Bloc Party – woensdag 18 februari 2009 – Paradiso, Amsterdam

Woensdag is mijn schoolvrije dag dit semester. Normaliter is dat richting Arnhem om m’n bankrekening lichtelijk te spekken, maar niet woensdag 18 maart. Samen met Rick en Maarten ‘s middags al richting Amsterdam vertrokken om daar eens even wat site-seeing (lees: kroegen bezoeken) te doen. Na gegeten te hebben bij de Drie Gezusters op weg naar Paradiso alwaar Kele Okereke ons op stond te wachten. Nou ja, hij moest gewoon spelen.

Prima show, mooie mix van oud (iets meer ‘Silent Alarm’ gelukkig, wat minder ‘Weekend in the City’ en het beste van ‘Intimacy’). Helaas stonden we net iets te ver naar achteren om mee te helpen de vloer te laten trillen. Wat we overigens zelf wel voelden. Gemiste kans, I know. Neemt niet weg dat we ons prima vermaakt hadden.

Kings of Leon – zaterdag 21 februari 2009 – HMH, Amsterdam

Een vol HMH voor de mannen uit Tennessee. Was dat ook gebeurt zonder de knaller ‘Sex on Fire’? We zullen het nooit weten. Twee fans van het wat eerdere uur – okay, vanaf de zomer van 2008; Niels en ik zijn ook niet die-hard fans van het allereerste uur  – waren er in ieder geval bij. We zagen een enorm kloppende show. Geluid, muziek en sfeer pasten gewoon. Een setlist die alle type fans voldoening moest geven. Oude-nieuwe platen werden afgewisseld met snelle en langzame platen: chapeau.

Het is niet het charisma van de familie Followill – zanger Caleb zegt niet veel – maar de pure kracht van hun muziek die de 5000 mannen & vrouwen (veel!) overtuigen. Mooie quote van de spaarzame woorden die Caleb uitbrengt: ‘The first time we were here in Amsterdam was unforgettable. In the morning we went to see a coffeeshop, we’d loved it. We had long hair, long beards, and female clothing,  but still… There were people seeing us that night. So if they are here now: thank you very much and God bless you all.’ Okay, dat laatste had weg gemogen, maar goed, dat heeft papa ze nog nagegeven denk ik. Fenomenaal concert dus. Plekje in de top-10 van dit jaar? Ik denk het wel…

Five O’Clock Heroes – zondag 22 februari 2009 – Doornroosje, Nijmegen

Carnaval was de dag hiervoor (ja, inderdaad: de dag na Kings of Leon) alweer begonnen. Waar ik in Amsterdam misschien 1% van het publiek verkleed zag. Was dat in Roosje iets anders. Samen met andere Heroe-aanbidder Mark en vriendin Jony richting Nijmegen op Carnavalszondag, verkleedt wel te verstaan. Mark als Sneeuwwitje en ik als… koe.

Bij binnenkomst maar even nagevraagd of er überhaupt mensen verkleed waren: ‘Jawel hoor, man of twintig’. Gelukkig, dat scheelt. Achterin een wat drankjes gedaan, zonder ook maar een iemand verkleed te hebben gezien. Zouden we dan genept zijn door de meneer bij de deur om ons toch maar binnen te houden? Anyways, ons maar naar voren gehaast om onze ware Heroes vocaal te ondersteunen.

En warempel, daar staan alle verklede Brabantse en Limburgse jongelui klaar om er een groot feestje van te maken. Zanger Antony Ellis – helaas niet verkleed – ziet dat hij in een oase van feest terecht is gekomen en dat lijkt de Heroes gelukkig te stemmen. Een knallende set met een uitzinnig publiek op de eerste tien rijen zorgen ervoor dat dit concertje ook tijden blijft hangen. En dat komt misschien ook wel door de volgende anecdotes.

Mark (vooral) en ik waren nogal luidruchtig: ‘Hell yeah!’, ‘Let’s kick some asses!’, ‘Antony we love you!’ (dat was Mark uiteraard). Uiteindelijk kreeg Mark toch het gewenste effect. Na een uitzinnig ‘Antony, backstage after the show’, wordt heerlijk droog gereageerd: ‘People, a male Snow White is asking me, to go backstage after the show’. (Veel gelach uiteraard). ‘You know what, no problem!’. En wat seconden later: ‘By the way, what on earth are you doing in Cinderella’s house?’. Pfew, 2-0 voor Antony, ik lag krom, evenals Jony.

Achteraf nog even een praatje gemaakt met Ellis of hij ons toch niet ergens van kende.
‘Let me think… Hold on, I know it: Amsterdam and that other small town…’
‘You mean Delft.’
‘Yeaaaah, that was it! I will never forget your face again.’
‘Antony, you were straight right?’
‘Hahahaha, I am, I am.’

De deal die ik in Delft met Antony sloot, was helaas nog geen werkelijkheid. Maar toch, u snapt, Mark, Jony en ik hadden veel plezier in Nijmegen, ondanks dat we Carnavalszondag misten in het dorp. Ow en de foto’s:

The Prodigy – dinsdag 3 maart 2009 – E-Werk, Keulen

Samen met Muse en U2 stond The Prodigy op de ‘to-see-before-I-die’-lijst. Afgelopen dinsdag kon deze van dat lijstje geschrapt worden. En hoe! Met Niels, Maarten, Roel en Mark richting Keulen om tegenover Palladium – wat al bij hen bekend was vanwege Scooter – in de E-Werk The Prodigy te zien. Het concert in Nederland was rap (2,5 minuut!) uitverkocht en laat Keulen nou ongeveer even ver van ons afliggen dan Amsterdam dat doet.

