De eerste helft van 2011 stond in het teken van mijn reis door Zuid Amerika. Vrijdagochtend vroeg, 15 januari 2010 zat ik in de auto met paps en mams onderweg naar Schiphol. Vanaf daar zou het hele avontuur beginnen. Twee vluchten verder landde ik in de hoofdstad van Ecuador Quito. Daar heb ik drie weken bij de familie Sánchez in huis gewoond en geprobeerd mijn niveau Spaans van nul naar een abominabel niveau proberen te tillen . Wat eerlijk gezegd redelijk gelukt is.

In die drie weken bij de familie — en daarna nog een dikke anderhalve week ‘alleen’ — heb ik in Quito een prachtige tijd beleefd. Veel mensen ontmoet, veel dingen gezien en me echt top vermaakt. Daarna was het tijd m’n vaste stekje in die stad te gaan verlaten om écht te gaan reizen. Dar begon rustig met stops te Mitad del Mundo (midden van de aarde), Otavalo (Indiaanse markt), Mindo (actief in de jungle), Latacunga (een meer dan 5km hoge vulkaan beklommen!) en Baños (te veel activiteiten ) om toch weer even terug te keren in Quito alvorens richting de kust vertrekken. Na een kort dagje Manta snel doorgereisd naar het kleine paradijsje Puerto López. Daar misschien wel de ontdekking van het jaar gedaan: het ontmoeten van Gitte .

Na een weekendje goed gefeest te hebben in Montañita, samen met de rest van de ‘Quito-gang’, zijn we samen teruggegaan naar ‘ons’ Puerto López. Ik om te mijn advanced duikbrevet te halen, Gitte gewoon om te relaxen. Daarna doorgereisd naar Cuenca om, opnieuw met Kanerva, Fabian en Jayne af te spreken. Om datzelfde Carnaval weekend terug naar Baños te gaan en daar nog goed de beest uit te hangen.

Terug in, jawel, Quito heb ik mijn reis naar de Galápagos eilanden geboekt. Afscheid genomen van de hele Quito gang, inclusief Gitte. Die ietsje later drie weken naar Cuba vertrekt. Die dikke anderhalve week op de Galápagos eilanden zijn eigenlijk niet te beschrijven. Ik heb een poging gewaagd {LINKHIERRRRRRR}, maar woorden doen daar gewoon tekort. De fantastische groep uit alle windstreken, de crew en natuurlijk de flora en fauna daar maakten dit tot een hoogtepunt van jewelste. Met recht alle centjes waard!

We zitten inmiddels alweer in maart en bij terugkomst op het vaste land ben ik na enkele tussenstops (Machala en Loja) al snel in het tweede land van de trip beland: Perú. Het avontuur daar begint in het zanderige noorden: Chiclayo en Trujillo. Allebei steden met een sterke band met het verleden, gezien de vele oude tempels. In het kleine standdorpje Huanchaco besluit ik enkele dagen neer te dalen. Om bij te komen (ja, echt) en plannen voor de komende weken te maken. Het is goed toeven daar.

Enkele dagen daarna vertrek ik de Andés in. Richting het bergplaatsje Huaraz. Daar verblijf ik uiteindelijk een kleine twee weken. Met daarin een vier daagse trektocht door de Cordillera Blanca. Werkelijk prachtige omgeving, opnieuw een toffe groep (met daarin de Nederlander Jasper) en gids. Wederom een paradijsje op aarde. Ook bezoek ik er Laguna 69 met het mooiste blauwe water wat ik ooit gezien heb.

Na de Andés is het tijd om weer terug richting de kust te gaan. Daar wacht miljoenenstad Lima. Het wordt maar een kort verblijf in de westers getinte wijk Miraflóres. Na vier dagen vertrek ik tijdelijk terug naar Nederland. Opa heeft besloten zich niet aan onze deal te houden — dat hij er nog is als ik terugkom in juni … Gelukkig zie ik Gitte nog net een dagje alvorens ik het vliegtuig instap. We bezoeken die dag het prachtige historische centrum van Lima.

De vijf daagjes thuis zijn raar, maar ik was erg blij dat ik de begrafenis mee kon maken. Ander bijkomstigheid (was het toeval?) was dat ik aanwezig kon zijn bij de uitreiking van de prof. ir. dr. Kooyprijs. Een prijs voor het beste afstudeerverslag van 2010. Waarvan ik stiekem eind februari al wist dat ik die zou krijgen, vandaar dat het boeken van de Galápagos trip niet zo’n aanslag op het budget was .

Eenmaal terug in Lima maak ik nog de knotsgekke derby Alianza Lima – Universidad mee. Daarna vervolg ik mijn trip naar Huacachina. Een kleine oase nabij Ica, waar je kunt sandboarden over de enorme zandduinen. Een prettige afleiding na het aparte dagen thuis. Enkele dagen later ben ik alweer in Nazca. Alwaar ik dat lieve Belgische meisje Gitte tegenkom. We besluiten samen verder te reizen. Dat wordt wel besloten na het enige aandringen, ik vond immers nog steeds dat ik daar was om alleen te reizen . Na een vlucht over de wereldfameuze Nazca lijnen vertrekken we ‘s nachts richting Arequipa, Perú’s tweede stad. Hier maken we een drie daagse tocht door de Cañon del Colca. Ik val in herhaling, maar dat was opnieuw een prachtige tocht.

We vervolgen onze reis richting Cuzco. Misschien wel de meest historische stad van het zuidelijk halfrond. Het Inca tijdperk vond hier zijn start en direct ook zijn einde. Hier verblijven we in een mooi hostel van waaruit we ook al onze tours boeken. Van een mountainbike tocht langs kleine dorpjes, het prachtige Inca lab Moray tot aan een bustocht langs de vele Inca artifecten in de heilige vallei. Dan volgt één van de hoogtepunten van de trip: een vijf daagse trektocht via de Salcantay berg richting dé kroon op het Inca tijdperk: Machu Picchu. De kleine groep (wij, Jason en gids Willy), het fantastische landschap, het afzien en de pracht en praal waarmee we op de vijfde dag beloond worden maakt dit tot een enorm hoogtepunt van de reis.

We vervolgen de reis naar Puno, een klein stadje net voor de grens met het derde land van de reis: Bolivia. Na een bezoek aan de drijvende eilanden steken we de volgende dag de grens over om direct te varen richting Isla del Sol. Het eiland waar volgens de Inca’s de zon is geboren. Twee dagen wandelen we over het prachtige eiland dat in het Titicaca meer ligt op een hoogte van zo’n 4000 meter. Eenmaal terug op het vasteland gaan we per bus richting de hoofdstad van Bolivia: La Paz.

Daar staat er wortelstamppot en bitterballen op het menu in een door Nederlanders gerund restaurant, plus enkele avonden filmbezoek met twee leuke Belgische dames. Ook daal ik daar af op ‘the world’s most dangerous road’. Een beleving op zich, werkelijk waar . Ik besluit daar richting de echte jungle te vertrekken en aangezien Gitte die tijdens één van haar vorige reizen al gezien heeft, besluit ze door te reizen. We splitsen kort op.

Ik neem het vliegtuig richting Rurrenabaque. Het propellervliegtuig landt me een dikke anderhalf uur later, waarna er drie uur per auto en twee uur per boot op het programma staan. Na een goede halve dag reizen arriveer ik dan uiteindelijk midden in de pampas, de moerassige jungle. Ik ga op zoek naar anacondas, vang er piranhas en eet ze op, voetbal er en zie er ‘s nachts krokodillen. Een drietal onvergetelijke dagen met opnieuw een toffe groep, en dito afsluiting in de Musquito bar de laatste avond.

De vlucht terug naar La Paz verloopt voorspoedig en al snel stap ik op de bus richting Sucre. Al is dat allemaal wat voorbarig en stop ik eerst te Oruro. Na een heerlijk diner bij het restaurant van de stad haar ‘abuela’ zit ik die avond wel op de bus naar Sucre. In Sucre ligt Gitte op mij te wachten en we zijn blij elkaar weer te zien. We bezichtigen Sucre die dagen en verblijven in een mooi 4-sterren hotel.

Hierna is het tijd om door te gaan richting Potosí, ‘s werelds hoogste stad en tevens stad rondom een enorme hoeveelheid mijnen. Aldaar krijgen we een enorm interessante rondleiding door een mijn en zien we hoe ze hun god Tía vereren. Het woord ‘erbarmelijk’ is er voor gemaakt…

Vanuit Potosí pakken we de nachtbus naar Tupiza. Een klein stadje in een western getekend landschap. We nemen er een twee daagse tour per paard door een schitterend gebied. Hier blijkt dat paarden en wij nogal een toffe combinatie blijkt. De foto die al tijden op m’n Facebook pagina prijkt spreekt boekdelen . Na Tupiza is de beurt aan Uyuni, van waaruit we per jeep de Salar de Uyuni gaan bezoeken. Deze enorme surrealistische zoutvlakte heeft werkelijk fantastische foto’s opgeleverd. Ook bezoeken we tijdens deze trip een groen en rood meer (door de vele typen mineralen), plus geizers. Onvergetelijke plaatjes en verhalen met opnieuw een toffe groep uit alle windstreken (de VS en Nieuw Zeeland). De tocht eindigt in Chili.

In San Pedro de Atacama om precies te zijn. Hier bezoeken we Valle de la Luna een landschap wat weg heeft van de maan gekruisd met Mars. Fantastisch mooi. Zoals je merkt gaat de reis deze laatste weken enorm snel, we moeten redelijk haasten aangezien Gitte een vlucht heeft vanuit Lima naar huis, om haar mama te verrassen. Ik vertrek daarentegen nog richting Brazilië, omdat ik het gekke idee in m’n hoofd had om Brazilië – Nederland te gaan bezoeken. Dus na twee daagjes verlaten we Chili om per bus richting Lima te gaan. Twee busreizen van samen een goede 24 uur later zijn we weer terug in Lima.

Daar schaf ik de nodige voetbalshirtjes aan en neem ik afscheid van Gitte. Die ik zeker te weten nog ga zien in Nederland danwel België. De reis naar Goiania, daar waar de wedstrijd is, is een flinke onderneming. Ik vlieg vanuit Lima naar Saõ Paulo, om daar over te stappen voor een vlucht naar de hoofdstad Brasiliá. Daar kom ik ‘s avonds aan, alwaar ik snel een bus richting Goiania weet te vinden. Om 3u ‘s nachts ben ik op de plaats van bestemming.

De volgende dagen staan vol gekheid. Met een oranje shirtje wordt het soms lastig manouvreren aldaar. Ik denk dat ik wel op 75 Braziliaanse foto’s te bewonderen ben. Ook leuk was het weerzien met Roberta, die ik enkele jaren terug in Dublin ontmoet had. Leuke ontmoetingen en belevenissen later was de wedstrijd natuurlijk hetgene waar we voor kwamen. Al was dat niet wat ik had verwacht. Een troosteloze 0-0 was het resultaat. Dat neemt niet weg dat de hele onderneming zeer de moeite waard was. Nog nooit zoveel gekte rondom een voetbalwedstrijd gezien.

Samen met Roberta spendeer ik een dag in de futuristische hoofdstad van Brazilië: Brasiliá. Ontworpen door vooruitstrevende landschap architecten en architect Oscar Niemeyer. Apart, maar fascinerend mooi. Voor een dagje . Hierna volgen enkele dagen in hometown van Roberta: Saõ Paulo. Heel erg interessant om in deze wereldstad (28 miljoen inwoners!) rondgeleid te worden door een local. Maar aan alles komt een eind. Dit deel van de reis eindigt met een vlucht terug naar Quito, via Lima. Daar beleef ik nog een leuke laatste twee dagen, onder meer met een bezoek aan de familie Sánchez. Alwaar het hele avontuur een kleine vijf maanden geleden begon…

Eenmaal terug in Nederland zie ik de allereerste dag Gitte! Ze is nog enkele dagen in Europa alvorens ze terug vertrekt naar Latijns Amerika. Het is kort maar gezellig en we spreken af elkaar weer snel te zien als ze terug is.

Het terugkom feestje is gepland tijdens de fameuze Pinksterfeesten hier. Kortom, groot feest en direct het gevoel dat je niet bent weggeweest. Of dat positief is, of niet, laat ik maar even in het midden . Ik voelde me er in ieder geval weer meteen thuis .

Aan die geweldige reis, waarin ik zoveel avonturen beleefd heb, zoveel mensen ontmoet heb, zoveel plaatsen gezien heb, zoveel prachtige herinneringen heb opgedaan, is het einde dus echt gekomen. Het is inmiddels begin juni en het gewone leven staat weer op het punt van beginnen. Hoe en wat zijn op dat moment nog onbekend. Het idee was om daar tijdens mijn reis wat meer duidelijkheid in te scheppen. Maar ik kan je vertellen dat dat enkel uitstel is. Helemaal niet erg, er komt altijd iets op je pad.

Zo ging het in ieder geval met mij… Toen Peter, oud klasgenoot en afstudeermaatje van het HBO, belde en vroeg of ik tijd had om misschien eens wat werk voor hem te doen, was een afspraak snel gemaakt. Het resultaat: gemiddeld drie dagen in de week aan de slag bij Forwart te Horst. Dat kwam allemaal goed uit ook, de bodem van de spaarcentjes was toch wel in zicht. En met het oog op nóg een reis die op de planning stond dit jaar, was dat een aangename ontwikkeling.

Gitte is inmiddels (het is begin juli) ook terug van haar resterende trip in Zuid Amerika. Ze heeft in die tijd nog bezoek gebracht aan Chili, Argentinië en opnieuw Bolivia. Ze komt terug wanneer het hier zomer kermis is. Dat wordt dit jaar goed gevierd met een tent op de Brink. Erg gezellige dagen.

Voordat die tweede grote reis van het jaar gaat beginnen, vertrekken Gitte en ik nog naar Helsinki. Om daar Kanerva op te zoeken. Inderdaad, één van de dames van de nu al fameuze Quito-gang. Indirect hopen we dat we hiermee ook een jaarlijks terugkerende reünie hebben gestart . Het waren drie toffe dagen in Helsinki, een aparte, kleine stad die prachtig gelegen is tussen de vele (rots)eilanden. En om dan rondgeleid te worden door een local, dat heeft altijd een dikke meerwaarde.

De tweede helft van 2011 ook het bezoeken van concerten weer opgepakt. Van I Am Kloot tot Edwarp Sharpe, en van Noah and the Whale tot aan Elbow. De eindteller staat dit jaar niet zo hoog als die van vorig jaar, maar ik heb weer geprobeerd mijn jaarlijkse portie binnen te krijgen, al dan niet samen met dat lieve meisje uit België.

Toen de financiële reserves weer een beetje bijgevuld waren, was het tijd om opnieuw naar de andere kant van de oceaan te vertrekken, richting The United States of America. In de zomer van 2009 ook geweest en dat was zo goed bevallen, dat ik maar wat graag terug ging om nu vanaf Las Vegas naar Miami te reizen per auto, door die vele verschillende staten.

Op reis met Mark, Niels R, Niels G, Maarten en Hans. De eerste paar dagen in Vegas verbleven, alwaar we opnieuw zijn rondgeleid door een local: Courtney, die enkele van ons al hadden ontmoet tijdens de rondtrip door Oost Europa in 2010. Nu ook de andere kant van Vegas gezien, heel cool.

De reis vervolgde langs (opnieuw) de Grand Canyon. Daarna omlaag in Arizona, langs Tucson op naar New Mexico. Een tussenstop in El Paso, Texas, om weer terug New Mexico in te gaan. Langs de White Sands, Lincoln, Roswell en Artesia. Door Texas heen langs San Antonio, Austin en Houston om door te gaan naar New Orleans. Vanuit daar rustigaan richting Florida om ons onder te dompelen in het relaxen aldaar te Orlando, Key West en Miami Beach zelf. En om maar weer in herhaling te vallen: een ontzettende top tijd beleefd!

