta ongeveer CAD 40 in de plus aan het einde van de avond. En dan gaat het mis, haha. Joey kan er maar niet over uit dat ik met winst naar huis ga. Aangezien het geluk de hele avond al aan z’n broek hing (winnen van mijn pocket kings met een 4 en een 8 in z’n hand met een river die z’n straat volmaakt, argh), moest ik beter weten. We deden high card met een inzet van 15 dollar. Nu was ik uiteraard de beroerste niet, maar daar ging m’n winst al snel, en werd Joey alsmaar gelukkiger. Het is dat er geen treinen in PEI rijden, anders had hij op moeten letten. Misschien oppassen voor ijsbergen in de rivier ofzo. Haha, anyways, het was een vermakelijk laatste avondje in Canada. Nog flink geouwehoerd over Europa met de heren vissers en uiteraard opgeschept over mijn rijke pokeravond. Dat we dat in Europa toch wel een stukje beter konden, haha.

[simage=78,200,n,right,]De volgende ochtend om 9:30u de ferry richting het vasteland gepakt en richting Halifax gereden. Daar – zoals ik al eens zei – afscheid genomen met een prachtige tijd achter me. Zeker wetend dat ik hier ooit nog terug zou komen. Wat een vriendelijke en behulpzame mensen, wat een relaxt/laidback leven leeft men daar, en uiteraard de gastvrijheid van de familie McLeod. Nederlands kunnen ze niet, dus dan maar even zo: thank you all again so much for the great hospitality and care you all took of me, I will never forgot these great times. Oei, heerlijk sentimenteel maar zo waar. Canada 2009 zat er zaterdagmiddag 1 augustus om 15:40u op. Toen vertrok mijn vliegtuig richting Atlanta, alwaar het volgende avontuur op het punt stond om te beginnen. Maar na anderhalve week kan ik al zeggen dat de vakantie geslaagd is!

Inmiddels (februari 2010) heb ik foto’s bij deze blog toegevoegd. Mocht je hier geen genoeg van krijgen, kijk dan hier voor de overige foto’s van mijn bezoek aan Prince Edward Island.

Inmiddels zijn we al een kleine week verder voor ik m’n Canada verhaal hervat. Het wordt steeds moeilijker details te herinneren, omdat er in de tussentijd zoveel nieuwe dingen gebeurt zijn in zulk kort tijdbestek. Ik zit hier achter m’n laptopje ‘s avonds te typen terwijl ik de mannen heb gedropt in het uitgaansleven van San Diego. Ik voel me niet helemaal okay en wil over een korte tijd gaan pitten. Wel de ideale gelegenheid om na m’n VS verhaaltje te proberen het hele Canada verhaal af te ronden. Daar gaan we weer:
We zijn tot een uur of vier in Marineland gebleven, om daarna een autorit te maken van vijftien minuten om naar Niagara Falls downtown te gaan. Nu had ik het eerder over een klein dorpje, maar door de commercie is Niagara Falls uitgegroeid tot een klein Las Vegas. De weg vanaf de highway richting de falls is een Vegas-strip in het klein geworden: neon overal, borden die schreeuwen om aandacht en evenveel mensen die de toko’s dat maar al te graag willen geven. We parkeren de auto voor CAD 20 een kleine kilometer lopen van de falls.

[sthumbs=313|314|319,max,3,y,center,]

Wat een prachtige gebeurtenis. Vergeet de commerciele onzin eromheen, de falls zelf zijn adembenemend. Veel plaatjes geschoten zoals je later zult zien. Ik wist niet dat de Amerikaanse grens zo dicht op de falls lagen, dat de falls zelf de grens zijn. De Amerikanen hebben echter niet zo’n best zicht op de falls, wat ze genoodzaakt heeft een soort van brug te maken om een klein stukje van hun eigen falls te kunnen zien. De Canadian falls – die je waarschijnlijk kent van TV – kunnen ze echter niet zien. Mooi om dat stukje haat en nijd mee te krijgen.