De E-Werk is een zaaltje wat qua grootte op Paradiso lijkt en wat perfect is voor een Prodigy. Iets waar de mannen uit Braintree voor lijken te kiezen en wat de kracht van hun muziek alleen maar meer uitbuit. En dat is zelfs een klein understatement.

Een album wat vorige week pas van de persen rolde, opnemen in een set van ongeveer een uur en een kwartier is gewaagd. Maar The Prodigy komt daar helemaal mee weg. ‘Invaders Must Die’ blijkt thuis maar helemaal live op een enorm voetstuk te staan en te doen waar het voor gemaakt is: STAM-PEN. Wow, wát een avond heb ik in Keulen beleefd.

Bij binnenkomst rond 20.15u (op het kaartje stond: ‘Einlass: 20:00 Uhr’) was er nog niets op de ‘bühne’ te zien. Enkel een dj met wat harde techno. Mooi plekje naast de geluidstechnici achterin de zaal gezocht. Beetje gedanst op de harde beats. Wat toch opviel was dat veel Duitsers al los gingen op de dj. Dat belooft iets.

Rond 21.20u komen de heren dan eindelijk het podium op. Om een snoeihard en enorm gaaf concert te geven. Wat – zoals ik al zei – maar een uur en vijftien minuten durend avontuur oplevert: helemaal niet erg. Ik denk dat nou Niels en ik niet de enige waren die met drijfnatte t-shirts achtergelaten werden toen het licht eenmaal aanging. Verbazen over de Duitse gastvrijheid deed ik al niet meer – ik heb denk ik tientallen tenen geraakt tijdens mijn spring expedities, maar geen enkel scheef gezicht gekregen. Misschien zaten we allemaal wel met ons hoofd ergens anders…

Ik mag dan nog wel in de revalidatie van m’n knie-operatie zitten en de mannen hadden hiervoor de voetbaltraining af moeten zeggen; ik zeg één ding: warrior zijn in The Prodigy army is een zegen. Onderstaande filmpjes onderstrepen dat wel, dacht ik zo .

http://www.youtube.com/watch?v=UEW7FELms0I

Firestarter

http://www.youtube.com/watch?v=Z_uStKaECug

Invaders Must Die

Ik moet zeggen dat de indeling van deze post – met het oog op vorig jaar – goed gelukt is. Laat ik daar vooral mee verder gaan.

School
Tweeduizendacht stond voor mij qua school betreft geheel in het teken van de pre-master aan de TU/e. In de nodige posts vertelde ik stoer over mijn behaalde cijfers. Stoer, maar vooral trots kon ik eind augustus melden dat ik m’n pre-master daadwerkelijk gehaald had. Iets wat ik me niet had voor kunnen stellen toen ik half 2007 aan deze verplichte studie – voor de master – begon.

De uitreiking vond plaats met slechts drie jaargenoten – mensen die dus ook in de helft van 2007 waren begonnen – van de 45(!) die er gestart waren. Zoals ik al zei: trots.

Het tweede semester van het jaar 2007-2008 bestond voor mij persoonlijk maar uit drie vakken en was (helemaal met het oog op het eerste semester) relatief rustig. De drie vakken: automaten- en procestheorie, datastructuren en algebra waren alle drie zeker de moeite waard om te volgen. Vooral als ik terugkijk met de kennis uit de master zijn alle drie deze vakken aanvullend op m’n ontwikkeling geweest. Chapeau TU/e!

M’n pre-master binnen en dus tijd voor hetgeen het eigenlijk allemaal begonnen is: de master zelf. De faculteit Wiskunde & Informatica biedt drie verschillende master specialisaties aan. Te weten: Embedded Systems, Business Information Systems en Computer Science and Engineering (CSE). De eerst genoemde viel af, daar had ik een ander schakelprogramma voor moeten volgen, met veel electro vakken. BIS was met iets te veel bedrijfskundig dus bleef er één over. Echter, sinds een korte tijd heeft CSE er een aparte master track bij: Information Security Technology (IST). Deze variant wordt aangeboden door het Kerckhoffs Institute. Dit ‘instituut’ is een samenwerking van de TU/e, de Radboud Universiteit te Nijmegen en de Universiteit Twente.

De track richt zich – tja, met zo’n naam – dus op de beveiliging van informatie in de breedste zin van het woord. De samenwerking houdt in dat we tweemaal per week, maandags en vrijdags, richting een andere universiteit moeten. We worden dan ook vaak aangeduid als ‘the travelers’. Gelukkig valt die twee keer per week wel mee. Afgelopen semester moesten we maandags naar Twente en vrijdags ‘gewoon’ naar Eindhoven. Begin 2009 wordt het maandags naar Eindhoven en vrijdags naar Nijmegen. Eind 2009 mogen we wel twee maal per week naar een andere locatie (maandags naar Nijmegen en vrijdags naar Twente).

Tot nu toe bevalt me dit eigenlijk prima. Een redelijk internationale (25%) groep studenten die elkaar tweemaal per week zien: erg leuk. Ook de vakken zijn heel uiteenlopend – geïntereseerden kunnen hier een kijkje nemen in het curriculum.

De vakken die ik in Twente heb gehad zijn inmiddels afgerond. Twee daarvan met een (dikke) voldoende voor het tentamen en voor het derde vak schrijven we in het voorjaar van 2009 een paper. Wat er in 2009 nog meer gebeurt? Gewoon verder studeren en hopen op een mooie stageplek voor het voorjaar van 2010. Misschien wel in het buitenland… Maar eerst de eerste drie weken van januari overleven. Daarin sluit ik hopelijk vier vakken in Eindhoven met een voldoende af . To be continued dus…

Muziek
Komen we aan bij een hobby die eigenlijk in de loop van 2007 is ontstaan: het bezoeken van concerten. Waar ik vorig jaar rustig van wal stak (‘In het begin van het jaar ben ik ook wat meer uit m’n schulp gekomen om concerten van favoriete bandjes te gaan bezoeken.’), is 2008 toch wel een kleine explosie geworden in m’n agenda onder het kopje ‘gigs’. Als ik m’n Last.fm event lijst mag geloven: negentien maar liefst. En dan tel ik Pinkpop als één concert.