Het resterende deel van het jaar volgt snel, voor nu is het tijd voor worstebroodjes, thee en gezelligheid!

Zaterdag 24 september 2011 — Sint Anthonis, Noord Brabant, Nederland

Na drie weken vol dolle pret, komt er zoals aan alles ook een eind aan onze vakantie in het zuiden van de Verenigde Staten. Heel cliché, maar die drie weken zijn werkelijk voorbij gevlogen. Als we nu terugdenken aan het moment dat we Amerikaanse bodem in Las Vegas aantikten, lijkt dat alweer een eeuwigheid geleden. Ook op de plek waar we het Amerikaans territorium gaan verlaten — Miami, Florida — constateren sommigen dat ze over 36 uur alweer naar het werk mogen tuffen… Ja mensen, ons leven gaat niet over rozen.

Als we zaterdagochtend wakker worden, is het zeer frapant dat iedereen — fit en wel — zijn tas aan het inpakken is. De bruin besmeerde smerige onderbroekjes, de ranzig ruikende sokken en bepaalde niet verder te beschrijven lichaamswaar worden weer netjes opgeborgen in de koffers. Stipt 10u zit iedereen helemaal klaar in de Pussy Wagon, voor één van de laatste autoritten van de vakantie.

Dan is er een moment van grote discussie, nog niet eerder meegemaakt deze vakantie: waar moet er ontbeten worden? Er waren mensen die de conservatieve oplossing wilden. U raadt het al, richting de Subway. Maar er waren ook een stel revolutionairen, die eens wat anders wilden: een vatsig ontbijt van Denny’s. Blijkbaar was dat niet zo’n slecht idee, want er werd koers gezet naar de Denny’s. Welke een goede 6 mijl verderop lag. Daar aangekomen ons laatste vatsige ontbijt naar binnen gewerkt om daarna terug te rijden naar het hostel om onze sleutels van het appartement af te geven.

Toen was het emotionele moment aangebroken. De állerlaatste autorit staat voor de boeg en wel richting Miami International Airport. Naast luchthaven tevens inleverstation voor onze Pussy Magnet, die ons de afgelopen weken gezond en wel naar iedere bestemming wist te brengen. Dit zware moment voor velen van ons viel onze Hans toch het zwaarste. In een ooghoek viel toch een klein traantje te ontdekken. Maar Hans wist ook dat thuis zijn eigen Pussy Magnet hem glunderend op stond te wachten…

Daar staan we dan, autoloos, inspiratieloos en nog erger: bijna vakantieloos. Tijdens onze tocht door Miami International Airport zullen de aanwezigen wel denken, wat is er met die stakkers gebeurd. Omdat we nogal wat te vroeg zijn, mogen we heerlijk zittend op het ranzige tapijt wachten tot we in kunnen checken bij Air Berlin. Als dat kan mogen we door security — yes, voor de laatste keer legaal betast worden! — en kan er tax free geshopt worden, waar door velen dankbaar van gebruik gemaakt wordt ($37 dollar voor 400 Pall Mall peuken!).

Bij de gate valt weinig te beleven en als dan ook nog onze vlucht met een dikke anderhalf uur vertraagd is, zit er niets anders op om jawel, pils te gaan nuttigen. Het laatste pot geld (benzine en hotels hoeven er immers niet meer geboekt te worden) wordt op tafel gesmeten en de veel te dure pils wordt besteld. Er wordt ronduit genoten van deze laatste glazen pils op Amerikaanse bodem. Bos Boekel meldt lichtelijk emotioneel (of was het aangeschoten) dat hij nimmer meer smerige bocht van ene W. Aerts gaat drinken, blijft toch een opvallend figuur, die Maarten.

Na weer een aantal uurtjes stilgezeten te hebben kunnen we dan eindelijk vertrekken uit het paradijs! Als iedereen weer gesettled is in het vliegtuig zijn er weer bepaalde iemanden die dit graag even aan de binnenkant van hun ogen wilde bekijken, zoals eigenlijk de ganse voorbije drie weken! Wij vragen ons nog steeds af waar deze bepaalde iemanden over dromen, maar we verwachten over hun eigen bed die vol ligt met knuffels en ander soort volwassen speelgoed!

Eenmaal het vliegveld van Berlijn bereikt sprinten de gebroeders Niels richting uitgang! Zowaar sprongen zij over de balie van security heen om hun wel verdiende peuk op Europese bodem op te steken, met alle volgen van dien! Teek heeft in zijn beste Duits uit moeten leggen dat hij als voorzitter van de ‘110%-anti-niet-rookruimtes’-vereniging samen met mede lid Hoofd het volste recht had zo snel mogelijk naar buiten te sprinten. Oftewel, zoals Teek in het Nederlands zou zeggen: ‘Optiefen met die kutzooi hier!’

Ook voor onze Harm werd het allemaal even te veel! De wc’s in het vliegtuig konden hem niet bepaald bekoren, het idee dat hij op een hoogte zat van minstens 10km deden hem de billetjes samen knijpen. Vandaar dat Harm samen met de gebroeders Niels ook een poging tot sprint waagde, echter als voorzitter van de ‘110%-ik-wil-schijten-met-vaste-grond-onder-mijn-voeten’ vereniging werd hij echter totaal niet serieus genomen. Waardoor onze Harm twee uur heeft mogen schijten in een donkere isoleercel.

Het laatste uurtje vliegen was een piece of cake voor onze mannen. In Dësseldorf stonden de families Weemen en Raaijmakers klaar om het gewone leven weer in te luiden en ons mee te nemen naar de plek waar de tijd drie weken heeft stilgestaan: Sint Anthonis Downtown! (Of was het nou toch San Antonio Downtown…)

Alle lezers bedankt voor het lezen van deze semi-onzin en we hopen allemaal tot volgend jaar!

Groeten,
Hans, Harm, Maarten, Mark, Niels & Niels

Vrijdag 23 september 2011 — Miami Beach, Florida, Verenigde Staten

Vrijdag 23 september, morgen vertrekken we al weer naar Nederland. Daar waar we wel moeten nadenken. Daar waar we wel dingen moeten uitvoeren. Daar waar de wekker wel bestaat. Daar waar maar twee kroegen zijn (waarvan een café met voornamelijk alleen maar mannen). Daar waar de Subway 30 kilometer rijden is. Daar waar de lange broek en de paraplu weer uit de kast gehaald kunnen worden…

…maar het is de laatste dag, dus we hebben nog één dag! Bij deze gedachten moet ik meteen denken aan Jim Carry in de film ‘Dumb and Dumber’, waar hij door een vrouw wordt afgewezen. Hier vraagt Jim of hij kans maakt bij zijn grote liefde, waarop zij zegt dat deze kans heel erg klein is, zelfs een kans van 1 op één miljoen. Maar doordat onze held altijd positief blijft, geeft hij als antwoord: dus er is een kans!

Met het motto: ‘we hebben dus nog een dag’ gingen we onze laatste dag in. Positief als wij altijd zijn besloten we nog niet na te denken over de terugreis. Helaas begonnen de meeste überhaupt pas rond 12u met denken! De avond daarvoor was toch pittig geweest voor de meesten want op deze dag kwam alles een beetje traag op gang. Iedereen was zelfs zo traag dat er pas rond 13u aanstalte werd gemaakt om naar de Subway te gaan… En ik kan je vertellen dat is zeer bijzonder voor deze vakantie. Want het nu al legendarische woord ‘snacken’ viel deze dag wel erg laat. (Dit misschien omdat we ‘s nachts een filiaal van de McDonald’s hadden bezocht…)

Nadat het eten op was, ontstond er een hevige discussie! We gingen deze dag Miami bezichtigen, maar hoe gaan we dat doen!? Lopen, fietsen of met de auto? De meningen waren erg verdeeld, al snel werd het duidelijk dat lopen in zo’n grote stad geen optie is. Nadat we de Subway uitliepen viel het fietsen ook af… Er hing een gevoelstemperatuur van 40 graden buiten. Op naar de auto dan maar!

Wat is er na zon, zee en strand nog meer te zien in Miami? Dit was de vraag die de meeste van ons zich afgevraagd hebben voordat de Lonely Planet werd geraadpleegd… We besloten wat leuke gedeelten eruit te pakken. Als eerste begonnen we in de wijk Coral Gables, waar volgens de boeken het ‘mooiste zwembad ter wereld’ staat. Dit was inderdaad een zeer mooi zwembad. Alleen hadden de meeste van ons toch weer meer oog voor andere dingen rondom het zwembad!

In deze zelfde oude Spaanse buurt lag ook het mooiste hotel van de stad. Helaas is door onze strakke planning de rondleiding door de wasserette niet door gegaan, het schijnt zo te zijn dat ze in dit hotel de beste handoekenvouwers ter wereld hebben rondlopen. Dit was natuurlijk iets wat wij eigenlijk niet wilden missen…

Snel de auto in, op naar het volgende viewpoint! Naar het Cubaanse gedeelte van de stad. Hier was helaas niet veel te bezichtigen… Enkel de sfeer van Cuba was duidelijk aanwezig. Na nog een kleine trip kwamen we in Down Town Miami waar we aan het water nog wat rond gekeken hebben, hierna zijn we naar het plaatselijke Hard Rock Cafe geweest en hebben daarna wat gegeten bij de Italiaan aan het water. Dit was zeker de moeite waard, alleen al voor het uitzicht.

Na onze zware trip zijn we bij het appartement opgesplitst, Hans en Maarten gingen nog even met de auto door de stad rijden om het één en ander te bekijken — echte cultuur snuivers die jongens. Mark, Hoofd en Harm gingen nog een rondje hardlopen over de verlichte boulevard van South Beach Miami. (Hardlopers zijn doorlopers werd er al geroepen vanuit de auto.) En onze Teek ging relaxen in ons luxe appartement (wat de rest daarvan dacht mag zelf ingevuld worden, wel wil ik even kwijt dat bij thuiskomst het hele appartement stonk naar schijt!)

‘s Avonds stond dan toch echt onze laatste ‘zuip-en-poging-tot-laai-avond’ te wachten. Het lokmiddel wat nog over was werd over het lijf gegooid en de kleding die er nog het meest dragelijk eruit zag (en rook) werd aangetrokken. (Het werd dus alleen een zuip avond…) We kwamen uit in de kroeg waar de rest van ons hostel ook was beland, hier werd de race tegen de klok ingezet. Zo snel mogelijk werd er zoveel mogelijk alcohol naar binnengewerkt, dit met de prijzen van de aankomende club en de zwaar gehavende bankrekeningen in het achterhoofd. Om ons op niveau te krijgen was dit na drie weken bier drinken een erg zware klus geworden, alleen er werd met in het achterhoofd ‘De Terugreis’ geen zwaardere middelen ingezet. (We werden er zelfs op gewezen dat in de geurtjes die opgespoten konden worden bij ‘De Restroom Guy’ 80 procent alcohol zat.) Na toch onze uiterste best gedaan te hebben verlieten we rond middernacht de bar om in de voorgereden limo-Hummer plaats te nemen.

In de club aangekomen werd er alles op alles gezet om er nog een leuke avond van te maken. Alle mogelijke (vrouw afstotende) dans-moves werden uit de kast gegooid, ook werden bij sommige nummers de armpjes de lucht in gegooid waardoor er opeens 12 pannenkoeken zichtbaar werden, de ruimte om ons heen werd alsmaar groter. Nadat er nog wat vrouwen aangesproken waren werd het helemaal rustig rondom de zes heren. (Het knoflookbrood van de Italiaan was wel lekker!)

De enige mensen die nog om ons heen stonden waren of Pools of hadden meerdere beperkingen. Nadat bij iedereen de gel in de schoenen was gelopen werden er zelfs wegwerp gebaren gemaakt naar de ruigste mensen uit Sint Tunnis. De Beach Boys namen de plaatsen over op de dansvloer en wij kropen steeds dichter naar de bar, hier hebben nog wat drankjes genuttigd en zijn we mondjes maat één voor één met een slappe staart tussen de benen afgedropen!

Door: Niels R.

Donderdag 22 september 2011 — Miami Beach, Florida, Verenigde Staten

Na een mooie nacht te hebben gehad in één van de beste discotheken ter wereld werden we rond 10u wakker in ons appartement. Vandaag hebben we een dagje op het strand liggen op het programma staan. Iets waar Teek zich al lang op verheugd had. Deze jongen had genoeg van al dat gewandel en activiteiten gedoe. Vandaag wilde hij rustig op het strand gaan liggen, een paar baantjes zwemmen, balletje overgooien en eventueel het aanschouwen van strandwachten als C.J. Parker, Lany Mckenzie, Caroline Holden en Mitch Buchannon.

Teek wilde dan ook het liefst meteen een taxi aanhouden om naar het strand te gaan, maar we konden hem toch overhalen om eerst even een gezond ontbijtje te gaan doen bij onze Subway en daarna lopend naar het strand te gaan. Zo konden we nog even wat vet van onze vatsige lichamen verbranden en dan, net als iedereen daar, met een sixpack in de zon gaan liggen.

Aangekomen op het mooie Miami Beach was het echter zo druk dat we moesten zoeken naar een plek. Uiteindelijk hebben we toch een plaatsje kunnen bemachtigen en hier begonnen een aantal onder ons na een tijdje al echt te verbranden. Er werd wat gezwommen en gespeeld op het strand. Ja mensen, we hadden de dag van ons leven. Mooi weer, vrouwelijk schoon om ons heen en een sixpack water, wat wil je nog meer.

Alleen na een aantal uren op het strand begon Teek toch wel een bedroefd gezichtje te krijgen. Wij begonnen een beetje medelijden met deze jongen te krijgen en vroegen dan ook wat er aan de hand was. ‘Ik kan mijn helden uit Baywatch nergens vinden’, zei hij bedroefd. Toen besloten wij na kort overleg om hem toch maar de waarheid te vertellen. Teek, jouw helden uit Baywatch opereren niet op dit strand. Mitch en z’n crew redden mensen in LA op het strand aan de andere kant van Amerika, zo’n 15 jaar geleden.

We hebben het strand toen maar verlaten om ergens aan een bar wat te gaan drinken. De eerste alcoholische versnaperingen werden weer besteld en onder het genot hiervan werden een hoop grappen en onzin verteld. Dit alles om Teek weer aan het lachen te krijgen.

Toen dit gelukt was, was het alweer etenstijd. Aan deze straat aan het strand, de wereldbekende Ocean Drive, waren genoeg restaurantjes te vinden. Zelfs waar je veel voor weinig kreeg, ideaal voor ons dus. Het eten werd besteld en na een tijdje kwam een ober met zes goed gevulde borden aan. Maarten, Teek en ik kregen ons bord eten voor ons neergezet en net toen hij de overige borden op wilde dienen liet hij deze op de grond vallen. Bij onze Harm kwamen de eerste traantjes al tevoorschijn. Niet omdat hij medelijden had met deze ober, want die kon waarschijnlijk ander werk gaan zoeken, maar omdat dit zonde was van al dit eten en hij zo’n honger had. Omdat dit was voorgevallen kregen we een rondje Budweiser van de manager, heel vervelend allemaal.

Terug gekomen in ons appartement haalden we onze beste kleren en geurtjes weer van stal om nog een een keer het uitgaansleven van Miami te ontdekken. Dit keer stond op het programma van ons hostel het bezoeken van een of andere lounge club, waar je goedkoop bier kon drinken, en daarna een discotheek. We waren dit keer echter te laat om met de limo naar de lounge club te gaan, weer lopen dus.

Omdat een limo ons rond 0u al naar de discotheek zou brengen, begonnen wij snel wat pils en shotjes naar binnen te werken om niet te nuchter hier aan te komen. Aangekomen bij deze discotheek liepen we naar binnen en na 10 minuten ook weer naar buiten, wat een kuttent was dit, snel weg hier. Onze Harm had ergens gelezen dat Mango’s wel een mooie tent moest zijn, op naar de Mango’s. Mooie tent, nee hoor. Ook hier hadden we het na een paar biertjes en mixdrankjes alweer gezien. Na gisteren één van de mooiste tenten ter wereld te hebben gezien, op ‘t Cafeetje na natuurlijk, hadden we nou de twee slechtste gezien.