[sthumbs=321|329|330|324|331|335|337|345|348|349|326|352,max,3,y,center,]

We maken enkele vermakelijke foto’s en kijken onze ogen uit naar de mensenmassa. Treena en Sashar nemen ons mee naar de Maid In The Mist. Het bootje wat je tot zo’n 30 meter van de falls brengt. Een kleine wachtrij is een te nemen hindernis om daarna een prachtig tochtje stroomopwaarts richting de Canadese falls te maken: wow. Foto’s maken is een beetje lastig vanwege de fog (mist/regen), maar ik heb een poging gedaan.

[sthumbs=366|367|372|373|375|377|382|387|391|392|409|410,max,3,y,center,]

Hierna rustig de strip omhoog gelopen om ergens in een restaurantje wat te gaan eten. Het was inmiddels half tien toen we het restaurant vol en voldaan uit kwamen lopen. Op de weg terug naar Toronto hebben Kristie en ik maar van de gelegenheid gebruik gemaakt onze oogjes te sluiten.

[sthumbs=412|415|417|420|422|424|428|429|437,max,3,y,center,]

Toen we wakker werden en de auto tot stilstand was gekomen leek dit toch niet echt op de drukke straat waar Sashar en Treena woonden. Het was er stil en verlaten. Navraag bij Sashar leverde ons op dat we maar uit moesten stappen en dan zou wel blijken waar we waren. Kristie – met enorme tegenzin en een klein humeur – en ik dat maar gedaan. Bleek dat we aan de andere kant van Toronto stonden met een stukje Lake Ontario tussen ons in: de skyline van Toronto by night. WOW! Uiteraard wat plaatjes geschoten om daarna ijs te eten bij Cold Stone: lekker. Toch maar snel naar bed gegaan, want de volgende ochtend 8u vertrok ons vliegtuig terug naar Halifax.

[sthumbs=438|439|442,max,3,y,center,]

De volgende ochtend om 7u door onze geweldige hosts Sashar en Treena afgedropt op Toronto airport. En na een enorme hug & veel bedankjes ons toch maar gehaast richting ons vliegtuig. Met passen en zweten net gehaald: pfew.

De vlucht en de reis terug vanuit Halifax ging goed: geen exits gemist en ook voor de boot waren we op tijd. We zouden deze avond richting de drive-inn movie gaan, maar aangezien we beide nogal kapot waren hebben we bij thuiskomst de film Juno gekeken en zijn we daarna moe en voldaan naar bed gegaan, we waren inmiddels weer een lange tijd op, met maar weinig slaap de avond ervoor.

[sthumbs=15|16|17,max,3,y,center,]

En, woensdag zou druk worden. We zijn ‘s ochtends rond een uur of 10 richting Perry gegaan. Een vriend van de familie McLeod die sinds een jaartje of twee in de zomer toeristen meeneemt op zijn vissersboot om een dagje allerlei dingen die met vissen te maken hebben uit te voeren.

Na een kleine – komische – veiligheidsinstructie zetten we voet richting een klein eiland (2 x 1km) alwaar we gaan ‘clammen’. Kortom, we gaan kammosselen uit de zandbank grond halen. Erg leuk om te doen. Je zoekt met een snorkel en een wetsuit aan naar kleine cirkeltjes in het zand. Grote kans dat je daar een kammossel aantreft. Je haalt je riekje over de grond en met een beetje geluk haal je de kammossel mee. Als die een bepaalde grootte heeft dan nemen we hem mee.

[sthumbs=18|19|21|25|26|27,max,3,y,center,]

We vangen met z’n allen de nodige clams, die even later op het eiland gekookt worden en opgegeten. Mooi om dingen te eten die je zelf gevangen hebt, ik hield het bij de tong en spiertjes. De rest was me toch iets te slijmerig. Beetje moeilijk te beschrijven: beetje als lever maar dan zoeter.