Iets waar ik dan wel van houd is deze concerten in te delen in het concert waar ik het meest… door was ontroerd; het meest op heb gerockt; het meest op heb gedanst; het meest van heb gehuiverd, maar bovenal: waar ik me het beste heb vermaakt. Is het niet qua muziek, dan wel qua sfeer. Vorig jaar kwam ik er vanaf met een top-5 van concerten. Dit jaar krijg ik het héél lastig met een top-10. Maar toch, daar gaan we:

1. Radiohead – dinsdag 1 juli – Westerpark, Amsterdam
   Het hele jaar heb ik tegen alles en iedereen geroepen dat Radiohead en Coldplay op één en twee stonden. Maar tegen niemand eigenlijk gezegd welke met de twijfelachtige eer moet strijken. Stiekem ben ik er nog steeds niet uit. Vergelijkbaar zijn ze niet, tja wat is wel vergelijkbaar met Radiohead. Maar toch staan Thom Yorke met z’n mannen op één. Waarom dan wel?Normaal gesproken ben ik eerlijk gezegd niet van de openlucht concerten. Het raakt me vaak net wat minder, het geluid is wat minder. Dat laatste was op deze dinsdag wel het geval. Het eerste daarentegen echt niet. Stel je voor: het is warm, misschien wel een beetje benauwd  en je hebt de hele dag door Amsterdam staan slenteren om wat boeken te scoren aangezien je enkele dagen later onder het mes gaat. Je gaat bij neef Bart langs en fietst samen richting het Westerpark om daar in het warme bad van geluid en extase van de mensen om je heen te komen, en je geheel over te geven aan eerdere genoemden helden. Als je de eerste gitaartonen hoort vallen en naast het podium een prachtige oranje-rode zon onder ziet gaan weet je het zeker: dit wordt een onvergetelijke avond.

   Sterker nog: dat werd het. Ik kan het nog steeds niet goed beschrijven, was iedereen dan in trance? Door de warmte of onder hypnose van narcotische middelen waar onze hoofdstad bekend om staat? Ik niet in ieder geval. Wat ik wel weet: ik zal deze zwoele dinsdagavond nooit meer vergeten. Punt!