We besloten om maar een taxi naar ons appartement te pakken. ‘Chauf, West Avenue with 13th Street please’. Onee, zet ons maar af bij de McDonald’s, dat is zeker een mooie tent en daar kunnen we meteen nog wat vatsigheid naar binnen werken. We hadden echter alleen nog maar keus uit 10 kipnuggets, 3 soorten hamburgers en enkel grote friet. Alleen een grote friet? Doe wat friet in een kleiner bakje en je hebt een kleine friet, maar blijkbaar was zelfs dat voor deze simpele zielen achter de balie te moeilijk. Nouja, een grote friet, kipnuggets en een paar hamburgers per persoon dan maar, we kunnen het wel hebben. Tot morgen.

Door: Hans

Woensdag 21 september 2011 — Miami Beach, Florida, Verenigde Staten

Het gehele jaar door mooi weer, thuis van de exclusiefste clubs en ‘s werelds mooiste modellen, zomers witte stranden en plaats waar kunst verweven is in de dagelijkse gang van zaken. Plus thuisbasis van zes Brabantse pummels voor de resterende drie nachten van onze vakantie. Ja mensen, we zijn gisteravond eindelijk gearriveerd in Miami! In Miami Beach wel te verstaan. Het stukje van Miami wat letterlijk in zee ligt en aan iedere kant omgeven is door water.

Als de jongens ontwaken na nu eens geen liederig avondje pils drinken, is reeds besloten richting het enorme natuurpark de Everglades te gaan. De Everglades zijn te vergelijken met het Staatsbos, enkel staat het geheel onder water en leven er naast Schotse Hooglanders ook alligators, pythons en zo nu en dan een eekhoorn.

Voordat de reis (van een dik uur) hiernaartoe kan beginnen, moet er uiteraard eerst gestopt worden bij ons ontbijt restaurant der restaurants: de Subway. Iedereen is weer zeer origineel in zijn bestelling, die we van elkander inmiddels wel kunnen dromen. Nadat we allemaal weer een Footlong aan mik naar binnen hebben gewerkt is het tijd om het swampie op te gaan zoeken.

Door de ‘Glades’ loopt een nagenoeg horizontale weg die alle interessante punten bereikbaar maakt. Eerste stop is bij een airboat tour. Hier gaan we met een bootje met een enorme ventilator achterop een tour al ‘vliegend’ over het moeras maken. Overigens zou deze ventilator zo nu en dan in onze Pussy Magnet ook prima van pas komen. Namelijk wanneeer bepaalde iemanden weer een toxische hoeveelheid strontlucht uit een gat waar de zon nooit schijnt laat ontvluchten…

Alsof ‘de duvel er mit spult’ krijgen wij een naamloze gids toegekend met een nogal opmerkelijk stemgeluid. Stel u voor, u rookt 40 jaar lang Javaanse jongens 3/4 shag, met achter iedere peuk nog een goede Corona sigaar erachteraan, maar niet alvorens u een goede slok Johny Walker achterover hebt gegooid. (Laten we de beste man voortaan Johny W. noemen.) Het stemgeluid wat onze Johnny W. maakte, kwam daarbij lichtelijk in de buurt.

Gelukkig had dat ook zijn voordelen, de alligators herkenden zijn stem natuurlijk uit duizenden, waardoor ze altijd tevoorschijn kwamen als bertus achter het stuur zat. En waarempel, dat bleek ook nog het geval te zijn. (Dikke bullshit natuurlijk, deze laffe alligators vreten graag het brood op dat onze Johny W. het water in flikkert.) Maar hierdoor maken we kennis met Little en Big Lilly, plus nog veel aanverwante alli’s.

Als deze gala voorstelling voorbij is, is het eindelijk tijd de gashendel los te trekken. We vliegen met een duchtige snelheid over het knie-diepe water en stoppen ergens in de middle of nowhere. Ruug als onze Johny W. is, stapt hij uit en nodigt ons — in het Nederlands, jawel! — uit hetzelfde te doen. Onze mannen zijn in de zevende hemel en springen het water in. Toch jammer voor onze Teek dat hij geen baantjes mocht trekken. Hij had zich er zo op verheugd…

Eenmaal terug bij het park, krijgen we nog een leuke show met enkele lokale dieren. Zo wordt er een schorpioen voor Teek zijn gezicht gehouden — onze Teek veroerde geen vin! Ook kwamen kleine alli’s voorbij, inclusief een enorme big mama. Mooie shit was dat. Verder allemaal (voor fucking 3 dollar) op de foto gegaan met een 3-jaar oude alli. Het was leuk. Overigens hebben we Johny W. een goede ‘tip’ gegeven en na een laf ijsje zagen we al snel waar deze aan besteed was. U raadt het al, onze Johny W. had een duchtige rokende Corona in zijn handen. ‘Some things will never change…’

Als we weer in de auto zitten, wordt koers gezet naar Loop Road. Een onherbergzame en ondergelopen weg, door de Everglades, vol obstakels en gevaar. Onze Hans had het eigenlijk gedurende de hele trip hier al over. Het zou een stukje ’110% Bear Grylls’ overleven worden, aldus onze Hans. Extra benzine, water en eten voor vier dagen werd ingeslagen. Toen we het bordje ‘Loop Road’ zagen kon een kleine glimlach op het gezicht van onze Hans ons niet ontgaan. Het eerste stuk van de weg was nog verrassend verhard. En eigenlijk was dat de gehele weg het geval… De teleurstelling viel van onze Hans zijn gezicht af te lezen. Hoe kon dit? Het mysterie van de toch niet zo ruige Loop Road heeft hem nog lang in zijn nachtmerries achtervolgt.

Eenmaal terug in Miami zijn we op weg gegaan naar ons hostel. Zoals gezegd zijn we gehuisvest in een eigen appartement, met daarin vijf bedden. (Jawel, onze Hans en Bos Boekel liggen ditmaal lepeltje lepeltje.) Het hostel ligt echter een goede 20 minuten lopen van het appartement. Nadat iedereen omgekleed is en ook een aangename hoeveelheid lokmiddel heeft opgedaan, lopen we richting het hostel om aan te schuiven voor het gratis diner. Nouja diner, in vergelijking met onze culinaire hoogstandjes van de afgelopen weken valt de rijst met kip toch wat tegen.

Wel heel erg chique van het hostel dat men in de lobby zegt, als er (hoe kan het ook anders) pils besteld wordt, je dat veel beter in de supermarkt aan de overkant kunt halen. Dus wordt er een krat Budweiser pils gehaald. Ondergetekende houdt het bij een mooie zakfles Jameson (for the win mensen!).

Als we rustigaan onze versnaperingen naar binnen aan het werken zijn, valt het oog van bepaalde iemanden alweer op de aanwezigheid van nogal wat schònne preien. De dames komen zowaar uit Servië en zijn hier aan het werk, maar toevallig nu vakantie aan het vieren. (Overigens voorspellen wij bij dezen dat dhr. Geven een aangenaam weekend zal hebben in Belgrado.) De nodige contacten zijn alweer gelegd voor de avond, die inmiddels geheel gepland is. We hebben via het hostel voor $15 een bandje gekocht. Dit bandje geeft ons toegang tot één van ‘s werelds hipste clubs: de Mansion.

Bijkomend voordeel van de deal is dat we via de vip-ingang naar binnen kunnen. Plus, we worden met de rest van de hostel gasten opgehaald in een huge ass mother fucking Hummer limo. Leipe shit ouwe!

Rap zoals we altijd zijn pakken we de laatste limo. Niet heel handig, aangezien we naar binnen gepropt worden. Niet heel erg voor sommigen hoor, aangezien ze in plaats van lepeltje lepeltje met elkander, nu lepeltje lepeltje met totaal onbekende schònne vassels in een chique Hummer limo kunnen zitten! ‘You gotta love Miami, bitch!’

Eenmaal bij de Mansion blijkt al snel waarom we ons al redelijk goed beschonken hadden. De laffe prijs voor een pils ($10) en een whiskey cola ($15) zijn niet bepaald om over naar huis te schrijven. Bij dezen dus. De club is overigens wel geweldig aangekleed, met redelijk okay muziek (zoals onze Teek al vermeldde: ‘redelijk te handlen deze shit, gelukkig geen ar en bie!’), mooie video walls en enkele prachtige danseressen.

Overigens werd de kwaliteit van ons Servisch gezelschap al snel op waarde geschat en de dames werden uitgenodigd voor de vip ruimte voorin de club. Zonder die zes boerenpummels inderdaad… Neemt niet weg dat iedereen de nacht weggedanst heeft, zoals een goede disco act uit de jaren ’80 weleens zei. Onze Hans heeft zelfs zijn fikse tegenvaller van eerder deze dag weg kunnen spoelen met een Canadese vassel. Naar het schijnt hebben ze de sterrenhemel boven Miami Beach grondig samen verkend. Hans weet nu zelfs waar het sterrenbeeld ‘de zevende zandbips’ zich bevindt. Overigens bleek ook dat onze Mark deze avond zijn Duits weer uit de kelder heeft moeten halen. Na wat afstoffen bleek het allemaal goed te doen te zijn…

Om een uur of vier ging bij de meeste mannen toch wel het licht uit. Maar niet voordat er nog een nachtelijke stop werd gemaakt bij de toko waar dit verhaal zich ook begon. Zoek ik nu niet te vertellen, kijk maar in de derde alinea. Dikke vette doei mensen!

Door: Harm

Dinsdag 20 september 2011 — Miami Beach, Florida, Verenigde Staten

Na weer een gruwelijk kort nachtje, begint de dag weer. Het is al weer 8u. Heb ik toch nog 3,5 uur kunnen pitten in ‘the love suite’. Na een goeie douche, zie ik er waarschijnlijk nog uit als een zombie, zo voel ik me tenminste. Maar ik ben niet de enige. De heer Raaijmakers ligt ook nog behoorlijk levensloos in het hemelbed. Waarschijnlijk nog in dromenland over zijn Noorse vos, die een dezer dagen wel in de overgang zal raken.

Na een lekker ontbijtje (dit keer echt lekker, geen vatsigheid) op de veranda van ons hotel, vervolgen wij onze weg naar een partyboot. Jazeker, we gaan met een boot mee vandaag. Een super grote catamaran. Bij aankomst moet er nog betaald worden. En uiteraard nog wat formulieren ingevuld worden. Vraag maar niet wat voor formulieren, want ik heb geen idee, gewoon blind ingevuld! Want bepaalde iemanden zouden op dit moment zo mee kunnen doen in de film The Living Death, zonder ook maar enige make up.

Als we vertrekken zitten er ongeveer 30 man op de boot, waaronder een paar mooie vossen. Kom ik nog op terug. Na een uurtje varen komen we aan bij het koraalrif, hier gaan we snorkelen. Uiteraard de briefing van onze langharige beach boy captain gemist, want iedereen lag totaal naar de klote ergens op de boot. Maar dat kan de pret niet drukken. Dus flippers aan, snorkel en bril op, en springen maar. Als ik na een half uurtje vissen spotten weer uit het water kom, besluit ik even te checken hoe het met mijn homeys is.

Deze zijn uiteraard alweer aan boord. Want Boekel en Niels R. zijn erachter gekomen dat je dus niet met little jelly fishes over kunt gooien. Voor de leken onder ons, dat zijn kwallen. Maar ze werden uiteraard goed verzorgd door onze beach boys lifeguard. Ze werden namelijk sensueel ingesmeerd met wat azijn. En ja hoor, de liefdesvonken vlogen over het dek en de boys werden even mee benedendeks genomen. Of ze ook echt genomen zijn weet ik niet, want ik besloot na het zien van dit spektakel nog maar even het water in te gaan. Na een half uurtje werd het zeil gehesen en gingen we op weg naar de volgende locatie.

Hier meerden we aan op een grote vlonder, een paar kilometer uit de kust. Hier werden we in groepen verdeeld van tien. Bij ons in de groep zaten nog een paar Duitsers. Wij begonnen op deze locatie met parasailen. Met een kleine speedboot gingen we weer terug de zee op. Na een korte uitleg van de captain en zijn lieftallige assistente werd de chute opgelaten. Dit ging mis want de touwen zaten in de knoop. Vonden wij niet erg, want nu moest de assistente uit de kleren om het water in te gaan. Hiervan zijn uiteraard de nodige foto’s gemaakt.

Toen kwam het grote moment en moest ondergetekende even zijn semi hoogtevrees aan de kant schuiven en werd ik samen met Hermpy aangekoppeld aan de chute. De captain vond het ook mooi om een beetje te kutten en werden we uiteraard eerst nog even door het water gesleept. Daarna gingen we ongeveer 50 meter de lucht in. Hermpy vond het blijkbaar ook nog nodig om even te kutten door wat heen en weer te slingeren. Dit werd uiteraard meteen bestraft. Hij schoof namelijk uit zijn zitje en kon de rest van de trip vervolgen met een afgeknelde balzak. Oftewel, haha: sukkel! Na ons volgden de andere boys nog in een soortgelijke trip en gingen we weer terug naar de boot.

Hier stond ons nog wat moois te wachten, namelijk een ritje op jet-skis. Maar nog even geduld want er is nog een andere groep bezig. Maar wij hebben uiteraard alleen maar oog voor een bepaalde jet-ski. Hierop zitten namelijk twee gruwelijk mooie Oekraïense vossen. (Foto’s zijn beschikbaar voor slechts 3 dollar.) Deze vossen konden ook nog behoorlijk vlammen op de jet-ski. Ze werden dan ook snel naar de kant gehaald omdat ze bijna een boot hadden geramd.

Toen wij aan de beurt waren kregen we een korte uitleg. Waar volgens mij niemand iets van mee heeft gekregen, ja alleen dan waar de gashendel zit. Hierna konden we ongeveer 20 minuten vlammen en jullie kunnen wel raden hoe dit er aan toe ging. Maak ik daarom ook geen woorden over vuil. Weet wel dat iedereen behoorlijke spierpijn had hierna.

Nu volgde het laatste deel van onze tocht, we konden nog wat zwemmen rondom de boot waar ze ook nog een watertrampoline hadden, werd meteen geclaimd door Hermpy. De andere boys kozen uiteraard voor het pils drink gedeelte. Ondertussen zette de boot weer koers richting haven.

Bij aankomst in de haven vervolgde wij onze trip richting Miami Beach. Hier kwamen we pas laat aan, waarna wij de sleutels kregen van ons appartement voor de komende vier nachten. Uiteraard meteen neergeploft en pitten na deze lange dag. Morgen dus Miami onveilig maken.

Door: Teek

Maandag 19 september 2011 — Key West, Florida, Verenigde Staten
Deze morgen zijn we vertrokken vanuit het fancy hotel in Key Largo naar Key West. Het hotel in Key Largo hoeft verder niet beschreven te worden, dit is door één van onze kornuiten al uitvoerig gedaan.

Na uitgecheckt te zijn vervolgden we onze weg, zoals gewoonlijk om te beginnen met een ontbijtje. Deze ochtend werd het ontbijt genuttigd bij een toko welke lokaal bekend staat als Harriets. Deze horecagelegenheid zou zo uit de film Grease genomen kunnen zijn. Trendy meubels, lekker eten etc… Oftewel het was deze ochtend weer pure vatsigheid wat de klok deed slaan. Voor de meeste mensen geen probleem, behalve voor het tere maagje van de heer Raaijmakers. Deze zat al snel vol en zijn portie werd uiteraard opgesnackt door de overige Polly members.