[sthumbs=28|30|31,max,3,y,center,]

Even later gaan we weer richting de boot om verderop op makreel te gaan vissen. Ze willen niet echt bijten en vangen met z’n allen maar een makreel. Op de weg terug naar Georgetown harbor gaan we langs enkele traps op. Allereerst een ‘lobster’ (kreeft) val. Interessant om te zien. Perry vertelt en laat zien dat dit een educatieve trap is. De opening is afgedicht met een plastic schotje en hij heeft er zelf een kreeft ingestopt. Dit alles vanwege het feit dat we buiten het seizoen zitten. Wat verderop halen we een krab trap op, ook deze is afgedicht en handmatig gevuld. Vervolgens laat Perry zien hoe mosselen gekweekt worden. Erg interessant zoals ik al zei. Kristie en ik hebben er in ieder geval van genoten.

[sthumbs=32|36|40,max,3,y,center,]

Bij thuiskomst staat er iets raars op tafel. Althans, voor Kristie. Het zijn stukjes varkensvlees met een raar korstje eromheen: schnitzels. Ongelooflijk, men vroeg wat ik normaliter op een woensdag thuis zou eten. Ik zei: schnitzel met brocolli en een gebakken aardappel met een grote glimlach. En wat stond er ‘s avonds op het menu… Haha, dat had Kristie’s vader Allison even in een kookboek opgezocht en klaargemaakt. Zo cool. En het smaakte ook nog goed, dat vonden ze zelf ook. Heb ik een familie Canadezen toch mooi aan de schnitzels gezet, haha.

Inmiddels (februari 2010) heb ik de foto’s aan deze post toegevoegd. Mocht je hier geen genoeg van krijgen, dan kun je de foto’s van Toronto en Niagara Falls hier vinden en hier de foto’s van PEI itself.

Daar zit ik dan. Net Star Trek gekeken (van mijn held J.J. Abrams), was goed te pruimen. En nu dus nog een kleine twee uur de tijd om in het vliegtuig boven het voor Giel bekende New Mexico mijn Canada avontuur uit de doeken te doen. M’n eerste vlucht van 3½ uur zit er inmiddels op. Die ging aardig snel voorbij met een stuk lezen, muziek luisteren en pitten. Anyways…

We waren gebleven op het puntdat een ontzettend gare Kristie en ik aankwamen in Toronto. Het duurde even voor de bagage op de band arriveerde, maar daarna door richting de ‘arrivals’ hal. Waar Kristie’s (okay, ook een beetje mijn) vriendin Treena ons al stond op te wachten. Treena heb ik ooit in Nederland ontmoet, in de tijd dat Kristie au-pair was. In de tussentijd via Facebook wel contact gehouden, goede hosts moet je te vriend houden, zeg maar, haha. Ze kwam toen voor een dagje of twee langs voor haar Eurotrip. Ze heeft dubbel en dwars meer van Europa gezien, dan ik. Van die avond (feest in een schuur, kan het nog Hollandser, haha) zijn nog een stel prima foto’s te zien. Iedereen heeft zich toen wel vermaakt. Erg leuk dus om haar weer te zien. Na een goede hug (ja, nummer zoveel) richting de auto waar haar vriend Sashar klaarstond. Zoals het een echte gentlemen betaamt hoefde we onze tas maar af te geven en te gaan zitten. Wat een service Treena & Sashar.

[sthumbs=79|80,max,2,y,center,]

In de autorit naar hun appartement worden we gewaarschuwd. De vuilnismannen staken al een week of drie in Toronto, voor betere arbeidsvoorwaarden. Toronto zag er dus niet altijd zo vies uit. En het stonk er standaard ook niet zo. Hebben wij weer. Na een rit van ongeveer een half uur komen we aan in beiders appartement. Een heel cool ingedeelde ruimte. Bij binnenkomst ga je boven naar een ruimte van 3×4 waar een PC, boekenkast en een slaapbank staan. Onder vind je de keuken, badkamer en slaapkamer. Heel gaaf, ik zou er zo kunnen wonen. En ook nog hartje Toronto. De ‘tube’ op twee minuten, alle winkels om de hoek: wow.