2. Coldplay – vrijdag 12 september – Kölnarena, Keulen
   Zoals gezegd een respectvolle tweede. Een week voordat de verkoop voor tickets in Nederland begon – en ik zwaar het gevoel had dat dat lastig ging worden – startte de voorverkoop in Duitsland. Relatief makkelijk zes tickets kunnen scoren, die ook snel weer doorverkocht waren aan drie Polly-vrienden, neef Giel en Canadese vriendin Kristie die toevallig rond die tijd in het land was.Haastend vanuit Eindhoven om een beetje op tijd terug te zijn voel ik aan alles dat ook dit concert mijn top-10 van 2008 wel eens kan halen. Waar ik me in het verslag vooral verbaasde over de vriendelijkheid van onze oosterburen, moet hier natuurlijk één en ander over de muziek verteld worden. Dat is niet heel moeilijk. Voorman Chris Martin mag dan door collega blogger Harm van ApplySomePressure beticht worden van ‘Sinterklaas-rijm’ (no offence overigens – dat is gewoon zo), als charismatische frontman staat hij hoe dan ook zijn mannetje. Was het de plek waar we stonden? Het leuke gezelschap waar ik mee in Duitsland was? Of toch gewoon de muziek die iedere kant en iedere wal raakt, ik weet het niet. Ook hier geldt: onvergetelijk! Of toch niet…? Aangezien ik kaartjes heb kunnen bemachtigen voor de afsluiting van de ‘Viva La Vida’ tour in… Wembley Stadium, London!
3. Pete Murray – woensdag 26 november – Tivoli, Utrecht
   ‘Moet je luisteren joh, is net Jack Johnson.’ Tja, zo’n quote blijft wel hangen. Lekker laidback muziek is op z’n tijd erg welkom. Vooral als er weer intensief gedacht moet worden voor studie of werk. En laat ik maar met de deur in huis vallen: Pete Murray is tien keer beter dan Jack Johnson! En als hij er een beetje zin in heeft met z’n band, krijg je plots een twee uur durende pleziershow van muziek op je af. Dat is exact wat gebeurde deze woensdagavond te Utrecht.Rob, Mark en ik waren na deze avond helemaal om. Later bleek dat Pete zich wil vestigen in Nederland: prima jongen. Ieder jaartje zo’n optreden voor ons neerzetten en zelfs mevrouw Verdonk kan niet meer om je dubbele nationaliteit heen – aiii, deze grap is een beetje heel erg outdated.
4. Saybia – dinsdag 4 november – 013, Tilburg
   Toen ik de tourdata van Saybia te zien kreeg baalde ik enorm: waarom treden ze in godsnaam op mijn verjaardag op in één van mijn geliefde poptempels (Tivoli)? Gelukkig stond de dag erop een gig gepland in 013. Vooruit, ook goed. Als dan blijkt dat ze enkele jaren geleden daar een live album hebben opgenomen en het ook nog de laatste gig is voordat ze terugkeren naar thuisland Denemarken: dan voel aan je water dat dit een pareltje in de dop is. En ja, als je op vier in dit lijstje staat dan is dat het geval.Samen met Maarten werden we gevangen door de kraakheldere zware stem van zanger Søren Huss en de aanstekelijke performance van de heren die zichtbaar terugverlangen naar hun thuisland. Maar hun best deden dat met een enorme apotheose te doen: bravo!
5. MGMT – zaterdag 3 mei – Doornroosje, Nijmegen
   Het is altijd goed voor je ego als je achteraf kunt zeggen: ‘deze mannen heb ik live gezien voordat ze écht bekend werden’. Laat deze quote nou net voor mij opgaan met als lijdend voorwerp MGMT. Twee weken na hun optreden in het charismatische Doornroosje zie ik op de BBC MGMT optreden voor 60.000 opgewonden Britten. Inderdaad: ‘deze mannen heb ik live…’.Samen met Mark en Jony was ik getuige van een show waar de frisheid en enthousiasme vanaf sprong. Met als hoogtepunt de Woodstock playbackshow met kneiter ‘Kids’ als afsluiter: ge-ni-aal.
6. The Last Shadow Puppets – maandag 20 oktober – Paradiso, Amsterdam
   Volgens sommigen schreven Miles Kane en Alex Turner op deze maandag in oktober muziekgeschiedenis. Dat gaat mij persoonlijk wat te ver. Dat het een prima concert was ben ik helemaal met ze eens. Maar misschien toch wel een klein beetje overhyped…? Desalniettemin een stukje vakmanschap van de twee twintigers(!). Om maar met een cliché te eindigen: daar gaan we meer van horen…
7. Marike Jager – woensdag 10 december – Doornroosje, Nijmegen
   ‘Hoe kwam je in godsnaam weer aan deze dame Harm?’, vroeg medeganger Mark. ‘Goede vraag, even denken’, antwoord ik. Ik weet het niet meer precies, maar volgens mij waren het enkele berichten over een talent op het gebied van jazzy-pop uit Nederland, ja u hoort het goed. En tsja, dan ben ik wel benieuwd. Dan hoor je zo’n naam en enkele weken later zie je dat weer ergens terug komen. Bij mij zijn verbanden dan snel gelegd… Dus na eindelijk een platenzaak gevonden te hebben kon het luisteren van het eerste album uit 2006 beginnen. In één woord: catchy en pakkend. Dus als er dan via de nieuwsbrief van Doornroosje de aankondiging komt van Marike langskomt ben je snel om.Marike sloot ook hier haar tour af – in hometown Nijmegen. Een relaxte getalenteerde zangeres voelde zich zichtbaar op haar gemak en maakte er samen met haar band een geweldige avond van. Met als hoogtepunt een Doornroosje waar je een spelt kon horen vallen: auw, goosebumps.
8. Novastar – dinsdag 11 november – Paradiso, Amsterdam
   Een uitgesteld concert waar ik samen met Niels, Mark en Lotte heen ging. Een bevlogen Joost gaf samen met z’n briljante gitarist (en band) een puike show af. Kan niet anders zeggen…
9. Air Traffic – woensdag 27 februari – Tivoli, Utrecht
   Giel’s eerste officiële, mijn zoveelste. De catchy platen van het album werden in een prima tempo erdoorheen gejaagd in Tivoli, zonder dat het storend werd. Dit smaakte naar meer. Heren, waar blijft het nieuwe album?
10. Five O’Clock Heroes – donderdag 23 oktober – Speakers, Delft
    De minst drukke van alle concerten. Misschien vijftig man in een klein zaaltje in Delft. Onvergetelijk voor mede-Hero-aanbidder Mark en mij. In de zaal waar misschien tien man de band daadwerkelijk kenden gingen Mark en ik he-le-maal los. ‘Leuk dat jullie zo goed uit je dak gaan voor jullie vrienden’, stak een dame in het publiek hartstochtelijk naar me toe…Mark en mijn wens komt overigens uit: ze komen volgend jaar februari richting Doornroosje. Waar we hopelijk met een flinke Polly-delegatie heen gaan. Op carnavalszondag wel te verstaan .

Wow, dat is me een stuk tekst geworden zeg. Laten we het iets korter houden, anders gaat dit never-nooit voor Eerste Kerstdag af komen.

Rest mij nog een kleine voorprogramma top-3 samen te stellen.

1. Balthazar – voorprogramma GEM – 10 oktober – Luxor Live, Arnhem
   GEM zelf gaf ik niet zoveel om. Maar goed, een nieuwe poppodium bezoeken en Mark vergezellen is nooit weg. Daar werd me duidelijk dat een voorprogramma skippen soms een slecht idee is. Het Belgische Balthazar wist me enorm te boeien met hun pop met een hele fijne rare inslag. Toetsen, drums, gitaar, bas, piano en viool. Snap jij het nog? Zuiderburen alsjeblieft, begin aan dat album, en snel !
2. Yevgueni – voorprogramma Marike Jager – 10 december – Doornroosje, Nijmegen
   Dit – op dat moment – trio wist een gezapige zaal snel op te zwiepen. Hun aanstekelijke melodieën, grappige en pakkende teksten gingen erin als koek in de zaal, maar helemaal bij mij. Jammer dat ik geen CD hebben kunnen scoren, dat komt in 2009 vast wel goed!
3. Krause – voorprogramma Kraak&Smaak – 17 oktober – Doornroosje, Nijmegen
   Hoe krijg je in je eentje een zaal opgewarmd voor een spetterend optreden van de dance-act Kraak&Smaak? Ik zou geen idee hebben, vraag het anders even aan Krause.

Nog twee muzieklijstjes te gaan. De album lijst krijg je van me op Tweede Kerstdag. En zal tezelfdertijd worden geplakt in deze post. Aangezien dat de deadline is voor de ApplySomePressure album chart.