Na dit fantastische ontbijt vervolgden we onze weg naar Key West. Onderweg werd gestopt bij het wereldberoemde Annie’s beach, aldus de Lonely Planet… Dit beach mag zichzelf absoluut geen beach noemen omdat de volgende dingen ontbreken:

1. Zjand;
2. Schonne prei;
3. Vul zelf maar in…

Maar goed, nadat we van dit fantastische beach genoten hadden, werd de tocht vervolgd naar Key West. Bij aankomst werd wederom het lokale Hilton filliaaltje bezocht voor een offerte om te slapen. Voor onze mannen was dit echter te goedkoop dus werd gezocht naar een passend alternatief. Dit werd gevonden in de bed & breakfast “Duvals Garden”.

Voor de mannen was dit ideaal, aangezien het einde van de weg eindigde op het strand en het andere einde… Tsja je raadt het al, daar waren de gelegenheden waar eventueel pils gedronken kon worden. We hadden twee kamers. Eén voor twee man en een kamer voor vier. Niels & Niels hadden nog wat goed te maken met elkaar, dus werd door de overige mannen collectief besloten om deze twee heren een beetje quality time te gunnen. Een interessante sidenote: bij aankomst lag er een mooi gevouwen zwaan op hun bed…

Na te zijn ingecheckt, werd al snel de zwembox aangetrokken en koers gezet naar het lokale strand. Na een frisse duik moest er natuurlijk weer een pot pils gedronken worden. Voor de verandering in het lokale strandpaviljoen — overigens het meest zuidelijke paviljoen van de hele VS! Na een aantal pils werd besloten om ook maar te eten in deze tent. Het eten was goed. Hierna weer teruggesjokt naar het hotel. Bepaalde personen moesten nog even een nappie doen om bijna niet meer wakker te worden, maar hierover later meer.

Ondertussen ging ondergetekende nietsvermoedend boodschappen doen in de lokale Emté. Er moesten immers nog een groot aantal dingen ingekocht worden: zonnebrand, wat vocht, kauwgom, tandenzalf etc. Al snel bleek dat de man achter de kassa behoorlijk van de herenliefde was. Hij besprak namelijk openlijk zijn liefdesavonturen met de lokale David Hasselhoff.

Na afgerekend te hebben werd koers gezet naar de overkant van de straat, waar iedereen natuurlijk keihard lag te maffen. Bepaalde personen werden gewekt en de tactische plannen voor de avond werden op tafel uitgerold. Eindconclusie: we zien het wel weer.

Nadat Harm, Niel & Niels en ondergetekende helemaal gedoucht waren werd bijna koers gezet naar de lokale kroegen… Maar wacht, we missen nog twee bepaalde personen! Bos Boekel en Hans. Deze lagen samen lepeltje lepeltje in bed en hadden na hun wilde avonturen van zojuist even geen behoefte om mee te gaan.

De overige vier mannen zetten koers naar een Irish Pub. Hier was het echter zo druk dat na één pot pils besloten werd om verder te lopen. Zodoende kwamen we uit bij Sloppy Joe’s. Dit café is een fenomeen in Key West. In dit café vloeide het bier weer rijkelijk en de Pilsbril deed weer zijn intrede bij bepaalde personen. In het cafe waren twee Noorse vriendinnen van rond de 40 aanwezig. Eén van de dames had overigens een speciale skill, ze was uiterst begaan met het nadoen van een goudvis. Het leek alsof ze een Grolsch beugel bestelde. Als Han Pekel zijn ‘Wordt Vervolgd’ rubriek nog had…

Niels & Niels besloten om hun Eau de Cologne in de strijd te gooien en begonnen stevig met de vrouwen te djansen/sjansen. Na verschillende dansen te hebben gedaan (waaronder de salsa, reggae, breakdance en natuurlijk een potje hakken) begonnen de pogingen van onze boys vruchten af te werpen! Details overbodig, enige detail wat ik kwijt wil is dat voor Teek de avond rustig eindige in een gentlemans club en voor Niels, tsja. (Was wel een schòne prei Niels, zoals ze in Tunnis on da street zeggen.)

Toen bij Sloppy Joe’s bijna de deuren gingen sluiten, kwamen twee bepaalde personen binnengelopen… ‘O noooo, can you believe it???’ Het waren Hans en de heer Maarten Bosje. Ze hadden toch nog besloten om ff een pilsje te gaan doen . Nadat deze dorst verzadigd was en ook de dorst van de overige mannen, ging iedereen rustig huiswaarts. Zover bekend is iedereen zonder kleerscheuren of blauwe plekken thuisgekomen dus wederom een goede avond.

Morgen is de pen bij onze aller vriend Teek. Tot de volgende Knoop! Take care and bye bye then !

Door: Mark

PS: Teek: ‘Klopt toch helemaal niets van Mark?’ Mark: ‘Ach, dat zijn details.’

Zondag 18 september 2011 — Key Largo, Florida, Verenigde Staten

‘I have a dream’, zei een niet nader te noemen bekend iemand eens. Deze dag zal bij velen in het geheugen gegrift blijven staan. Dus ga er maar eens goed voor zitten, want er zijn mensen die het thuis waarschijnlijkheid ook niet droog zullen houden…

Het begon allemaal op een zonnige zomerse dag aan het eind van september. ‘s Morgens zijn we redelijk laat opgestaan na een laf nachtje Orlando achter de boeg. Ondergetekende had de ruige menschen uit Tunnis vervoerd naar de plaatselijke bars. De reden hiervan was nog niet nader bekend gemaakt bij geïnteresseerden. Namelijk moest er door de welbekende godenzonen om 6:30u lokale tijd een potje gevoetbald worden in en tegen het plaatselijke provincieclubje PSV Eindhoven. Deze helaas in een 2-2 stand eindigde, maar daar mag dan niet over geklaagd worden.

Harm en Maarten wilden deze wedstrijd vanuit het motel gaan bekijken, dit lukte helaas niet vanwege het enorm snelle WiFi netwerk, NOT. Dus maar oldskool oordopjes in en Radio 1 luisteren + Teletekst pagina 825 erbij.

We wilden deze ochtend op tijd opstaan om de tocht der barbaren te vervolgen via Miami, naar het zuidelijkste puntje van de VS: Key West. Het werd dus in werkelijkheid 10:45u, hetgeen ook niet veel later kon. Uitchecktijd was namelijk 11u. Vanuit het Red Roof Inn motel werd weer de dichtstbijzijnde Subway opgezocht voor een vruchtbaar ontbijt. Waarna de TomTom ingesteld werd met eindbestemming Key West.

Tijdens deze tocht moest onze bolide weer eens afgevuld worden met wat brandstof. Ter info: hij rijdt een mooie 1 op 6 — van tankstation naar tankstation dus. Waarna voor onze Niels en consorten de dag van ons leven begon! Er stonden namelijk bij het tankstation veel mensen met blauw-oranje shirts met een dolfijntje op de borst. U zult denken: ‘ja, en’?

Nou, deze shirts worden gedragen door de wereldberoemde Miami Dolphins. Voor de leken onder ons zijn dit de American Footballers uit Miami. Bekend van, enfin, u weet inmiddels uit welke film. Bij dit tankstation werd gevraagd of deze goden niet toevallig vanmiddag moesten spelen. Dit was het geval, dus werd er al snel besloten de wedstrijd te gaan bezoeken.

De uitnodigingen voor het kinderfeestje konden dus verstuurd worden. We zouden opgehaald worden door Ray Finkle. In de auto mochten we onbeperkt chips eten. We konden kiezen uit de smaken Naturel, Ribbles chips, Paprika en natuurlijk Cheese Onion. Al deze flavours waren verkrijgbaar voor $0,25 cent de stuk. Ook werden er door Louis Einhorn bij het zwembad ballonnen geblazen, die we als little footballs mochten versieren. Uiteraard Laces Out!

Nadat we heerlijk gezwommen hadden mochten we nog even op de foto met Ray Finkle en kregen we zelfs een gesigneerd football shirt van Dan Marino. De kers op de taart was de rondleiding door het SunLife Stadium, oftewel de thuisbasis van de Dolphins. Uiteraard werd deze gedaan door de moeder van Ray (granny with the little footballs).

Om maar weer eens terug te gaan waar we gebleven waren: we wilden een wedstrijd van de Miami Dolphins gaan bezoeken. Op de parkeerplaats nabij het stadion werd al duidelijk dat het wel moest lukken om aan kertjes te komen. Via de illegale weg, door middel van een doorverkoopster was het gelukt om zes kaartjes te bemachtigen. Niet allemaal bij elkaar maar twee aan twee. Geen probleem, want iedereen was nogal enthouisiast en opgewonden van het te komen toneelstuk.

Toen we via de ingang de trappen van het magische toneel bereikten werd het al snel duidelijk waarom dit stadion SunLife heette. De grens van 40 graden celcius was al ver gepasseerd. Dat was dus ook wel te zien aan menigeen t-shirt en short. Hiermee had Snowflake een half uur droog gehouden kunnen worden!

Terwijl iedereen zijn plaats had gevonden in het stadion werd al snel gevraagd aan de Capo van de ’110%-I-love-Snowflake-fanclub’ of de personages uit de welbekende Pet Detective culthit inderdaad echt bestaan, en wie dan wel Dan Marino is. En of Finkle wel echt zo’n goeie quarterback is? Ook wilde we weten of Snowflake het megavette gave trucje in de rust zou gaan uitvoeren? De antwoorden werden al snel met veel plezier ontvangen. Finkle is real en Marino — die met rugnummer 13 speelde — was dan ook echt de Cruijff van de Dolphins. Enig smetje van deze middag was dat Snowflake verzonnen was en hier alleen een goede snack was in de kantine.

De tegenstander van vandaag waren de Houston Texans. Deze werden helaas voor onze vrinden te sterk bevonden en af en toe leek het erop of onze Dolphins nog niets hebben geleerd van fouten uit het verleden. Iedereen weet tenslotte wat er fout ging met de AFC Champions in ’78: de football werd verkeerd neergezet zodat de veters verkeerd stonden. Laces Out!

De yell van de Dolphins was daarom ook nog steeds ‘I hope Dan Marino dies on gonorroe and rot in hell’. Hiervan is tevens ook 110%-pro merchandising te koop, zo zou een legendarische mid-voor van Tunnis 2 gezegd hebben. De wedstrijd werd met 13-23 verloren.

Deze uitslag mocht de pret bij ons niet drukken, er was genoten van een goeie pot football en een lekkere koude Heineken. Die overigens al meteen in onze shirts was verdwenen op heel onverklaarbare wijze. Nadat Niels nog wat kiekjes had geschoten voor het nageslacht, konden we voldaan en met veel emoties de auto weer opzoeken.

Na deze geweldige ervaring konden we onze weg weer vervolgen naar Key West, wat eigenijk in eerste instantie de bedoeling was. Onderweg werd eerst nog een restaurant gezocht om een lekker avondmaal te nuttigen, dit werd gevonden bij een Thais-Japans restaurant waar iedereen geloof ik lekker had gegeten, zelfs ons aller Hans.

Er werd ook besloten om niet helemaal meer naar Key West te rijden, maar om iets van een motel te zoeken onderweg. Deze hadden we gevonden in Key Largo waar de Keys ongeveer beginnen. De kamers waren ongeveer te vergelijken met de huiskamer van Ace in Pet Detective. Fijne beestjes op z’n tijd en goeie bedden! Omdat iedereen vele visuele activiteiten had waargenomen deze dag werd er besloten om geen pils meer te drinken en lekker te gaan maffen. Dit was dan ook voor vele een juiste keuze en zo kon er nog flink worden gedroomd over Finkle, Einhorn en Marino!

Door: Maarten

Zaterdag 17 september 2011 — Orlando, Florida, Verenigde Staten

Tussen de studentes stonden we daar, Niels G. had twee blonden dame om hem heen staan, Hans stond met een mooie brunnette en Mark was net vertrokken voor een strandwandeling met twee dames van de Florida State University en ik stond te dansen op de dansvloer samen met twee sportieve meiden. Maarten en Harm keken voldaan en met een twinkeling in hun ogen rond. Waar zijn we beland… Is dit het paradijs? Op de dansvloer sloot ik mijn ogen even, om optimaal te kunnen genieten van deze geweldige ervaring.

‘Niels, Niels, dooie! Opstaan! Is dat iets? We gaan zo eten zodat we op tijd bij ‘Wet ‘n Wild’ zijn!’ Wat is dit nu?! Ging er door het ‘hoofd’ van me heen… Na enkele seconden kwam ik bij mijn positieven en erachter dat ik niet in het paradijs was, maar gewoon bij Maarten en Hans op een kamer had liggen meuren! De vluchtpoging uit het paradijs gisteravond spookte onder het eten nog door de hoofden van de heren. Hoe had dit kunnen gebeuren? Er werd zelfs een vergelijking gemaakt met het einde van de film ‘Dumb and Dumper’ waar Loyd en Harry een bus vol mooie vrouwen voorbij lieten schieten. We besloten deze roeping van God toch achter ons te laten om niet nog depressiever te worden en ons dus weer te richten op vandaag.

‘Wet ‘n Wild’ was de naam van het waterpark waar we deze dag heen gingen, we kwamen om 11u aan bij het park. Vol enthousiasme werd er aangesloten achter de eerste rij voor de eerste glijbaan. Deze glijbaan was zó spannend dat Mark de hele rit zijn ogen open hield, dit werd door de rest van de jongens beloond met een applausje.

Na wat glij- en zwemwerk zag Harm in zijn ooghoek een hoge toren waar weinig mensen naar boven liepen. ‘Zullen we daar eens gaan kijken, daar is het niet druk.’ Onderweg werd er aan een medewerker van het park gevraagd waarom het daar niet druk was. ‘Oooh, die, die is wat te eng voor de meeste mensen hier,’ aldus de schone prei van het park. Dit is interessant dachten de meeste.

Bij de toren aangekomen kwamen er al wat mensen naar onder gelopen, de eerste van ons begonnen hem nu echt te knijpen. Toch besloten we de tocht naar boven te beginnen, op twintig meter hoogte werd het trappenhuis opgesplitst. Hier kon de keuze gemaakt worden tussen de familie glijbaan of ‘The Bomb’. Nadat we de keuze gemaakt hadden voor ‘The Bomb’ werd het wel heel erg rustig in het trappenhuis, wat gebeutd hier, ging er door de hoofdjes van de meesten van ons.

De toren werd alsmaar hoger en na een tocht van tien minuten arriveerden we boven op de toren, hier stonden dan toch drie Amerikanen te twijfelen… Maarten greep de hand van Harm vast en stond zichtbaar te trillen! We zagen een kleine cabine waar de eerste Amerikaan naar binnen werd geduwd. De cabine werd afgesloten door een medewerker van het park en na enkele seconden werd er door de medewerker op een knop gedrukt. Direct hoorden we een gil en de volgende mocht naar binnen, wat was daar gebeurd? Waar is de Amerikaan gebleven? Het gezicht van Maarten trok steeds witter weg.

We kwamen erachter dat er een luik onder in de cabine zat, die met de druk op de knop werd opengezet waardoor je recht naar beneden valt! Na wat geaarzel werd er natuurlijk door de ruigste mensen uit Sint Anthonis gekozen toch naar beneden te gaan — David was er niet bij namelijk! (Ter uwer info: deze jongeman is de komende maanden niet meer in Sint Anthonis te vinden, dus nu beschouwen wij ons eigen tot de ruigste mensen uit Sint Anthonis.)

Nadat we zonder veel kleerscheuren weer op veilige bodem stonden, werd de groep opgesplitst, Maarten ging samen met Teek toch even op een standstoel liggen. Nadat Maarten snel naar de WC was gerend viel hij neer op zijn standstoel. Waar hij minstens twee uur heeft nodig gehad om bij te komen van de schrik. De rest van de jongens zijn verder gegaan en hebben de rest van de glijbanen uitgeprobeerd, ook werd ‘The Bomb’ nog enkele malen bestegen.

Nadat we het park hadden verlaten zag iedereen er zichtbaar moe uit, in eerste instantie dachten we dat dit kwam door het actief rondrennen in het waterpark. Echter na een tijdje kwamen we erachter dat dit bij de meesten kwam, doordat ze de gehele dag rond hadden gelopen met een ingehouden pens!