[sthumbs=81|84|189,max,3,y,center,]

Omdat Kristie en ik er waarschijnlijk uitzagen als puin, zijn we eerst toch maar even een uurtje of vier gaan slapen. Om rond de middag weer wakker te worden, klaar om Toronto samen met Treena te verkennen. Sashar moest die zaterdag helaas werken in de ‘family business’. Met de metro (Kristie en ik reisden samen voor CAD 9, netjes!) richting het centrum ‘downtown’ gegaan. Die dag voornamelijk geshopt, waar ik misbruikt ben als paspop. Omdat het weer enorm slecht was (regende pijpenstelen), vooral veel winkels gezien dus.

[sthumbs=89|93|94,max,3,y,center,]

Toch wel ernstig als je op het einde van de dag dan concludeert dat ik als man evenveel gekocht heb dan die twee dames samen. Omdat ik een ‘normale’ riem was vergeten mee te nemen vanuit PEI heb ik die daar een aangeschaft. Inclusief een oranje (hey, Oranje boven) t-shirt, die ik toch wel degelijk moest aanschaffen van de dames. Okay, hij stond ook wel erg goed. Ennnn, het is merk: ROOTS. Dat is blijkbaar het Nike van Canada, haha. Wel nog ervoor gezorgd dat ik de posters van de film ‘Hangover’ die in de pasruimte hing erbij kreeg. Geen punt, hier heb je er meteen vijf. Thanks!

[sthumbs=97|101|104,max,3,y,center,]

[simage=123,200,y,left,]Rond een uur of acht richting het appartement gegaan om ons op te maken voor een avondje stappen. Ik heb nog even suf anderhalf uur daar gepit terwijl Treena, Kristie en Misha (vriendin van Treena) zich onder klaarmaakten om uit te gaan. Kristie heeft in die tijd Treena’s haar nog even een kleurtje gegeven. Blijkbaar had ik niets gemist in die 1½ uur, want klaar waren ze nog steeds niet… Al met al pas rond 23u de stad in gegaan. Eerst bij vrienden langs geweest. Alwaar ze een balkon hadden met de beste view op de skyline van Toronto. Veel lol gemaakt met Spanjaarden, Duitsers, Brazilianen (ja, ook daar), Canadezen, Australiers en Fransen. Maar goed, we wilden toch wel het echte uitgaansleven bekennen. Het was inmiddels echter 1:00u, wat inhoudt dat bijna iedere club over een half uur de tap sluit. Dus zijn we de eerste de beste club/kroeg ingedoken die we tegen kwamen. Heel erg foute boel daar. Sashar en ik gokken nog steeds dat het een homo toko was. Toen we samen aan het ouwehoeren waren werden we nogal vaak benaderd door wat andere jongemannen. Toppunt was een enorme goede danseres. Althans, dat dachten we, totdat haar t-shirt omhoog ging – en wij dachten goed te zitten – en bleek dat daar dezelfde tepels op zaten als degene die Sashar en ik hebben. Ai… Nou goed, hebben we weer iets om te vertellen de day after zullen we maar zeggen.

[sthumbs=108|111|119,max,3,y,center,]

Sashar had het inmiddels wat ‘kwajer’ gekregen – of dat nu door de drank of onze danseres komt weet ik niet (nouja, het eerste denk ik). Die waren we dus ineens kwijt. Overal zoeken, bellen ging niet, want niemand had z’n nummer. Onderhand zeg, beetje bezorgd toch wel. Vooral als je van tevoren hoort dat Toronto de meest criminele stad van Canada is. Toch maar richting het appartement gegaan met de taxi, maar ook daar geen Sashar. En dan wordt opeens duidelijk dat we niet naar binnen kunnen. Want er is maar een sleutel. En die heeft… Sashar. Ai…

Enkele pogingen van Treena om het nummer uit haar hoofd te stampen willen – omwille de invloed van alcohol gok ik – niet echt vlotten. Dus wordt er door de dames besloten in te gaan breken in het appartement. Democratisch overleg levert op dat Misha door het keukenraam mag gaan klimmen. Ik sla samen met Misha het horde raam in twee mooie stukjes: Misha kan instappen op de koelkast. Jeuj, we kunnen naar binnen.