En uiteraard de beste 15 singles van 2008, naar mijn ‘holy opinion’ natuurlijk. Maar mét de restrictie dat ik maar één song per artiest/band mag kiezen:

1. Elbow – One Day Like This
2. Oasis – I’m Outta Time
3. Late of the Pier – Focker
4. MGMT – Kids
5. Fleet Foxes – He Doesn’t Know Why
6. Adele – Hometown Glory
7. Kings of Leon – Sex on Fire
8. Vampire Weekend – Oxford Comma
9. Coldplay – Violet Hill
10. Pete Murray – You Pick Me Up
11. The Killers – Human
12. The Last Shadow Puppets – The Age Of The Understatement
13. TV on the Radio – DLZ
14. Gabriella Cilmi – Sweet About Me
15. The Ting Tings – That’s Not My Name

Tja, en dan de album lijst van 2008. Ik heb de lijst vooral samengesteld voor ApplySomePressure, daarom mis je eigenlijk één album dat er eigenlijk ook in hoort. Maar omdat ik het gevoel had dat dit album het ook wel zonder mijn ‘hulp’ ging redden in de lijst heb ik die eruit gelaten. Je mag zelf raden welk album dat is. Hier de lijst:

1. Oasis – Dig Out Your Soul
   Een prachtig ‘terugkeer’ album. Hier staan gaan slechte nummers op. Op naar het concert half januari. Nu al zin in!
2. MGMT – Oracular Spectacular
   ‘For the record’ misschien niet helemaal 2008. Maar net zoals het vorige album geldt ook hier: dit album kent geen slechte plaat. Sommige muziek kun je niet in kaders plaatsen. En als dat niet lukt: vooral niet doen. MGMT is er daar één van. Een verfrissend geluid gemixt uit vanalles en nog wat
3. Late of the Pier – Fantasy Black Channel
   Wat voor MGMT geldt, geldt bij Late of the Pier alleen maar meer: plaats het a.u.b. niet in een hokje. Het is luister-, dans- en genietbaar. Kortom: wow!
4. Adele – 19
   Eigenlijk moet je de verschijning van Adele niet kennen. Puur en alleen naar haar magistrale stem luisteren doet genoeg (en wonderen).
5. Pete Murray – Summer At Eureka
   Niet echt heel voor de hand liggend in deze lijst. Maar vergelijk Pete Murray a.u.b. niet met Jack Johnson. Pete Murray is zoveel meer! Raak helemaal overtuigd als je Pete live ziet met band.
6. Elbow – The Seldom Seen Kid
   Raar dat Nederland zo laat onder invloed is gekomen van Guy Garvey en z’n mannen. Laten we maar zeggen: beter laat dan nooit. Elbow werd bij mij bekend na het fabuleuze optreden op Glastonbury dit jaar. Met als hoogtepunt ‘One Day Like This’ – dé plaat van 2008.
7. Fleet Foxes – Fleet Foxes
   Diversiteit genoeg in album-land van 2008. Fleet Foxes is daar weer een van de uitersten van. Duw ook dit beestje niet in een hokje, maar geniet vooral van de melodieuze (kerkelijke?) klanken en daarbij toepasselijke zang: wow!
8. TV On The Radio – Dear Science
   Ach, over diversiteit gesproken. Ik heb ze weleens betiteld als een kruising tussen Outkast en Bloc Party. Maar helaas, dat dekt de lading niet helemaal okay.
9. Marike Jager – Celia Trigger
   Wat is het toch jammer dat Marike niet echt doorbreekt. Pop-professor Leo Blokhuis heeft misschien een goed startschot gegeven voor 2009. Tijdens Pauw & Witteman vroeg Pauw snel voor de afsluiting nog aan Leo: ‘wat is de moeite waard?’. ‘Marike Jager, heel leuk fris album’. Laat ik mezelf daar vooral bij aansluiten.
10. The Last Shadow Puppets – The Age Of The Understatement
    Zie je het voor je? In suit, sigaar in de mond, glaasje cognac erbij en luisteren maar. Dat gevoel krijg ik bij deze heerlijke noir muziek van twee jonge twintigers. Het moet niet gekker worden…

Film
Komen we weer bij de andere hobby van me. Ik moet zeggen dat ik minder tijd heb gehad om me over te geven aan een cinematisch gecreëerde wereld. TV series daarentegen heb ik wel veel bekeken. Heerlijke opvullers voor een klein uurtje ‘iets anders’, zijn dat. Opnieuw geen genummerde lijst. Alhoewel, ik heb de nummer één wél ingevuld .

1. The Dark Knight
2. Charlie Wilson’s War
   Control
   Eastern Promises
   Knocked Up
   No Country For Old Men
   The Savages
   There Will Be Blood

Woordenwolk
Vorig jaar zei ik dit over de woordenwolk: ‘Wel leuk om hier wat steekwoorden neer te zetten die voor mij 2007 kenmerken, en die misschien niet voor iedereen duidelijk zijn ’. Moet zeggen dat ook dat me prima is bevallen, dus hierbij wat kenmerken over 2008.

22, 25-jarig, 90′s, Amsterdam, ASP, Coldplay, Effenaar, fitness, fluiten, Friesland, Fringe, Grieks, Kerckhoff’s, Keulen (3x), knie (3e), Lost, master, papers, Pinkpop, Pinksteren, Polly, pre-master, promotie, Radiohead, seizoenskaart, Sint Maartenskliniek, tiny, TU/e, UTwente, West Wing

Wow, dat is me het postje wel geworden. Okay ik geef toe, niet helemaal op Kerstavond geschreven. Het laatste deel heb ik stiekem op maandag 5 januari nog afgemaakt… Op naar een 2009 met bovenal gezondheid. Druk bezig met het plannen van een grote trip die mij door Canada en de VS zal leiden. Het afsluiten van het eerste jaar van m’n master en nog vele andere dingen. Maar daarvoor moet je gewoon Kerstavond 2009 intunen .