‘s Avonds met het eten zijn we erachter gekomen dat er bij de familie Weemen thuis geen ‘Knor Wereldgerechten’ worden geserveerd. Hans vertrouwen het niet om samen met de rest bij de Indiër te gaan eten. Uit beleefdheid besloot Maarten daarop om samen met Hans bij de Italiaan te gaan eten. Hierdoor was iedereen blij en hadden we allemaal geweldig gegeten.

Na het eten zijn we in ons motel meteen achter de laptop van Harm gevlogen en hebben we een auditie aangevraagd voor Hans. Als hij een beetje zijn best doet zal hij over een tijdje te zien zijn op een tractor in één van de volgende reclames van Knor. Waarschijnlijk zal dit de reclame worden voor het promoten van het Knor wereldgerecht ‘Kip Madras’ of ‘Kip Tandoori’.

Na veel pijn en moeite werd er aanstalte gemaakt naar het centrum van Orlando, het was namelijk zaterdagavond! Na de legendarische woorden van Maarten (‘ik rijd wel’) konden we vertrekken. Daar aangekomen kwamen we er achter dat er een belangrijke football wedstrijd bezig was. Deze werd op een afgezet plein door een groot aantal mensen gevolgd. Harm raakte al snel aan de praat met een Amerikaan die hem het een en ander uitlegde over het spelletje American Football.

Later op de avond kwamen we er achter dat twee weken vakantie niet in de koude kleren gaat zitten… Het niveau daalde tot een dieptepunt. Het leek wel of we een afdeling van het Madame Tussaud Museum vertegenwoordigden. De meeste van ons stonden net zo stil als de meeste auto’s op zwarte zaterdag in Frankrijk. Dit is natuurlijk niet om over naar huis te schrijven, dus hier wil ik het graag bij laten.

Eén ding is overigens wel duidelijk geworden: dit was onze natste, wildste maar eveneens zwartste zaterdag van de vakantie!

Door: Niels R.

Nog een kleine noot van Teek: ze draaiden enorme kutmuziek in de bar op dat plein. Oftewel ar en bie.

Vrijdag 16 september 2011 — Orlando, Florida, Verenigde Staten

We besloten om vroeg op te staan omdat we een lange reis van minstens tien uur naar Orlando voor de boeg hadden. Niels R., Maarten en ik hielden ons hieraan en zaten om 8u al aan het ontbijt. De overige jongens konden dit blijkbaar niet aan en bleven dan ook in hun bed stinken.

Maar goed dat je in dit hotel tot half elf mocht ontbijten. Waarschijnlijk komt dat omdat er veel senioren, of zoals Teek dit noemt, fossielen ook van het ontbijt willen genieten en er minstens twee uur over doen om het brood in de broodrooster te doen en vanaf daar naar hun tafeltje te lopen. Of om mensen die het de avond ervoor laat hebben gemaakt ook een kans te geven om hier te eten en niet bij een Subway.

Alleen Mark zou het ontbijt hebben gemist als wij hem niet wakker hadden gemaakt en hem naar een tafel hadden begeleid. Deze jongen wist namelijk niet echt meer wat voor en achter was. Eén voordeel: we zouden de komende tien uren weinig last van deze jongen hebben in de auto.

Na Mark op de achterbank gepositioneerd te hebben en wij ook onze plek gevonden te hebben, begon Niels aan de lange reis. We verlieten Louisiana en reden door de staten Mississippi en Alabama om zo naar onze laatste staat: Florida te gaan. De reis zelf was niet zo heel boeiend. Alleen dat we ‘s avonds toch wel een keer wilden eten en besloten dit in een stadje genaamd Gainesville te doen.

Dit bleek een waar paradijs te zijn en we keken onze ogen uit. Er zou namelijk de volgende dag een belangrijke footballwedstrijd tussen twee universiteiten gespeeld worden en heel veel studenten (of, meer specifiek: studentes) wilden dit nou alvast indrinken. Het was één groot feest met veel bezienswaardigheden.

Onder het eten besloten we dan ook om hier een motel te boeken en ons eigen voor te doen als quarterbacks met namen als Ray Finkle, Dan Marino, Louis Einhorn en Seabass. De dames dansten met bosjes om ons heen en we hadden het voor het uitkiezen. We moesten dan ook wat kamers bijboeken.

Na het eten dachten we dat waarschijnlijk niet iedereen deze verleiding zou kunnen weerstaan en daar in het thuisfront problemen mee zou kunnen krijgen. Dus we reden toch maar door naar Orlando om hier omstreeks 0u bij een Red Roof Inn aan te komen. Maarten en ik gingen nog even naar de plaatstelijke supermarkt om wat drinken in te slaan.

Om de hoek bij de supermarkt was een livebandje aan het spelen en we dachten dan ook meteen: we kunnen hier wel even wat pils gaan nuttigen, dat hebben we vandaag nog niet gedaan. Dus we haalden de andere jongens om hier dan toch maar weer van de Budweiser en de livemuziek te gaan genieten. En zo was ook deze dag weer aan z’n einde gekomen, op naar de volgende.

Door: Hans

Woensdag 15 september 2011 — New Orleans, Louisiana, Verenigde Staten

Na één van de zoveelste spik-en-spanne nachten was het opstaan weer één van de moeilijkere perioden van onze vakantie in de VS. Na een snelle blik op ons aller lichamen in de grote spiegel van de badkamer in ons enorm luxeuze resort werd al snel besloten door Mark, Niels R., en ondergetekende om daar eens wat verandering in te brengen. Kortom, de sportschoenen werden aangetrokken, de stopwatch omgebonden en de spiertjes losgemaakt.

Maar niet voordat er genoten werd van een prima ontbijt, met helaas toch weer de nodige vatsigheid. Croissantjes, muffins, brood en; om toch nog wat afweer te geven: fruit en jus d’orange. De andere heren hadden zich een andere begin van de dag voorgesteld en ploften zich tussen de overige nijlpaarden het zwembadwater in.

De ontdekkingstocht te voet van onze sportievelingen was een aangename. Na de kommer, kwel en stank van Bourbon street ontsnapt te hebben werd al snel de Mississippi river bereikt. Het lekkere windje maakte de enorme hitte een beetje meer dragelijk. De hele route gaf een goede indruk van de prachtige Franse wijk waar we ons bevinden. Frans qua naamgeving, Spaans qua architectuur. Met als toverwoord ijzeren hekwerken, in alle rangen en standen.

Bij terugkomst zagen de jongens er net zo scherp uit als toen we vertrokken. Inderdaad, even vertieft. Omdat onze culturele tour door de stad gisteren abrupt werd onderbroken door een kroegbezoek, hebben we vandaag gepoogd deze alsnog te vervolgen. Wat tegen beter weten in gelukt is. Gelukkig maar, aangezien New Orleans behalve veel vunzigheid ook nog één en ander cultureel te bieden heeft. Mooie parken en typische (houten) huizen.

Voordat we konden beginnen was er allereerst een momentje van herkenning nodig. Sommige van onze jongens misten iets in hun leven hier. Al snel werd duidelijk dat het stukje Subway eveneens abrupt uit ons leven was weggenomen. Kortom, een snel bezoekje deed veel tijdelijke depressies oplossen.

De culturele wandeltocht liet nogmaals blijken dat onze Emiel Raaijmakers talent voor detail én onze iets minder bedeelde medemens heeft. Hij heeft namelijk een fortuin gespendeerd om deze medemens op de gevoelige plaat vast te kunnen leggen. Prachtige foto’s om later de liefde op te kunnen bedrijven, aldus Niels.

Mooi ook dat werkelijk op iedere straathoek wel ergens muziek te horen is. Is het niet vanaf (luxe) jukebox, danwel live. Prachtig om blues bands te zien met zwaar afgedankte instrumenten en dan toch nog de schoon- en echtheid te herkennen. Overigens hebben we, omdat het zo’n warme dag was en wij graag aan onze gezondheid denken, uiteraard nog een pils tussenstop gehad. In een uiterst banaal, maar schitterend, kroegje in een klein oud vervallen houten huisje. Mooi dat onze culturele honger met onze dorst gecombineerd kan worden. Over honger gesproken. Nadat we deze kroeg verlaten zijn we op zoek gegaan naar ‘Clover Grill’, die in de Lonely Planet als prima stond aangeduid.

Waar we terecht kwamen kon zo uit een Amerikaanse jaren ’70 film komen. Schaakvloer linoleum, zitjes aan een bar en metalen stoelen en tafeltjes. Plus een enorme vatsige grillplaat en dito frituurvet. We werden nogal vriendelijk welkom geheten en al snel werd ons duidelijk waarom er zoveel regenboog vlaggen in de buurt hingen… We waren in de gay wijk beland. Iets wat de vorige schrijver (al dan niet express) had weggelaten, is dat New Orleans op het punt staat gay capital van de wereld te worden…

De bestelling vol ‘juicy’ burgers, hashbrowns, onion rings en ‘even more juicy’ worsten ging er bij de meesten opvallend goed in. Toen één van de werknemers de jukebox aanvlamde kwam er (zeer opvallend) Adele uit de speakers. Waar wij natuurlijk zelf al hunkerden naar ‘In The Navy’ en ‘Y.M.C.A.’. Dat werd gelukkig snel hersteld toen Boy George uit de speakers tetterde. Gevolgd door gay godmother Cher. Fijn!

Na een even hartelijk afscheid, waar door sommigen zelfs een lieftallig knipoogje werd waargenomen, hebben we ons na al deze nieuwe indrukken even teruggetrokken aan ons nu al geliefde zwembad. Wat schoonheidsslaapjes van enkelen later (koning hierin blijft onze Mark!), hebben we ons opgemaakt voor een laatste avondje uit in New Orleans. Overigens had onze Niels in de tussentijd een nieuwe liefde aangeboord. Nee, ditmaal geen vrouwelijk schoon, maar de jonge pianist in het hotel. De beste man speelde moderne klassiekers uit het vuistje. Waaronder Radiohead (‘my favourite band’) en Coldplay kneiters.

Een klein intermezzo. Toen de avond in de Penthouse Club gisteravond voor Maarten en ondergetekende ten einde kwam, zijn we — zoals het echte vrienden betaamt — bij de nodige andere clubs binnengelopen om daar, zo objectief mogelijk natuurlijk, een ordinaire vleeskeuring te houden. De twee heren met relatie, willen het beste voor de vrijgezelle heren. Veel clubs werden er al snel van het lijstje geschrapt. Mede lid van de ‘wij-willen-110%-kwaliteit-voor-onze-vrinden’ commissie en ik concludeerden dat het over het algemeen niet veel soeps was. De uiteindelijke lijst bevatte twee clubs: de Penthouse Club en de Rick’s. Voor de laatste zijn eveneens zes gratis entree kaartjes gescoord. Interessante materie voor de dag erop.

Vandaag dus. De avond begon bij een open raam tent waar goedkoop pils gekocht kon worden. Daarna door naar een toko waar live muziek gespeeld werd. De frontman had wel wat weg van Rodney Michiels in zijn wilde jaren. Hij wist de zaal in ieder geval goed mee te krijgen met de nodige rock hits. Ook zwoerven er weer veel lieftallige jongedames rond met reageerbuisjes. Waar wij eerst dachten dat ze allen aan een I.V.F. behandeling begonnen waren, bleken de buisjes dus vol te zitten met sterke drank, of ‘bocht’ zoals Deejay dat graag betiteld.

Hierna snel door gegaan naar een bar van ons kaliber, daar waar de cowboys hoogtij vieren. Er was zelfs een (okay automatische) bull aanwezig. Hierdoor gingen alle alarmbellen los bij onze Niels. Hij moest en zou ook een rondje op de bull maken. Teek lapte snel $5 om maar van het gezeur af te zijn. Waar meneer de operator mooie vossen heerlijk lang schuddend op de bull liet zitten, moest onze Niels het toch snel afleggen. Misschien dat het lag aan zijn lichtelijk beschonken toestand. We zullen het nooit weten…

Toen het niveau zich echt tot bijna erbarmelijk begon te vertonen hebben we besloten dat het toch echt tijd was voor wat anders. Omdat de meeste bars leeg stonden zat er niets anders op dan… Door de ‘wij-willen-110%-kwaliteit-voor-onze-vrinden’ commissie waren de verwachtingen hooggespannen. Echter, de dame achter de balie bij Rick’s vertelde ons doodleuk dat er $5 voor de entree betaald moest worden. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. $10 voor een pot pils vragen is tot daaraantoe, maar $5 voor de entree. Echt niet!

Boos en ontdaan waren onze jongens. Voor Mark werd het allemaal iets te veel. Diep van binnen was hij zeer ontzet, het was namelijk totaal niet zijn bedoeling om zulk soort clubs ooit nog te gaan bezoeken. Hij vertelde daarom resoluut dat hij zijn bed op ging zoeken.

Ook onze Niels had het allemaal wel gezien. Na een werkelijk waar prachtige versierpoging (die jongen heeft onontdekte talenten!) bleek uiteindelijk dat de dronken gast die om de beste dame heen hing gewoon haar vriend was… Gedesillusioneerd vertrok onze Niels dan ook onvoldaan huiswaarts.

Ondergetekende had nog honger — je moet toch wat — en besloot daarom de inmiddels legendarische Clover Grill nogmaals met een bezoekje te vereren. Bij binnenkomst was de hele toko gevuld met een gevarieerd publiek. De nodige homo’s aangevuld met een drietal travestieten. Maar snel aan de balie gaan zitten en gedaan alsof ik heel moe was. Handig toch, dat vermogen om er ook moe uit te zien. Dat scheelde de nodige terug conversaties omtrent mijn gemoedstoestand… Het eten was overigens weer heerlijk ‘juicy’.

Bij terugkomst in het hotel bleek dat onze Mark nog niet was weder gekeerd. Zou hij dan stiekem toch nog ergens zijn binnengeglipt? De kleine doerak. Al snel werd dat gerucht ontkracht. Enkele intimi hadden hem zien spacen en sjansen bij een normale bar nabij ons hotel. Zoals het een echte outlaw betaamt!

Morgen staat er een lange dag in de auto op het programma, op naar de achtste staat tijdens onze trip…

Door: Harm

Woensdag 14 september 2011 — New Orleans, Louisiana, Verenigde Staten

Good morning, na een rustig nachtje gaan we nu op weg naar New Orleans. Stad van de jazz, plus nog een paar dingen, maar daar kom ik later in dit verhaal op terug. Eerst maar ontbijten, dit keer verrassend genoeg niet bij de Subway. Maar bij het Wafle House naast ons motel. Echt zo’n Amerikaanse tent. Een neger van 2,5 meter hoog was de chefkok, de serveersters hadden net zo’n dikke reet als een hippo. Waarschijnlijk omdat ze er zelf ook elke dag eten. Maar al met al was het een goed, maar stevig ontbijt.

Na anderhalf uur rijden kwamen we aan in New Orleans. Prachtige stad. Na wat rond rijden en hotels checken, hebben we hem toch gevonden. Het meest luxe en mooiste hotel van de stad. En uiteraard midden op Bourbon street, het uitgaansgedeelte van N.O. Na het dumpen van onze koffers, uiteraard even de stad verkennen. Alhoewel verkennen, gewoon zoeken naar een kroeg om voetbal te kijken. Dit valt nog niet mee, want om een of andere reden ligt ons tempo niet zo hoog. En uiteraard, ook de eerste Gentlemens Club is weer gevonden! Maar toen we 100 meter verder waren wisten we het wel. Dit wordt moi!!! Ze hebben hier namelijk ook nog de Hustler Club, Penthouse Club en nog ongeveer 40 andere clubs…

Onder het genot van een milkshakie, vinden we dan een kroeg waar ze Ajax uitzenden. Hier wordt volop van genoten, en uiteraard ook van de emmer pils die we besteld hebben. Enkele lads van ons vinden ook de luxe versie van de jukebox. Hierin verdwijnen dan ook tig dollars om pletjes aan te vragen. De nodige emmers later, raken we aan de praat met een Amerikaans stel. De man vertelt ons dat zijn ex uit Nederland komt, maar dat dorpje kennen jullie toch niet. O nee, welk gat dan? Boekel. Hmm, eens even denken. ‘Zie je die jongen?’, ‘welke, die lelijke?’, ‘ja die ja’, ‘zijn pa is de burgemeester’. Oh kut, dacht ie. De beste man wilde haar naam niet zeggen, maar wij weten het wel. Zal die losbol van een Anky van Grunsven wel weer geweest zijn.