De dames openen een zak marshmellows en een pot Nutella om het te vieren. Hilarische beelden levert dit op. Armen die onder de Nutella zitten, meegebrachte stroopwafels met een mama-dikke-laag Nutella die door de keuken vliegen. Ja, niets was ons te gek. Inmiddels is het nummer van Sashar gevonden, maar dat schiet niet echt op, aangezien z’n telefoon trilt op de keukentafel. Oops.

[sthumbs=128|129|132,max,3,y,center,]

De klok geeft inmiddels een uurtje of half vijf aan. En dan opeens gaat de deur open: Sashar. Blijkt dat m’n partner-in-crime out is gegaan buiten de bar, al brokkend en wel. Ik heb hem blijkbaar gemist bij het zoeken buiten de bar. Enfin, eind goed al goed. Sashar verontschuldigd zich nogal vaak en hij zegt te betalen voor het horde raampje, haha. Om een uur of vijf toch maar gaan slapen. Er stond een drukke dag op het programma.

Zondag 26 juli dient zich inmiddels aan. We worden allemaal rond een uurtje of elf wakker. Pakken een snelle douche en een klein ontbijt. Want we gaan in de stad ergens ontbijten. Prima. Opnieuw met de metro en weer betalen Kristie en ik samen CAD 9 voor een dagje metro’en. Bij het ontbijt een omelet bestelt. Krijg ik me daar toch een bord met een omelet, gebakken aardappelen, toast, een halve liter sinaasappelsap en een rits vers gesneden fruit. Wow, owja, we zitten in Noord-Amerika. Het gaat allemaal goed naar binnen. De bodem voor een goede dag is in ieder geval gelegd. En dat voor CAD 7, zeg maar 4 euro. Misha heeft besloten toch maar richting huis gegaan, die heeft de hangover niet echt goed doorstaan. Met Treena, Sashar en Kristie gaan we richting downtown om Toronto’s grootste toeristische attractie te bezoeken: de CN-tower.

[sthumbs=139|140|141,max,3,y,center,]

Dit ding maakt de Euromast een sissy-mast. Met z’n 450 meter een van de grootste torens ter wereld. Voor CAD 28 pakken we de full ride. Wat inhoudt dat je de toren in mag (doh zou Homer zeggen), naar de skypod (zeg maar de top van de toren, afgezien van de antennes) mag je over de ‘glass floor’ lopen en een fancy simulator ride (die niets met de hele toren van doen heeft, anyways). De lift brengt ons met 21km/u naar boven, wat je oren doet floepen. In de lift kun je door glas naar beneden kijken en heb je uiteraard een prima view over de stad. Na de nodige plaatjes geschoten te hebben tijd om eens te kijken of je echt geen hoogtevrees hebt. Nu meende ik dat niet te hebben, maar de eerste stapjes over de ‘glass floor’ zijn toch een beetje onwennig. Echter, enkele minuutjes later zijn we liggend foto’s aan het maken.

[sthumbs=149|163|165|168|169|179,max,3,y,center,]

De wachtrij voor de skypod is nogal lang, een klein uurtje. En achteraf gezien niet echt de moeite waard. Okay, je komt nog eens 100m hoger dan dat je normaliter komt. Maar heel veel nieuwe zijn er niet te zien. Op een klein rond raampje na, waar Sashar en ik toch wel even wilde laten zien dat we geen hoogtevrees hadden. Dat was claustrofobie en hoogtevrees tegelijkertijd overwinnen, haha. De foto’s daarvan waren het in ieder geval waard. De simulator ride was leuk, maar niet meer dan dat. Hebben we ons eigen toch voor een goede 2½ uur vermaakt daar. Tijd om een restaurant te zoeken. De dames willen voor sushi, niet echt m’n ding, maar… Treena heeft de oplossing: een sushi restaurant waar je ook kunt barbecuen. Tada…

[sthumbs=181|182|184,max,3,y,center,]

Dus terwijl Kristie en Treena aan de sushi zitten, leven Sashar en ik ons uit op alle soorten beef, pork en vis, en bakken die midden op ons tafeltje gaar. En… Ook nog onbeperkt vlees bijbestellen, jeuj, haha. Een goed diner was dat. Om een uur of tien komen we aan op het appartement. Een bezoek aan de IMAX stond gepland, maar omdat daar enkel Harry Potter (we liepen allemaal twee films achter) en Transformers (Sashar en Harm waren daar pertinent tegen) draaiden maar besloten ‘thuis’ een filmpje op te zetten. ‘Everything Is Illuminated’ vermaakt ons (minus Kristie, die na vijf minuten al lag te pitten, haha) die avond.