En nu dan wat op m’n weblog schrijven. Terugkomend op de titel wilde ik even snel een samenvatting geven van de gigs die ik de afgelopen tijd bezocht heb. Zoals in de titel te lezen is, zijn er dat de nodige. Rechts op de hoofdpagina vind je ook de plaatsen waar ik eveneens zal verschijnen om weer een artiest te aanschouwen. Niet misselijk lijstje. En nog erger: het blijft maar groeien. Ai ai ai .

GEM – 10 oktober – Luxor Live, Arnhem

GEM had ik al eens in het voorprogramma van de Phonics gezien, maar nu dus als hoofdact. Wel aardig, maar niet meer dan dat. Ik was meer onder de indruk van hun voorprogramma: Balthazar, uit België (site is aanrader, check ‘media’). Wow. Ik wacht met smacht op hun nieuwe album, wat ergens begin 2009 uit moet komen. Nog een lichtpuntje die avond. Ik vond de Luxor Live in Arnhem er echt geweldig uitzien. Hopelijk boeken ze de komende tijd wat aardige bandjes.

Kraak & Smaak – 17 oktober – Doornroosje, Nijmegen

Wat een heerlijke lounge muziek op CD. Live niet heel veel verandering daarin. Soms vind ik dat niet erg, echter, ik had hier het idee dat improvisatie een extra toevoegend element had kunnen zijn. Jammer, gemiste kans mijn inziens.

Ook hier viel het voorprogramma me in positieve zin op: Krause. Een Nederlandse jongedame die met haar electro-achtige-en-zware-beats-bevattende muziek de zaal in haar eentje goed warm kreeg. Ook naar dat debuutalbum kijk ik uit. Op Last.fm vind je wat gratis MP3 downloads: AANRADERS om goed uit je plaat te gaan .

The Last Shadow Puppets – 20 oktober – Paradiso, Amsterdam

Hier ga ik weinig woorden aan vuil maken. Niet omdat het slecht was. Intégendeel zelfs, sommige reviewers hadden het over muziekgeschiedenis. Dat gaat mij iets té ver, maar een sfeervolle en een onvergetelijke avond, dat was het zéér zeker! Een 15-koppig orkest, die twee ‘mennekes’ van begin 20 begeleiden: wooooow.

http://www.youtube.com/watch?v=-vG5ZhDt4qE

Enkele actieve Last.fm’ers hebben prima reviews geschreven, evenals (ja, ik herhaal het nogmaals) mijn favoriete muziek blog Apply Some Pressure, ennnn: live opnamen van die avond, WOW.

The Five O’Clock Heroes – 20 oktober – Melkweg, Amsterdam

Ik baalde, toen bekend werd dat míjn helden naar Nederland kwamen op de dag dat ik verdomme al kaartjes had voor The Last Shadow Puppets (zie hierboven). Gelukkig kwamen ze diezelfde week ook nog in Delft (zie hieronder ) dus kon ik ze gelukkig zien.

Echter, vrijdags voor de 20e zag ik op de site van de Melkweg staan dat mensen met een Last Shadow Puppets kaartje gratis naar de Heroes konden: hoe cool was dat. Dus samen met medeganger Bos richting de Melkweg gegaan en daar een puik concertje gezien. Achteraf nog even met de mannen geouwehoerd en een gesigneerde tour poster gekregen: cool.

The Five O’Clock Heroes – 23 oktober – Speakers, Delft

Nog nooit geweest in Delft. Maar een OV maakt veel goed. Samen met Geven afgereisd naar de stad waar het welbekende aardewerk vandaan komt. Een kleine zaal met een klein podium. Zouden hier dan ons beider helden op komen treden? Jawel hoor, ik herkende de drummer en gitarist van de maandag ervoor (zie hierboven ) en zag ze behoorlijk van de kaart langslopen. Ai, zou het wel iets worden.

Jawel hoor. Een spetterende show, al lag dat niet direct aan het publiek (+/- 100 man), maar ik verwacht vooral door Geven en mezelf. Ik denk dat 5/6 van de zaal de mannen niet kende. Leuke anecdote, komt een vrouw op leeftijd (ja, okay ze was denk ik 40, maar relatief gezien was dat oud die avond ) naar me toe en zegt dat ze het te gek vindt dat we goed uit onze plaat gaan. Sympathiek dat we dat deden… voor die vrienden van ons. Waaaaaaah!

Ach, we hadden ons vermaakt. Achteraf nog even op de heren gewacht. Zegt Geven nog even tegen zanger Antony Ellis dat hij zich goed had vermaakt. Waarop Ellis me aankijkt en zegt: ‘Amsterdam… Right?’. Wow, mijn ego is gestreeld . Nog even de afspraak gemaakt dat als ze weer in Nederland zijn, ze de volgende keer in Paradiso staan. Anthony: ‘Deal!’. Mooi!

Saybia – 4 november – 013, Tilburg

Soms weet je niet wat je moet verwachten. Je hebt dan weinig verhalen van mensen gehoord over een live optreden en ook de radioprogramma’s weten je niet veel wijzer te maken. Dat was ook het geval met Saybia. Misschien maar goed ook. 013 was niet uitverkocht, maar pffff, wat heb ik hier genoten!