Na nog wat emmers is het tijd om te gaan eten. We vinden dan ook een prachtig seafood restaurant, althans dat vond ik. Sommige onder ons vonden het kut, duur en stinken. Maar die mening trokken ze snel bij, nadat de ober voor ons gratis entree kaartjes regelde. En ja hoor, deze waren uiteraard voor de Penthouse club.

Maar eerst even uitbuiken bij het zwembad van ons hotel, waar wij tot onze grote verbazing erachter kwamen dat de gemiddelde leeftijd van de hotel gasten niet onder doet voor een pre-historisch fossiel. Bij het zwembad werden onze afgetrainde lichamen uiteraard zeer goed bestudeerd door de fossielen. Wij waren natuurlijk ook niet te beroerd om onze skills te demonstreren. Bommetjes, duiken, we haalden alles uit de kast.

De heer Raaijmakers demonstreerde zelfs dat je ook op je handen kan lopen. Hierna kwam uiteraard de vraag, werken jullie in het circus? No, my dear. Telefoon nummers werden niet meer uitgewisseld, want we wisten niet of ze de avond nog gingen halen. Onderweg naar de kamer werden de kamermeisjes ook helemaal gek, voor die mensen ook een keer wat anders dan die ouwe uit bed te rollen.

Na het douchen en het besmeuren van lokmiddel op onze lichamen gingen we op weg. Bij het openen van de liftdeuren was er een ware party aan de gang. De hele lobby zat vol met fossielen, die waren aan ‘t genieten van een opera zangeres. Wij trouwens ook, maar dan van haar uiterlijk.

Op straat was het een groot feest met veel zatte mensen. Wij belandden in een kroeg waar een band goeie rock muziek speelde. Ondertussen werd ik gevoerd door een teefje dat met reageerbuisjes vol sterke drank rondliep. Maar na het afrekenen hoopten we al dat ze niet meer terug kwam. Gebeurde wel uiteraard. Na enige tijd verlaten we de tent, want we hadden nog die vrijkaartjes.

Bij aankomst komt de heer Bos erachter dat hij zijn i.d. niet bij heeft. Maar na het vertonen van zijn hotelpas mag hij binnen. Zal wel gedacht hebben, als je daar logeert ben je oud genoeg. We ploften binnen in prachtig rode kuipstoeltjes. En ja hoor, na enkele seconden hadden de meesten een mooie dame op hun schoot zitten. Pils werd besteld en er werd wat met de dames gepraat. Na ongeveer een half uur was het dan zover! Eén over twaalf, 15 september gaf onze horloges aan. Oftewel, mijn verjaardag waarop ik de prachtige leeftijd van 28 heb bereikt.

My fellow lads, hadden het kado al geregeld. Een mooie vos ging bij mij op schoot zitten en begon aardig heen en weer te schuren. Haar kleding verdween op mysterieuze wijze en mijn gezicht verdween in haar borstenpartij. Na ongeveer tien minuten duchtig schuur en tekker werk, was het weer tijd voor een pils en een peuk. En ja, Wouter Sommers ik had mijn handen in mijn nek. Enkele andere jongens kregen ook zin, haha. En volgens mij is de heer Raaijmakers zelfs verliefd geworden. Maar verdere details zal ik jullie besparen, maar de meesten zullen morgen wel weer naar de ATM moeten…

Door: Niels (alias Teek)

Dinsdag 13 september 2011 — Gonzales, Louisiana, Verenigde Staten

Vandaag is het niet echt een heel spectaculaire dag geworden. Veul in de auto gezeten en natuurlijk de dagelijkse rituelen afgewerkt. ‘Some daily rituals never change’, Subway in de morgen. De hele dag Ray Finkle grappen zoals: “I don’t Finkle so” of natuurlijk “do you know Ray Finkle?”. Voor de mensen die dit geweldige verslag lezen en nog niet weten wie Ray Finkle is zie hier http://lmgtfy.com/?q=ray+finkle en http://www.youtube.com/watch?v=nx3-sxhewlo

Maar goed dit terzijde. Besloten werd om vandaag Houston te skippen en alleen het NASA spacecenter te bezoeken. Na vier uur rijden kwamen onze mannen aan bij de NASA guys. Na een uitgebreide bodyscan werden de mannen toegelaten tot het museum waar de pret kon beginnen. Dit museum is zeker de moeite waard om te bezoeken. Veel te zien en te doen. (Ook voor kleine kinderen, handig voor een eventuele toekomst.) Dit was dus ideaal voor unsere manner omdat sommige op dit moment van schrijven hun tweede jeugd aan het beleven zijn. Zo werd er in de ballenbak met ballen overgegooid en ook werd er een kamelenrace gehouden.

Nadat de eerste pret verzadigd was, werden serieuze dingen ondernomen. Om in te komen werd een film bekeken waarop de historie van NASA beknopt uitgelegd werd. Dit was een zeer interessante film. Mocht je hem willen downloaden, de titel is volgens mij “The History of NASA”.

Na de film volgde een tour door het museum waar alles in chronologische volgorde te zien was. Ook waren hier ‘rocks from Moon’ te zien, inclusief diverse originele onderdelen van spaceships. Mooie foto’s werden hier gemaakt door onze eigen DVD Theo, genaamd Niels. Niels is deze vakantie zijn foto skills dusdanig aan het ontwikkelen dat hij almost prof kan worden.

Na deze fotoshoot werden we verwacht in de tram waar een heuse rondrit klaarstond over het NASA terrein. De eerste stop was het officiële oude controlecentrum (‘mission control’, je weet wel, die uit Apollo 13) van waaruit de eerste mens op de maan gezet is. Deze is nog volledig in originele staat en zeker de moeite waard om een keer te checken. (Alhoewel, een kleine kanttekening: de weg hiernaartoe is maar liefst 87 traptreden hoog. Voor de gemiddelde Amerikaan, incluis onze tramdriver, zijn dit er 86 te veul.) Het was dus dringen bij de lift. Ook voor de lift was het zweten geblazen om al deze mensen boven te krijgen.

Hierna vervolgden we onze tocht naar het NASA trainingscentrum en naar de ruimte waar een heuse Apollo raket ligt opgeslagen (Voor de leken, nee dit zijn geen ijsjes.) Deze raket was zo groot dat ze hem op een grasveld hebben moeten rijden en hierna er een loods omheen hebben moeten bouwen.

Leuk feitje overigens is dat ene Niels R. dacht dat Houston een meneer was (vanwege ‘Houston, we have a problem’), totale onzin natuurlijk… Maar ja… Moest even vermeld worden. Na deze rondrit zijn we verder gereden. En hebben we gegeten bij een idyllisch restaurant wat zo uit een slechte Jim Carrey film zou zijn gekomen. Houten banken waaraan Seabass en zijn redneck vrienden pils aan het nuttigen waren, terwijl de zijkanten van het gebouw behangen zijn met John Wayne posters, standmateriaal, schilderijen en een verdwaalde mok. De serveersters er soms wel en soms niet zo heel erg appeteitelijk uitzien. Overigens gooien we nog steeds hoge ogen hier met ons ‘very sexy accent’. Alhoewel de dame hier ons niet zo best kon verstaan…

Er werden overigens ook steaks geserveerd, gewoon omdat het kan. Duchtige steaks wel te verstaan. Zo groot dat enkel onze Harm zijn hele bordje leegeet. Toch knap met duchtige andere eterts zoals Hans Wee-man aan tafel. Al moet er wel bij vermeld worden dat Harm maar liefst drie buffalo wings had laten liggen.

Na dit zeer amuserende bezoek zijn we terecht gekomen in het uiterst rustieke plaatsje Gonzales. Dit is op ongeveer 45 minuten van New Orleans waar we morgen dus heen gaan. Bye bye, and take care then!

Door: Mark

Maandag 12 september 2011 — Austin, Texas, Verenigde Staten

Na alweer een zwaar nachtje met de nodige alcoholische versnaperingen werden we weer allemaal netjes wakker in het Red Roof Inn Motel, waar we de nacht ervoor naar het schijnt ook hebben overnacht. Over de nachtelijke uurtjes is al reeds eerder het een en ander verteld. Klein detail hierbij is wel dat er twee voetbalshirts verdwenen waren. Lastig hierbij is het achterhalen van de eigenaars. Het was namelijk een Feyenoord en een Nederlands elftal shirt.

Het schijnt dat op eerdere foto’s de voetbalshirts gespot zijn van twee van de zes jongens. Vanuit San Antonio zou vandaag koers gezet worden richting Austin, Texas. Omstreeks 12u werd iedereen weer in de Yukon XL verwacht en konden we vertrekken. Natuurlijk moest er nog aan de inwendige mens worden gedacht en zou er vandaag een keer geen Subway aan te pas komen, maar zouden we naar een vestiging van Denny’s gaan. Feit was dat Denny er zelf helemaal niet aan het werk was.

We mochten zelf een tafel uitzoeken, dit werden er twee. Waarop mevrouw de waitress vroeg of we elkaar uberhaupt wel mochten. Teek, Niels en ikzelf aan de ene tafel. Je kunt wel raden wie de andere tafel bezetten. Gezellige taferelen gingen over en weer aan tafel. De ene nog flauwere grap over de andere heen. Hierbij wat voorbeelden: of ze behalve Denny’s koffie ook American koffie hebben… Of onze waiter Christian ook Christian is… ‘And we also want to give him a tip: HAAR AFKNIPPEN!’ en ga zo maar door.

Na onze buikjes weer gevuld te hebben, wat bij sommige door de nacht ervoor maar moeilijk verteerd kon worden, konden we de trip weer een vervolg geven. In de auto weer een lekker muziekje aan en gas erop!! Het was ongeveer twee uur rijden naar Austin toe, dus voor Amerika begrippen een stukje. Met behulp van de Lonely Planet van Harm hadden we een leuk motelletje gevonden genaamd Austin Motel — je moet er maar opkomen. We konden pas om 15u inchecken dus hadden we besloten om het centrum van Austin te gaan bezoeken.

Na een bezoek aan het erg mooie Capitol Building was het tijd geworden om maar weer eens wat te gaan drinken. Het was deze dag erg heet met temperaturen tot boven de 40 graden Celsius! Dus er werd maar weer eens rijkelijk uitgekeken naar zo’n koud drankje uit zo’n bruin flesje met rood etiket, oftewel een heerlijke Budweiser! Noot hierbij is dat er telkens gevraagd wordt of onze jongens een Bud Light willen. Wat erg raar is naar het zien van onze afgetrainde lichamen die gemiddeld drie keer in een Amerikaan passen. Dus hun de light en wij de regular.

Deze heerlijke verfrissende jongens werden trouwens in een bar gedronken waar de dames erg schaars gekleed zijn. Je begrijpt dan ook niet waarom die airco’s zo hard aanstaan. De naam van de op Teasers of Hooters lijkende zaak was dan ook de Bikinis. ‘Leuke zaak!’ zou een befaamde kroegbaas zeggen, waarbij verdere uitleg totaal overbodig lijkt.

Nadat we hier een aantal uurtjes vertoefd hadden zijn we op zoek gegaan naar een geschikt restaurant voor het avondmaal. Hier hebben we verrassender wijs ook gegeten en rustig aan gedaan. Terug bij het motel bleek dat onze Herm twee kamers geboekt had die wel erg goed bevallen zijn. Goede bedden, leuke airco en er zat ook een mooi zwembad bij, die niet in de kamer te vinden was maar gewoon buiten. Voor de verkoeling zijn we ‘s avonds nog in dit heerlijke zwembad baantjes gaan trekken. Hier heeft Niels R. zijn eerste training gehad door maar liefst 20 baantjes op en neer te zwemmen. (Hulde voor deze jongen ja.)

Na deze geweldige ervaring zijn we allen in bed beland. Voor de helft betekende dit het einde van de dag. Voor Niels, Niels en Mark niet, deze zijn nog naar een local bar gegaan. Hier hing een echte Amerikaanse sfeer, dit kwam mede door het bandje wat er aan het optreden was. We moesten even goed kijken maar de zanger was een Pim Arts look-a-like, de pianist was zuiver Maarten Donlaw (weinig outlaw dus), de gitarist had veel weg van Niels Raaijmakers zijn collega: Tim Peters en de drummer had veel weg van Ramon Brandts. Hier hebben we dan ook met volle overtuiging van genoten.

Echter waren we nogal laat aanwezig waardoor het feestje zo een keer afgelopen was. Op de lange weg back to the hotel (overkant van de straat), struikelden we over een stel zwervers. Deze waren tot onze grote verbazing op straat aan het genieten van hun home theater system met Dolby Surround. Op deze magnifieke set werd door bovengenoemde mannen uiteraard een documentaire over prostitutie gevolgd.

Morgen meer spannende gebeurtenissen van verslaggever Deejay!

Door: Maarten

Zondag 11 september 2011 — San Antonio, Texas, Verenigde Staten

Na een fijn avondje stappen werd iedereen weer fris en fruitig wakker dit mede door onze kamers met airco. Nadat iedereen de film weer even had teruggedraaid begon de dag voor de meeste vrij relaxed. We besloten om onze gezichten in de plooi te gaan zwemmen aan het zwembad van ons hotel (Dit is niet bij iedereen gelukt, dat is op de foto’s wel zichtbaar).

Het is ook de dag dat Amerika de aanslagen van 10 jaar geleden herdenkt. 9/11 staat in de meeste kranten wel op de voorpagina maar voor de rest kunnen wij niet zeggen dat we er veel van hebben meegekregen, de Amerikanen die wij spraken waren er vrij nuchter onder. En op de bommetjes in het zwembad na waren er voor de rest geen aanslagen in San Antonio. De aanslagen waar we het meeste last van hebben deze vakantie, zijn de aanslagen op ons eigen lichaam waar we waarschijnlijk zelf de hoofdveroorzakers van zijn!

Doordat we deze dag het ontbijt in het hotel hadden gemist werd hiervoor rond 13u een oplossing gezocht. De enige die het ontbijt niet had gemist was Niels… Dit niet omdat hij vroeg onder de lakens vandaan was gekomen, maar doordat hij net arriveerde toen het ontbijt werd geserveerd. De meeste jongens begonnen dus wel wat honger te krijgen. Iedereen lag zo fijn bij het zwembad dat er werd gekozen voor de meest Amerikaanse oplossing: de auto pakken en richting de dichtbijzijnde McDonald’s rijden! Hans en Maarten namen deze zware klus voor hun rekening en kwamen na een uurtje terug met vier zakken vol vatsig vreten!

Aan het zwembad werden ook de eerste contacten gelegd met onze lokale date die avond. Een bepaald iemand vond ‘s morgens een telefoonnummer + naam in zijn broekzak, na de eerste sms-jes werd duidelijk dat het om een vrouw ging… Dit was de eerste meevaller. Na nog wat heen en weer ge-sms werd duidelijk dat er wel een afspraakje in zat deze avond. Wat zullen we doen was de vraag van een bepaald iemand: ga ik alleen of vragen we of ze wat vriendinnen meeneemt (We is overigens het bepaalde iemand met zijn persoonlijke vertaler.) Er werd gekozen voor de meest(e) vriende(lijke) oplossing. Conclusie: rond 19u werden we verwacht in een restaurant een klein stukje lopen buiten het centrum.