Een klein intermezzo. Genietend van m’n gingerale (for the win, haha) zie ik vanuit het rechterraampje van de Boeing 777 van Delta Airlines de Rocky Mountains, met op de achtergrond een ondergaande zon. Wow! Kom maar op California!

Maandag 27 juli 8:00u geeft m’n Samsung Omnia aan. Sashar heeft ons in alle stilte al verlaten om een huurauto op te halen en staat inmiddels voor de deur met een mooie Chrysler om op weg te gaan richting Niagara Falls, Ontario. Met een ontbijt van cornflakes vangen we de dag aan. Na een rit van een dikke anderhalf uur komen we aan in het kleine plaatsje Niagara Falls. Een naam die iedereen zo’n beetje wel kent, van de – ja, het zit al in de naam – watervallen. We gaan echter eerst richting Marineland. Vergelijk het maar met het Dolfinarium gemengd met Hellendoorn.

[sthumbs=196|190|194,max,3,y,center,]

Bij binnenkomst besluiten we direct maar een dolfijnshow te pakken. Wat een geweldige beestjes blijven dat ding. Samen met de zeeleeuw Oscar en drie zeehonden wordt er een mooie show neergezet. De toon voor de dag is gezet. We eten een burger en wat frietjes om de walrussen te bekijken. Prachtige beesten. Even later gaan we het hoogtepunt van Treena en Kristie opzoeken – we hebben twee dagen lang de commercial song aan moeten horen van Marineland van beide dames – de killer-whales, oftewel: orca’s. Tijdens een show met de dieren worden we als publiek heerlijk nat gespetterd en onze twee killer-whale groupies worden vooral niet overgeslagen. Nat tot op de onderbroek, terwijl Sashar en ik zo goed als droog zijn. Grote fun uiteraard. In het bassin verderop ook beluga-whales gezien (in het Nederlands denk ik poolwalvissen of iets dergelijks). Helemaal witte walvissen/dolfijnen. Echt vanaf een halve meter gezien, hele mooie foto’s! Naast deze zeedieren ook hertjes en zwarte beren gevoerd – die volgens mij niets meer konden eten, anyways. Na alle dierenpret was het tijd voor wat ‘thrill-rides’.

[sthumbs=215|224|234|244|245|253|263|266|271|272|273|275,max,3,y,center,]

Marineland is te herkennen aan drie hele hoge palen – op een berg blijkt dan later. En aan deze palen hangen drie karretjes. Een boost en vrije val-apparaat dus. Met een prachtig uitzicht op de falls, als je eenmaal omhoog geschoten bent. Alle vier ongedeerd eruit gekomen, erg vet. Even later de achtbaan in gegaan, met vier loopings. Jaja, die mensen weten daar wel wat leuk is. En last but not least: de zweefmolen een bezoekje gebracht en 20+’ers, haha. Leverde wel mooie plaatjes op…

[sthumbs=278|284|288|289|290|293|305|306|312,max,3,y,center,]

Zoals je ziet, zijn er inmiddels de nodige foto’s verschenen in deze post. Voor de mensen die er écht geen genoeg van krijgen, kun je op mijn Picasa site de andere Toronto foto’s vinden.