Zanger Søren Huss (type Hobbit gekruisd met een Viking) is misschien niet de charismatische zanger die een bandje net dat beetje extra geeft om écht internationaal door te breken. Maar aan z’n stem zelf ligt het echt niet. Wat een prachtig stuk stembanden heeft de beste man.

Heb samen met (opnieuw) Bos echt een prima avond beleefd. Waaraan alles klopte: licht, positie ten opzichte van het podium (achter de geluidsmensen van de band, op dezelfde hoogte als het podium) en het belangrijkste: het geluid. Wow!

Novastar – 11 november – Paradiso, Amsterdam

Dit was ook weer zo’n concert zonder veel voorkennis. Alhoewel, in het begin was ik beetje bang dat het live te eentonig, misschien zelfs wel saai zou worden. Echter, na een bemoedigende review op ASP, met de melding dat er een rocky-randje is toegevoegd live, was ik erg benieuwd.

Over het concert wil ik één ding zeggen: ge-ni-aal. De review op ASP ging over het concert in de Oosterpoort te Groningen. Op Last.fm vond ik een review die mijn gevoel precies beschreef. En bekijk vóóral de fimpjes. Wat was Zweegers op dreef zeg, pfiew. Hieronder een kleine impressie.

http://www.youtube.com/watch?v=ObHsU6T_54Q

http://www.youtube.com/watch?v=iFc4eb0Ls2M

Dat waren dan de concertjes sinds Coldplay – zie hiervoor de vorige post. En zoals je eigenlijk wel kunt lezen heb ik eigenlijk weinig échte tegenvallers meegemaakt. Goede keuzes gemaakt dus . Nog wat kleine updates omtrent school. De eerste periode in Twente zit erop. Heb daar drie vakken gevolgd. Twee daarvan zijn afgerond met een tentamen, waarvan ik er één gehaald heb. De ander is nog niet nagekeken. Het derde vak daarentegen moet met een paper worden afgesloten, die we pas in 2009 willen gaan schrijven.

Ook de vakken in Eindhoven gaan gewoon door. Waar ik de afgelopen week dus één deeltentamen heb gehad. So far, so good. Mocht ik alle vakken die ik volg daadwerkelijk gaan afsluiten, dan heb ik eind januari 52 studiepunten binnen. Bedenk je even dat je er in één studiejaar 60 moet halen. Woei ! Maar goed, ze zijn nog niet binnen, op schema lig ik nog wel steeds .

Ik had een verdoving aan het been gekregen. Wel grappig, er wordt met een stroompje naar je been zenuwen (vier/vijf stuks) gezocht. Als die gevonden is, wordt er met een scherp glasvezel draadje de zenuw ‘platgespoten’. Na enkele keren proberen werden bijna alle pijnprikkels niet meer doorgegeven. Op die aan de zijkant van de knie na. Dus, even opnieuw zoeken. En na een half uur was alles uitgeschakeld: op naar de operatiekamer.

Daar met de OK-assistenten nog wat geouwehoerd (‘meneer, vindt u het erg als er radio aanstaat?’, ik: ‘dat ligt er natuurlijk aan welke zender er opstaat’, hij: ‘Q’, ik: ‘ja, dat vind ik heel erg’, met een hele grote knipoog ). Ook vond meneer de assistent me een held, omdat ik één van de weinige voetballers was, die bij was. Opbeurende woorden zo vooraf. Waarop ik besluit de heren (en dame, excuus) in de operatiekamer succes te wensen. Waarop de chirurg reageert: ‘Luck is not a factor’ (in z’n beste Belgisch Engels ). Waarop ik antwoord dat ik ze ook geen geluk wenste. Haha, wat een enerverend begin .

Maar zoals ik zei, weinig meegekregen van de operatie. Want nadat m’n pees verwijderd was kon begonnen worden met het boren van de kanalen. Waarop ik tegen de anesthesie assistent zeg dat ik wat voel. En meteen daarna dat het zeer doet. En daarop weer zeg dat ik kapot ga van de pijn, waarop hij reageert dat ik snel weg ben. Ik bedenk me nog wel even te melden tegen de OK-assistent dat ik het jammer vind dat ik geen held meer ben… Ik mag die OK-humor wel.

Ik word blijkbaar anderhalf uur later wakker, waarop ze bezig zijn met hechten. Om me gerust te stellen meldt de OK-assistent nog even dat hij me toch wel een held vond. Respect voor die jongeman , en mij natuurlijk, haha. Wat een anekdotes.

‘s Middags komt de chirurg op bezoek om te melden dat de operatie geslaagd is. Er was wel wat beschadiging aan m’n kraakbeen, maar graad 2 van de 4, wat geen irritatie veroorzaakt. Prima dus.

Van donderdag tot zaterdagmiddag mogen verblijven in de Sint Maartenskliniek. Aardige zusters, gelachen met de buurman over de overbuurvrouw (een non van 86) en ik heb gelukkig weinig pijn gehad. Herstel gaat ook voorspoedig, ik kan nu al dingen die ik de vorige keer pas na anderhalf à twee weken kon. Veelbelovend dus. Vandaag ook voor het eerst bij de fysiotherapeut langs geweest, ook dat ziet er voorspoedig uit. Hopelijk wordt dit dus één van de laatste logs over de knie, in negatieve zin dan. Alhoewel het herstel tot 100% sportfit zo’n 9 tot 12 maanden duurt. Dus ik beloof niets meer .

Op naar een positief stuk van deze log. De dinsdag voor ik onder het mes mocht ben ik richting Amsterdam vertrokken om samen met neef Bart het concert van Radiohead in het Westerpark te zien. Allereerst de hele dag alleen door Amsterdam geslenterd om de nodige boeken en DVD’s te zoeken voor de aanstaande verblijfperiode op bank en bed. De Slegte, wat Engelse boekwinkels, de nodige Free Record Shops, Van Leest’s, kleine platenzaken, een terrasje op het Leidseplein en niet te vergeten de Haegen Dazs in de Kalverstraat later, zorgden ervoor dat het inmiddels vijf uur was. Tijd om op weg te gaan richting neef Bart, in de Indische wijk te Amsterdam.