Ondertussen werd er aan het zwembad vrolijk doorgegaan met niks doen. Ja ok niks doen… misschien een beetje overdreven, Niels G. is deze dag aan het zwembad toch zeker wel 2x naar de prullenbak gelopen om de asbak leeg te maken omdat deze anders zou overlopen. Ook onze Harm was op een gegeven moment vrij actief, dit nadat er vier zakken op tafel werden gezet.

Deze dag stond ook in het teken van het contact zoeken met het thuisfront, er werden meerdere vriendinnetjes en ouders opgebeld. Hierbij even wat opvallende vragen vanuit het thuisfront: ‘zien jullie ook iets, of wordt er alleen bier gedronken?’ vroeg een bepaalde ouder. ‘Hadden jullie niet gewoon in Nederland kunnen blijven als er toch alleen maar gezopen wordt?’ Na al deze gesprekken werd het toch even stil aan het zwembad… De meeste van ons waren zichtbaar aangeslagen. Er werd flink gediscussieerd: wordt er nu zo weinig verteld over onze activiteiten van overdag of drinken we nu gewoon zoveel?

We kwamen al snel tot de conclusie dat de meeste schrijvers de serieuze zaken van onze vakantie niet zo goed onder woorden kunnen brengen en veel liever schrijven over onzinnige gebeurtennisen ‘s avonds, dus mensen in Nederland maak je niet druk over ons wij komen er wel. (P.S. deze hele middag is er geen druppel alcohol verschonken).

‘Iedereen gedoucht? Ja we kunnen gaan’ Er werd aanstalte gemaakt richting de stad. Het contact met onze date was in stand gehouden en we werden nog steeds verwacht in het restaurant. Het enige probleem was dat we het restaurant niet konden vinden… Dit leverde heel wat irritatie op bij de meesten, maar gelukkig kwam de oplossing aanrijden in de vorm van onze taxi-chauffeur.

In het restaurrant zaten de dames al te wachten. Het was niet verkeerd en we vonden het niet beschamend om met deze dames aan tafel te worden gespot. Aan tafel waren we blij met de aanwezigheid van Harm, vooral een bepaald iemand was weer zeer te spreken over zijn eigen persoonlijke tolk.

Na het eten gingen we gezamelijk naar een Engelse pub aan de Riverwalk, hier zijn na een tijdje onze wegen gesplitst… Zo heeft de bepaalde iemand met een ander bepaald iemand een romantisch ommetje rond de Riverwalk gemaakt. Weer een ander bepaald iemand heeft na een uitzinnige versierpoging, in de vorm van een sensuele dans op Uka Uka-muziek ook zijn biezen gepakt voor eenzelfde romantisch ommetje. De overgebleven heren zijn gewoon duchtig doorgegaan waar men mee bezig was: het nuttigen van (al dan niet alcoholische) drankjes.

Overigens zijn Teek, Harm en eveneens onze Hans tot de ontdekking gekomen — okay, met hulp van één van de aanwezige dames — dat wodka pineapple juice een aangename combinatie is. Al was onze Hans het daar de dag erop niet geheel meer mee eens. Wat er in een nacht al niet meer kan veranderen…

Nadat iedereen weer veilig het hotel had gehaald waren de twee bepaalde iemanden blij dat er in Amerika geen kamers van drie geboekt kunnen worden. (We hebben normaal gesproken altijd twee kamers van vier waardoor je altijd twee plaatsen in bed overhoudt, dit natuurlijk voor het geval dat er per ongeluk bekers water of andere substanties omvallen op het bed, waardoor we altijd een reserve bedplaats hebben.) Deze avond werden er namelijk twee reserves ingezet… Dit waarschijnlijk omdat er toch het een en ander geknoeid was…

Nog een kleine noot over het ‘we hebben geen alcohol gedronken aan het zwembad verhaal’. Ik werd er zojuist nog op gewezen dat het ook niet toegestaan was aan het zwembad, dat verklaart denk ik wel het een en ander…

Door: Niels

Zaterdag 10 september 2011 — San Antonio, Texas, Verenigde Staten

Na een goede nachtrust waren we allemaal wel weer een beetje bekomen van de schrik van de avond ervoor. Vandaag hadden we een vrij lange rit voor de boeg, slechts 320 miles. Ik nam plaats achter het stuur en de rit naar San Antonio kon beginnen, maar uiteraard niet voordat we een goeie bodem hadden gelegd bij de lokale Subway.

Tijdens de reis was eigenlijk niet veel te zien. Het was één lange weg met weinig teken van leven ernaast. Zelfs ultimate survivalman Bear Grylls zou hier moeite hebben met overleven.

Na een aantal uren kwamen we dan eindelijk aan in San Antonio. De naam lijkt dan wel een beetje op ons eigen Sint Anthonis, maar verder was het niet te vergelijken. Met een aanrader van de Lonely Planet kwamen we terecht bij Red Roof Inn, een hotel met een rood dak op loopafstand van het centrum. Na onze koffers gedropt te hebben konden we onze Harm volgen naar wat bezienswaardigheden in de stad, ja deze jongen had wat research gedaan onderweg. Zo kwamen we bij een of ander fort genaamd The Alamo. Hier hebben we wat mooie dingen gespot en onze eigen fotograaf heeft deze ook op de gevoeilige plaat vastgelegd met zijn Sony camera met superzoom.

Ook liep er een riviertje door de stad met veel eet- en drinkgelegenheden ernaast. Dit zag er mooi en gezellig uit. We besloten dan ook, omdat het al even geleden was, om hier te gaan zitten en wat pils te gaan nuttigen. Wederom werd de camera van onze eigen Emiel tevoorschijn gehaald om wat objecten vast te leggen.

Daarna liepen we verder langs het riviertje om ergens wat te gaan eten. Niels had contact gelegd met de plaatselijke mooie zangeres met viool en vroeg of ze voor ons een liedje wilde zingen. Voor 10 dollar wilde ze dat wel doen. We vonden het heel knap dat ze verschillende instrumenten tegelijk kon spelen en ook nog eens goed kon zingen. Achteraf bleek het een bandje van drie personen te zijn, maar dit hadden we niet in de gaten omdat we waren afgeleid door haar mooie… stradi varius.

Teruggekeerd in ons hotel met het rode dak, namen Bos en Raaymakers een duik in het zwembad en de rest probeerde zich mooi te maken voor een avondje uit. We keerde weer terug naar dat ene riviertje (de Riverwalk) waar ook uitgaansgelegenheden aan te vinden waren. We belandden in een discotheek met drie verdiepingen, op elke verdieping hing een ander sfeertje. Alleen jammer was dat de dames die bier verkochten dachten dat ze genoeg Budweiser in het ijs hadden gelegd, maar niet wisten dat er zes Nederlandse boeren hier bier kwamen drinken en ze ons dus al na een klein uurtje geen koude pils meer konden aanbieden. Maar wij deden niet moeilijk en gingen gewoon over op de lauwe Bud.

Ook werden er weer verschillende contacten gelegd en nummers uitgewisseld, maar hier zal de schrijver van het volgende verhaal nog wel meer over vertellen. Rond 2u gingen de meeste toko’s dicht (‘it’s state law’) en keerden Teek, Maarten en ik terug naar ons hotel. Wat de andere drie jongens nog hebben uitgevreten weet ik niet, maar uiteindelijk zijn ze toch bij het hotel aangekomen.

Door: Hans

Vrijdag 9 september 2011 — Fort Stockton, Texas, Verenigde Staten

Na (opnieuw) een zeer uitbundige avond was het opstaan een zware opgave. Zelfs Bos Boekel — die na eigen zeggen een avondje deed bijslapen — was nog niet wakker toen de drie echte outlaws op hun kamerdeur klopten. Het opstaan om 8u ‘s ochtends was daarmee een uurtje vertraagd. Maar na een snelle douche konden we dan uitchecken uit het enigzins aparte El Paso. Vandaag terug de staat New Mexico in om daar nog enkele interessante dingen te bekijken om daarna weer terug te duiken in de Lonestar State: Texas.

‘Some things will never change’, zoals een Tunnisse outlaw al eens schreef. U kunt inmiddels wel dromen waar wij ontbeten hebben. Aldaar kwamen we ook nog Niels R. zijn maat (die van de ‘Prison Pass’) tegen. Zoals we kunden zien had hij wat nieuwe vrienden gemaakt met wat locals. Dat het goede vrienden waren bleek uit het feit dat ze hun geluk deelden uit een fles ‘booze’.

Tijd om koers te zetten richting Las Cruces, NM, om van daaruit door te rijden naar het White Sands Monument. Werkelijk gelegen in de middle of nowhere. Met links van de weg het nationaal park en aan de andere kant de White Sand’s Missile Range. Daar waar de nodige raketjes staan. Ook zijn op deze basis de eerste tests met nucleaire bommen uitgevoerd. Een kleine honderd mijl hoger vond trouwens het Manhattan project plaats. Maar dat is niet waarvoor we hier zijn. Het White Sands Monument bestaat, zoals de naam al aangeeft, uit nogal wat wit zand. Zand met gips-deeltjes erin om precies te zijn.

Vanwege de juiste stand van wind, waterstromen en flora is al dit spierwitte zand samengekomen op deze plek. Aldaar heeft het een aantal enorme duinen gevormd. Duinen dus. Wat de mogelijkheid geeft om eraf te glijden met een plastic board. Nadat we van een introductie filmpje genoten hadden (in chique HD), hebben we zo’n board aangeschaft. Het zag er wel indrukwekkend uit.

Het was wel jammer dat onze Mark nogal teleurgesteld was. Hij had zich zo verheugd om van de duinen af te glijden, wat eigenlijk voor geen pepernoot lukte. Misschien omdat we in de tussentijd gewoon iets te vatsig zijn geworden. Onze Mark kreeg het zelfs voor elkaar ons board kapot te maken, waardoor het inleveren wat moeilijk zou worden… Het huilen stond onze Mark nader dan het lachen. Gelukkig fleurde wat Ray Finkle-grappen hem weer wat op.

Tijd om door te rijden naar Lincoln. Een plaatsje drie keer zou klein als L.A. (hier woont dus één iemand). Dit is het plaatsje waar Billy the Kid zijn legendarische fight heeft afgeleverd. Het uitgestorven dorpje (er wonen nog zeventig man die meehelpen aan het behoud ervan) zag er authentiek uit en vanwege tijdsdruk, in 20 minuten sloten de openbare gebouwen, hebben we er snel doorheen gewandeld. Uiteraard nog even op de foto gegaan met Billy gegaan. Maar u weet inmiddels wie de échte outlaws zijn…

Na Lincoln hebben we koers gezet richting Roswell. Nummer één Alien-town ter wereld. Hier is in de jaren ’40 een UFO neergestort, naar het schijnt want Toontje van de Vorst heeft het er ook altijd over. Helaas kwamen we redelijk laat aan in Roswell, waardoor het museum dicht was om het zelf te checken. Dus in plaats daarvan zijn we maar bij een, naar horen zeggen, prima steak restaurant gestopt.

We werden geholpen door een sympathieke oude man. Die onze Mark al snel een steak van 16oz. aansmeerde. Toen alles uitgeserveerd werd — nadat we al goed konden snacken van het salade- en soepbuffet — bleek pas wat de beste man onze Mark voor een opgave had voorgeschoteld. De steaks smaakten ons allen goed en we kijken nu al uit na wat nieuwe ervaringen in Texas. Onze Mark had het er maar lelijk mee maar heeft zijn missie volbracht. Heel goed, zo hoort dat.

Snel weer de auto in om richting Texas te knallen. Fort Stockton om precies te zijn. Voor het vermaeck achterin werd gezorgd door Ace Ventura 2. Stil dat onze kindertjes ervan werden. Het zou echter ook kunnen dat ze lagen te slapen. Nadat we een snelle stop maakten bij een tankstation werd onze Niels al snel vergezeld door enkele 12-jarige jongetjes. Nadat er wat meer jongetjes arriveerden kregen we al snel wat ‘hey swa’-klopjes en kennismakingen uitgedeeld. Tot het moment dat ze ook met hun kleine kinderhandjes aan onze Pussy Magnet kwamen. Snel ingestapt dus en weer weggereden.

Stoere praat van onze outlaws uiteraard. Dat die kleine snorremannetjes (allen nog wel lid van de Mickey Mouse club) wel grote bek hadden voor hun leeftijd. Maar er werd al snel besloten dat het niet heel handig was alle deuren open te zetten als er maar twee meneren bij de auto bleven. Na een uurtje waren we dan echt in Fort Stockton om in een vergeten motel de nacht door te brengen. Hier is het waar onze Maarten erachter kwam dat zijn portemonnee missende was! Die kleine ratjes hadden dus, waarschijnlijk tussen hun ‘swa’-groeting door, even een handje in het portier gedaan om de knip van Boekel te jatten. Godverdomme!

Snel dus de kaartjes geblokkeerd en naar de lokal sheriff gereden om aangifte te doen. De vriendelijke dame van de administratie en later een echte sheriff hebben de gegevens genoteerd waarna we weer huiswaarts keerden. Een gevoelige les voor onze outlaws, maar dat laat ons ‘ruuge minse’ natuurlijk niet uit de weg slaan. Op naar de grotere Texaanse steden morgen!

Bij terugkomst werd er echter nog wel steeds gediscussieerd waarom niemand aan de little fellows gevraagd had of ze toevallig Ray Finkle kenden. Och, dat is iets voor later.

Door: Harm

Donderdag 8 september 2011 — El Paso, Texas, Verenigde Staten
Goedemorgen, na onze heerlijke kaartavond, NOT, vervolgd onze reis nu naar het schijnt geweldige El Paso. In ieder geval dat denken Bos en Raaymakers. 9u rijden we aan, uiteraard eerst weer naar de Subway! Ga ik voor de rest ook geen woorden meer aan vuil maken. Over onze roadtrip naar El Paso valt niet uitermate veel te melden, gewoon een kilometer vreet dag, een paar pitstops en uiteraard hebben we Ace Ventura Pet Detective gekeken in onze thuisbioscoop achter in onze Pussy Wagon!

Om 16u kwamen we eindelijk aan in El Paso, bij het fantastische Gardner hotel. Na het inchecken kwamen we erachter dat de bedden nog kutter zijn dan bij Motel 6, maar ja wie heeft dat nog in de gaten na een avondje zuipen! Want dat is de planning in dit leuke stadje, dat enigzins een beetje berucht is omdat er 500 meter verderop een ware oorlog aan de gang is tussen de drugskartels, police, mensensmokkelaars en weet ik veel wie nog meer, haha. Dus eerst maar even een terrasje pakken!

Na een kleine wandeling door de straten van het centrum, wat er overigens nog best chique uitziet op een paar verlepte gebouwen na. Wat ze hier ook veel hebben is rotzooi, eigenlijk alleen maar en dat verkopen ze ook nog! En het mooiste is, dat verkopen ze aan de locals, want toeristen zijn hier niet, haha. Ja, alleen dan die zes outlaws uit Tunnis. Die na een uur lopen nog geen blanke medemens hebben gezien, alleen maar Mexican banditos. Echter, na lang zoeken hebben ze uiteindelijk een chique terrasje gevonden!

En dit is niet gelogen, het mooiste en duurste terras van El Paso. Na het plaatsnemen kwam onze serveerster, Gabriela. Die na het opnemen van onze bestelling (pils uiteraard) even aan tafel kwam zitten. Haar eerste vraag: ‘WHAT THE FUCK ARE YOU DOING HERE?’ Bier drinken, kut! Dat vond ze uiteraard kei moi, en ze zei meteen: ‘ALRIGHTY THAN, TONIGHT WE’LL DRINK TEQUILA SHOTS TOGETHER!’ Die uitnodiging accepteerden we uiteraard meteen.

Na nog wat meer pils en snacks (zalmpasteitjes) kreeg onze Gabriela er steeds meer zin in en regelde wat vriendinnen die ‘s avonds ook mee zouden gaan. Ondertussen hadden wij uiteraard al door dat deze Latin chick alleen maar blanke piemel wil, haha. Dus vanavond 22u hier. ‘OK THAN!’