Tja, ik kon m’n verhaal die woensdag niet afmaken, want ja, er moest weer een activiteit gedaan worden (golfen). Maar daarover later – ja, opnieuw – meer. Op dit moment heb ik net afscheid genomen van Kristie en haar vriend Kyle. Tranen hebben er niet gevloeid, maar als je 1½ week met elkaar optrekt is het wel even goed huggen, haha. Ik ben na een half uur door alle security measures voor de VS gekomen en zit nu te wachten op m’n vlucht richting Atlanta, Georgia. Die over een dik uurtje vertrekt…

Laten we teruggaan naar die vrijdag 24 juli. Kristie aan het werk op een charity toernooi, tijd dus voor de rest van de familie om me te vermaken. Rond de middag opgepikt door Joey, Kristie’s oudste broer. In z’n grote truck de buurt een beetje verkend. Weinig interessants als je Joey mag geloven: ‘Ah, this is boring’, ‘Not much to see here’. Maar voor mij is alles nieuw uiteraard, dus ik heb m’n ogen uitgekeken.

[sthumbs=12|13|14,max,3,n,center,]
Georgetown, het plaatsje waar Kristie woont, is niet heel groot. Vergelijk het met Ledeacker. Ongeveer 600 inwoners, maar niet zo dicht op elkaar als in een Nederlands dorp. Om Georgetown heen liggen veelal weilanden of bossen. De meeste plaatsen zijn niet heel veel groter. Montague daarentegen is met z’n 1500 inwoners een kleine stad. Je kunt daar iedere winkel wel vinden, inclusief Tim Horton’s. Zeg maar de Douwe Egberts / bakker van Canada. Dat is dus wat zo’n beetje alle Canadezen doen: met je truck of auto ‘s ochtends naar Tim Horton’s te gaan, om via de drive-inn koffie en een versnapering te scoren. Iets wat Joey, zijn zoon Marshall en ik, ook hebben gedaan. Om daarna richting zo’n jaren ‘50 tentje een enorme ijs te scoren. Joey heeft me de havens van Cardigan (veel geemigreerde Nederlanders) en Montague laten zien. Evenals zijn eigen vissersboot. Hij vist in het seizoen (mei – juni) op ‘lobster’, kreeft. En op dit moment doet hij dus niets. Ofja, zich eigen vermaken. En mij dus, op dit moment.

[sthumbs=66|68|10,max,3,n,center,]

‘s Avonds teruggekeerd om aan te schuiven voor het diner. Brocoli salade en aardappen- kreeftsalade. Ai ai. Maar nee hoor, net zo gek als ons mam: ik had gebakken forel, gebakken garnaal en gebakken ‘scollebs’ (moet nog opzoeken wat dat is). Heerlijk gegeten. En toen Kristie thuis kwam rond een uur of acht, snel onze spullen gepakt. Want… Onze trip naar Toronto stond op het punt van beginnen. Nou ja, vanwege onze vlucht om 6:00u de volgende dag, zijn we rond 22u ‘s avonds aangereden om opnieuw richting Halifax te gaan. Ditmaal niet via de veerboot, maar via de 12km lange Confederation Bridge.

Het regende nogal hard die nacht, maar Kristie wist ons in een geheel stuk om 3u ‘s nachts op Halifax International Airport te brengen. Kudos! Tot een uur of vijf proberen te pitten op een bankje midden in de welkomsthal van Halifax. Maar als er af en toe van die ratelende koffers langskomen komt daar weinig van terecht. Dus eigenlijk weer doorgetrokken. Kristie ietsje meer dan ik, die moest vrijdags er al om 6u uit, terwijl ik inderdaad tot 12:30u hade liggen luieren. Uiteindelijk om 6u opgestegen om twee uur later in tijd, maar een uur later op de klok (tijdverschil van een uur) te landen in Toronto.

Dat is een mooi punt om te gaan beschrijven tijdens een van m’n vluchten die ik over een half uurtje ga maken… Vanaf Halifax naar Atlanta (3½ uur), en van Atlanta naar LA (4½ uur). Genoeg tijd daarvoor, maar misschien wordt het wel pitten, of muziek luisteren, of een boek lezen, of TV-series of een film kijken. Ik weet het nog niet, we zien wel!

Het heeft even geduurd, maar hier zijn we weer. Vanuit Kristie’s achtertuin zit ik hier in een heerlijk zonnetje te typen. Het was een drukke dag, maar daarover later meer. Zomer heeft PEI dan eindelijk aangedaan. Het is vandaag 29 graden met een gevoelstemperatuur van 36 graden. Woehoe, beat that California (dat zal wel gaan lukken in Death Valley).