Hierna vervolgde we onze weg op aandringend verzoek van Bos en Raaymakers naar de border. Even wat vuurgevechten en executies meepakken voordat we gaan eten. Na 500m lopen door de winkelstraat, wat het walhalla voor kleine Roel is. Alleen maar balletjespistolen en camo pakken.

Bij de border aangekomen viel er niet veel te zien op een hoge muur, hekwerken, brug en de friendly lads from Border Patrol na. Maarten attendeerde ons erop dat we aan de verkeerde kant van de grens stonden. Maar dat ging hem niet worden. Enkele locals hadden ons al meerdere malen gewaarschuwd, dat we dan een zekere dood te gemoed gaan. Maar ja, dit is hem dan. De eerste keer ooit dat we ons aan een advies houden. Sorry, zal niet meer gebeuren. Dus we vervolgden onze weg naar het aanbevolen bar/restaurant the TAP.

In de verte zien we de neon verlichting al hangen aan een of ander verlept gebouw. Bij aankomst wordt de deur open gemaakt door een bandito, die vrij veel weg heeft van de portier van de Titty Twister (voor de leken onder ons: From Dusk Till Dawn van Tarantino). Hij meldt ons ook meteen: ‘the last time I saw so many white people was in jail’. Hij begeleidde ons naar een tafel achter in de kroeg, wat het restaurant gedeelte voor moest stellen.

De mexicaanse maaltijd was uitermate goed en we konden ook nog American football kijken. Net als thuis, met je bordje op de bank. Inmiddels was het alweer 20:30u, dus douchen want om 22u hebben we een date!

Om 21:45u stipt staan Hermy, Deejay, Teek voor de hotelkamer van de sissy boys. De jankerts waren weer eens in slaap gevallen en zouden later komen. Als we bij het café waar Gabriela werkt zijn aangekomen, zien we meteen twee vatsige wijven zitten. Oh no, dat zijn toch niet de vriendinnen van haar. Maarja deze outlaws laten zich niet kennen en zijn tevens ook bekend met het fenomeen de bierbril.

Nadat onze latina Gabriela haar vriendinnen voor had gesteld, gingen we naar de karaoke bar. Onderweg wist onze Gaby nog even te vermelden dat ze geen ondergoed droeg onder haar fantastische jurk, waarvan wij inmiddels al het bovenstuk goed hadden bestudeerd.

In de karaoke bar vloeide de drank meteen rijkelijk en tegen een goede prijs. Pils $1, Corona $1,50, whiskey cola $3. Onze Gaby trapte af na drie tequila en tot onze verbazing waren we in een karaokebar beland van een uitermate hoog niveau. Na enige tijd ariveerden Hoofd en Wee-man. Nog groter was onze verbazing toen bleek dat Bos Boekel er niet bij was, die bleef in het hotel. Helaas Maarten, wij weten wel beter! (Er waren namelijk drie gay barren om de hoek bij ons hotel!)

Ondertussen werd uiteraard het niveau in de karaoke bar behoorlijk onderuit gehaald door de Dutch outlaws. Na nog enkele drankjes werd besloten dat we naar een andere kroeg gingen. En we belandden weer in the Tap. Hier werd uiteraard ook gedronken en waren de locals ook niet te beroerd om hun ‘Get Out Of Jail Card’ te laten zien en leuke en spannende anekdotes daarbij te vertellen.

Om 2:30u ging de tent al dicht, maar het feest was nog niet voorbij. Onze Latin chick had nog een afterparty in haar appartementen complex. Dus wij opweg naar appartement 12c. Outlaw Weemen haakte af en ging waarschijnlijk Maarten vergezellen.

Aangekomen bij het complex was er inderdaad een party, dit waren allen mensen die in dit complex woonachtig zijn. Er waren ook een paar stripfiguren die waarschijnlijk een uur eerder bij Maarten B in de kroeg hebben gezeten. Of zoals onze Deejay prachtig verwoordde: ‘zo’n richtige heb ik nog nooit gezien’! U kunt bij dezelfde Deejay terecht voor een perfecte imitatie van die persoon.

Op een gegeven moment verplaatste de party van buiten naar het appartement van Gabriela. Bij binnenkomst deed de inrichting mij en de andere outlaws denken aan een pornoset. Hier zijn helaas geen foto’s van, we hadden namelijk minimale bepakking bij, in verband met mogelijke diefstal.

De drank was ook weer perfect, een wodka mix die het glazuur van je tanden deed verwijderen. Na een uur werd het feest weer abrupt verplaatst, ditmaal omdat de politie onderweg was. Bij het verlaten van het appartement waren we Deejay kwijt. We vonden hem in het bed van Gabriela. Hij had ook nog wat gevonden, namelijk de bierbril. Want die twee vatsige vriendinnen van Gaby lagen er ook in, haha. Dus hebben we Mark daar achtergelaten.

Wij gingen hierna in colonne door kelders en tunnels heen, om aan de andere kant van het appartementen complex uit te komen. Hier ging het feest weer verder. Na enige tijd zagen we outlaw Hoofd de badkamer in verdwijnen. Details hiervan op aanvraag. Toen hij hier weer uitkwam, besloten we maar eens even te gaan kijken hoe het met Deejay ging. Die was bij aankomst verdwenen, dus besloten wij maar terug te gaan naar ons hotel.

In het hotel aangekomen waren alle outlaws tot ieders verbazing ook nog aanwezig, dit was me het nachtje wel, haha. En het mooiste is, morgen weer een nieuwe stad!

Door: Niels (a.k.a. Teek)

Woensdag 7 september 2011 — Tucson, Arizona, Verenigde Staten
Vandaag ging de wekker om 08:15. Dit was voor de Polly tippy’s geen probleem aangezien de mannen met weinig bier en een vol buikje mooi op tijd naar bed gingen. Zelfs Maarten was een keer op tijd (can you believe it). Er stond vandaag o.a. een helikoptervlucht boven de Grand Canyon op het programma! Aangezien Harm en Hans deze tocht twee jaar geleden al gemaakt hebben, werd er enkel voor de overige vier heren een helicopter geboek(eld). Dit werd keurig door Harm geregeld vooraf zodat we verzekerd van een vlucht, in de auto stapten.

Natuurlijk gingen we ook deze dag weer voor de verandering op zoek naar, hoe kan het ook anders, de Subway. De Polly mannen worden hierin sterk beïnvloed door onze vrind Harm.
Naar eigen zeggen is zijn maag de hele dag van streek als deze geen stokbroodje belegd met roasted chicken + pudding krijgt (leuke jongen maar…). Nadat de buikjes weer gevuld waren gingen de mannen op weg naar de tweede grootste scheur in de aarde, oftewel: de Grand Canyon. Jullie mogen raden wat de grootste sleuf ter aarde is.

Dit was een tocht van ongeveer 1,5u. Onderweg waren enkele bosbranden waar we met onze pussy magnet maar net omheen konden cruisen. De wegen stonden wel vol rook maar dit weerhield ons niet. Natuurlijk waren we onderweg nog een aantal keren gestopt om te genieten van de geweldige view points die binnen de Canyon talrijk aanwezig zijn.

De nodige foto’s werden weer gemaakt en we gingen verder naar onze volgende bestemming: Grand Canyon Airport. Voor Niels & Niels, Maarten & ondergetekende begon de vlucht om 12:30. Deze vlucht duurde ongeveer één uur. In de tussentijd dat de boys airborne waren, gingen Harm en Hansel met de Pussy Magnet op stap. Met z’n tweeën hebben ze in de tussentijd genoten in de IMAX van de romantische film “The History of the Grand Canyon”.

De vlucht was supergaaf. Onze piloot (welke volgens mij Roger heette), begroette ons en we kregen safety instructions. Deze zijn echter totaal overbodig, want mocht er iets gebeuren boven de Grand Canyon in een copter dan ben je de nationale. Maar goed, zoals een verstandig man betaamt volgden we deze instructies op en kregen we een opblaasbaar reddingsvest om.

In dezelde helicopter waar we met z’n vieren in zaten, zat ook een Amerikaans stel.
Zij hadden een kind van vijf, die de ene na de andere vraag bleef stellen. Het niveau van de vragen was dusdanig dat het onze mannen ook flink aan het denken zette. Enkelen voorbeelden zijn: ‘can we camp here?’, ‘what is the highest tree?’, etc. Zijn pa werd het al snel beu want hij werd tot kalmte gemaand.

Na de vlucht kwamen de heren ons weer ophalen waar onze taxi-chauf in spé Hans Weemen aan het stuur zat. Deze jongen wordt tijdens de komende weken door ons gedrild zodat hij zijn droom kan gaan verwezenlijken. Taxichauffeur worden in een GMC Yukon XL. Dit is iets waarvan hij als klein kind al droomde. Wat vaststaat is dus ook dat Hans eenzelfde wagen binnenkort importeert.

Na de trip door de Canyon werd koers gezet naar Sedona. Hier is een attractie genaamd “Slight Rock Canyon”. Hans en kornuiten waren hier twee jaar terug geweest en dit was zeer de moeite waard. Alleen al voor de bochtige en zeer fraaie weg erheen. Slight Rock Canyon is min of meer een soort natuurlijke wild water baan met ijskoud water. Uiteraard weerhield dit de Polly mannen er niet van om een duik te nemen en een keer van de wildwaterbaan af te gaan. De zwembroek werd aangetrokken.

Vooral onze Harm was zeer in zijn sas. Dit vanwege het feit dat attracties bij Harm in het bloed zitten. Na een korte duik werd weer omgekleed en werd koers gezet naar Sedona. Hier werd koffie gedronken om hierna onze weg te vervolgen naar Tucson. Dit was een vrij behoorlijke trip. De DVD collectie van Ace Ventura & Dumb en Dumber werd daarom aangeschaft, zodat we deze op onze flatscreen TV in de auto konden gaan bewonderen.

Onderweg stopten we in Phoenix om een hapje te eten bij het plaatselijke 4-sterren restaurant Denny’s. Het eten was hier wederom goed. Nadat iedereen gegeten had werd koers gezet naar Tucson. De bekende uitspraken — naar aanleiding van het vermaeck op het kleine schermpje — van weleer vlogen door de auto, en iedereen lag constant in een deuk. Hierdoor was de trip naar Tucson al snel een feit.

In Tucson aangekomen gingen we op zoek naar het plaatselijke Hilton hotel om een nacht te kunnen logeren. Deze was er echter geen aanwezig dus belanden we weer in… U raadt het al: Motel 6. Dit motel kenmerkt zich door de zeer moderne bedlakens en zeer grote kamers. De koffie is hier ook prima in de ochtend (het enige wat niet gelogen is). Conclusie: Motel 6 is prima mits je niks tegen moderne bedlakens hebt.

Nadat iedereen opgefrist & weer scherp was besloten we om een pallet bier te laten komen en ouderwets een potje te toepen. Echter na drie potjes toepen had iedereen het er wel weer mee gehad. De pallet bier werd leeggedronken en 5 minuten later ging iedereen naar bed.

Morgen staat op de planning om naar El Paso te gaan. Dit ligt op de grens van de USA en Mexico, ben benieuwd of we het gaan overleven. Zoja, dan verschijnt morgen weer een nieuwe editie van deze Polly newsflash. Zoniet dan weten jullie genoeg . Greetings, take care and bye bye then.

Door: Mark

Dinsdag 6 september 2011 — Flagstaff, Arizona, Verenigde Staten
Wat gedacht werd als een hel, viel uiteindelijk wel mee. Uitchecken om 11u in het Excalibur hotel kan tegenwoordig ‘by television’. Het viel voor sommigen onder ons niet mee om de stad van casino’s, dikke hotels, vrouwelijk schoon en het ongekende nachtleven te gaan verlaten, om te beginnen aan onze grote trip richting eindbestemming Miami.

Dus werden de eerste van ons al netjes om 8:30 wakker met redelijk ontnuchterde gezichten. Except de altijd nog liederige mr. Raaijmakers die wanneer hij opstaat zijn lieftallige ms. housekeeper in z’n boxershort in de hotelgang gedag gaat zeggen en niet te beroerd is een fooitje te geven.

Het was al heel wat dat Niels toch nog onze hotelkamer wist te vinden, omdat hij zijn ogen de nacht ervoor weer goed de kost had gegeven (en niet alleen zijn ogen). Maar er is altijd baas boven baas met laat thuiskomen: DJ vond het nog nodig om met een plaatselijke schoenpoetser Ace Ventura persiflages uit te wisselen.

Nadat iedereen zijn meuk had ingelaaien en gedoucht had, werd aanstalte gemaakt richting Las Vegas Airport waar we bij (vet) Hertz de leaseauto konden ophalen. Deze auto werd onder luid gejuich meegenomen van het parkeerdek. Het bleek een GMC Yukon XL te zijn, wat voor de leken onder ons meer op een rijdende tank lijkt, dan op een doorsnee Fiat Panda.

Met deze fijne jongen werd koers gezet richting Lake Mead. Dit laffe meertje is onstaan door de Hooverdam. Nadat we bij de plaatselijke sheriff $10 entree betaald zodat we bij dit meer een dagvullend programma zouden gaan invullen van maar liefst 5 minuten. Oftewel peuk bloaken, shirt uit, shirt aan en de auto weer in.

Hierna werd de weg vervolgd naar de Hooverdam. In de auto werden alle snufjes van de auto nog eens bekeken. Bij de Hooverdam hebben we een tourtje geboekt waarbij Nils in de cinemazaal bij het introfilmpje het niet kon laten om Ace’s nipple twist move te doen, wat door onze buren niet zo gewardeerd werd. Verder was het een indrukwekkend geheel waar je bij had moeten zijn. Vooral toen Niels en ondergetekende de pathfinder van het gehele tourguide personeelsbestand tegen het lijf kwamen (wat een doofy!!). Wat erg frappant was dat niemand bij de Hooverdam de wereldberoemde Ray Finkle kende. Meerdere malen gevraagd en maar geen respons.

Niels heeft als chauffeur de weg vanaf Hooverdam vervolgt richting Flagstaff. Over de ‘mother of all roads’ Route 66. Onderweg hebben we via onze shephard Herm en zijn Lonely Planet bij een uitstekend steakhouse gegeten waarbij zelfs Oprah haar dikke vingers ooit heeft afgelikt! Het was daar ook goed toeven. In dit Hilly Billy plaatsje kwamen we natuurlijk ook de eerste medelanders tegen.

Nadat iedereen zijn letterlijke en figuurlijke nek weer vol had zitten, zijn we gaan zoeken naar een motel. Deze hebben we via onze TomTom gevonden in Flagstaff. Twee kamers met ieder vier bedden, douche en kleuren tv. Niets bijzonders, maar verder prima voor de betaalde dollars.

Bepaalde onder ons vonden het toch nog nodig om wat te gaan drinken. Teek en Harm kropen liever samen lekker onder de fleurige dekens. Dat betekent dat de andere vier met de bolide het spectaculaire nachtleven van Flagstaff gingen ontdekken. Dit had wat vertraging doordat de staat Arizona wat strikter is dan Nevada. Geen kopietjes, maar “harde paspoorten”.

Na wat gedronken te hebben bij een hotelbar, zijn we daarna heengegaan naar een karaoke bar. Hier was het zangniveau gedaald tot ver onder het niveau van de dutch guys, vernoemd in een eerder verslag. Rond sluitingstijd 2u local time zijn we netjes met BOB Peeters via de Subway naar Motel 6 gegaan. Waarbij ik nog moet zeggen dat de waitress bij ons niet meer stuk kan, want bij de vraag: do you know Ray Finkle ze na even twijfelen wel: ‘ow yes, you mean Ace Ventura pet detective’! Hierna kon een ieder zijn nestje tevreden en voldaan opzoeken.

Thank you, bye bye then…

Door: Maarten