Laten we eens even een grote sprong terug maken naar donderdagmiddag PEI (Halifax)-tijd. De hele vlucht was okay. Nouja, voor zover +/- 6 uur vliegen prettig is… Na een lange tijd wachten in de rij voor de ‘border control’ – ik was zo stom even snel naar de wc te gaan, kon ik weer achteraan in de rij aansluiten – dacht ik nog security tegen te komen toen ik door de deur liep, maar nee: daar was Kristie. Die nogal bang was dat er geen Harm de hoek om kwam, want ja, zo’n beetje het hele vliegtuig was al langs gekomen. Na een goede ‘hug’ – ja, er gaan er nog meer volgen – op naar Kristie’s fantastische automobiel. Ik denk dat er geen mattere kleur zwart voor bestaat. Het ding heeft 318.000 kilometers op de teller staan. Niet heel veel voor een diesel, maar bedenk even dat het een benzine auto is. En het ding rijdt prima, netjes Kristie.

[sthumbs=3|4|6,max,3,n,center,]
Tijd om richting de PEI ferry te gaan vanuit Halifax. Na een uur of anderhalf rijden toch maar eens gevraagd of het goed was dat we nergens meer het bordje ‘PEI ferry’ meer zagen. ‘Don’t you trust me Harm?’, jawel hoor, jawel. Bleek dat we na twee uur in een stadje terecht kwamen dat toch niet echt op de route lag. Omgedraaid en maar hopen dat we de boot halen. Bleek dat Giel daar ook ervaring mee had gehad. Dus een half uurtje teruggereden om toen toch maar wel de juiste exit te pakken. Om uiteindelijk toch op tijd bij de ferry te komen.

Het was een goede trip naar PEI. Met prachtig weer bovenop de veerboot gezeten en met m’n zonnebril ervan genoten. Na 70 minuten eindelijk aangekomen op PEI, waar direct de rode grond opvalt. Er zit nogal wat ijzer in de grond, waardoor alle grond rood uitvalt. Ziet er erg mooi uit.

[sthumbs=7|8|9,max,3,n,center,]

Een trip van ongeveer een half uur bracht me bij Kristie thuis. Een klein, knus en gezellig huisje. Daar een hand gegeven aan Kristie’s vader en moeder. Waar het diner al klaar stond. Aardappelen, met een steak en wortels. Jaja, er was rekening gehouden met mijn belachelijke eetgewoonten. Inmiddels was ik op voor een uur of 26 – okay, ik heb denk ik drie keer een half uurtje gedeeltelijke geslapen in het vliegtuig -, dus ja, het was wel tijd om richting bed te gaan. De volgende ochtend tot 12:30u in bed gelegen. Geen punt, want Kristie moest de hele dag werken op de golf club, vanwege een groot ‘charity’ toernooi. Alle NFL-spelers kopen zichzelf dan in voor een flink bedrag om een dagje te golfen.

Zow, daar zit ik dan. M’n eerste kleine vlucht van een uurtje zit erop. In het semi-zakenvliegtuig (Embraer RJ-135) was het niet ruim, maar wel een goede vlucht gehad. M’n handbagage paste net, na het omleggen van wat pakken hagelslag en bonbons…

[sthumbs=1|2,160,max,y,center,both]

Zoals je hierboven ziet, zit ik te wachten op m’n vlucht naar Halifax, die – nu ik op het bord kijk – pas om 10:05 vertrekt. De gate is nog niet bekend, dat weet ik over een uurtje. Tijd dus om m’n nieuwe EEE PC (een piepkleine laptop met een enorme batterijduur, nog 7,5 uur te gaan volgens het batterij icoon) te testen. Typen gaat aardig tot goed, nog wel even wennen…

Prachtig om hier rond te kijken, wat een drukte met mensen vanuit de hele wereld. Sommige okselfris, andere pittend op zo’n vliegveldbankje. Zo maar eens even een sinaasappel-aardbei smoothy scoren. M’n volgende bericht komt waarschijnlijk vanaf Prince Edward Island, tot dan!