Na even te hebben opgefrist zijn we samen opnieuw richting de stad gegaan om snel wat te eten. Om daarna door te fietsen richting het Westerpark. Nog even snel een kaartje wat ik nog over had verpatst, om aan te sluiten in de rij voor de ticket check. Om snel even wat bekers drinken te pakken en een mooi plekje te zoeken. Van het voorprogramma weinig meegekregen, want ja, we kwamen echt voor Thom Yorke en z’n mannen. Het begint nu al laat te worden, dus ik kopiëer een review waar ik mezelf helemaal in kon vinden…

Weinig is natuurlijk zo prettig als op een mooie zomeravond in het park zitten met een biertje of wijntje. Zeker als er op de achtergrond ook nog eens een concert van een uitzonderlijk goede band te horen is. Op de zalige zomeravond van dinsdag 1 juli had Radiohead daarom beslist veel meer toehoorders dan uitsluitend de 15.000 bezoekers van de uitverkochte show in het Amsterdamse Westerpark. Ook buiten de hekken van het terrein, door het hele park en op de dijk langs het spoor, hebben zich honderden locals verzameld om voor nop de klanken van Radiohead op te vangen.

En geef ze eens ongelijk, want tournee na tournee bewijst Radiohead volledig buitencategorie te zijn, ook deze dinsdagavond in Amsterdam weer. Al is de band met eigen ogen zien er dan natuurlijk niet bij, en ook de bij vlagen verbluffende lichtshow moet je er buiten de hekken zelf bij fantaseren. Maar alleen al van de muziek zelf valt volop te genieten.

Vooral op visueel gebied verschilt dit concert dan ook van de optredens die Radiohead in 2006 in Amsterdam gaf, toen deels bedoeld om nieuwe nummers voor het latere album In Rainbows live uit te proberen. De videowalls als brokstukken hebben plaats gemaakt voor tientallen LED-verlichtingsbalken, die laag boven de band hangen en de muziek ondersteunen met fascinerende schouwspelen in, jawel, alle kleuren van de regenboog. Tenminste, pas als de zon echt onder is, daarvoor zijn ze nog moeilijk te zien. Daarna: om te likkebaarden zo mooi.

De verrassingen op muzikaal gebied zijn dit keer iets minder groot. Waren de In Rainbows-nummers twee jaar terug spannend en nieuw, inmiddels kunnen de fans ze uiteraard al dromen. Wel hebben magistraal opgebouwde liedjes als Arpeggi/Weird Fishes en Reckoner nu hun definitieve vorm gevonden, waar ze tijdens die eerdere tour nog constant veranderden tijdens de gedurende zoektocht van Radiohead. Alleen Videotape lijkt nog volop te evolueren en krijgt dankzij enkele extra pianoakkoorden en zwaardere elektronische beats nog meer pracht mee.

In Amsterdam wordt In Rainbows, het zevende studio-album van de band, in z’n geheel gespeeld. Terwijl de zon nog op het veld brandt, wordt er stevig geopend met een lekker venijnig Bodysnatchers, waarna korte, wonderschone verkoeling even volgt met All I Need.
De live Radio 1-samples en heftig overstuurde gitaarriff van The National Anthem brengt de eerste grote golf van herkenning teweeg. Heeft dan toch niet iedereen In Rainbows voor weinig tot geen geld gedownload?

Het nieuwe werk – ook het gloedjenieuwe Super Collider met alleen zanger Thom Yorke op piano komt voorbij - wordt vervolgens fraai afgewisseld met oudere krakers als Everything In It’s Right Place, Idioteque, Lucky en oude hits Just, Karma Police en Street Spirit. Publieksfavorieten die na al die jaren nog steeds indringend en bevlogen worden gespeeld.

Setlists wisselen per avond: andere hits als Paranoid Android of No Surprises blijven dit keer in de koelkast, net als alle songs van Amnesiac trouwens. Wel wordt het Westerpark getrakteerd op A Wolf At The Door (van Hail To The Thief, weinig gespeeld). En na een magische versie van How To Disappear Completely, vaak de afsluiter van een Radiohead-concert, volgt er toch nog de geluidsmuur die Planet Telex is, opener van album The Bends. De zeer afwisselende songkeuze van vanavond laat nog eens dubbel en dwars horen hoe gevarieerd het repertoire van Radiohead inmiddels is, van stevige, gejaagde rock naar ontroerende ingetogen stukken pardoes weer richting knisperende elektronica: alles kan. De balans is ruim twee uur lang perfect.

Dat de tours door Amerika en Engeland er inmiddels op zitten, is te merken: zelden in de bandgeschiedenis was het vijftal zo goed op elkaar ingespeeld. Bovendien is Thom Yorke uitstekend bij stem en laat in diverse regionen het beste van zichzelf horen. Een klein grapje mag natuurlijk ook, als hij een oude pilotenbril opzet tijdens een stukje drummen: “Safety first, people!” Als hij na afloop van de drumkruk aftuimelt, blijkt waarom. Was een helm niet handiger geweest?

Om Radiohead meer ontspannen dan ooit tevoren en toch zo  weergaloos te zien spelen, is bij vlagen al verbluffend. Zeker als alle subtielere nuances van de nummers van In Rainbows deze avond zo perfect uit de verf komen, mede dankzij kraakhelder geluid. Kijk gitarist Ed O’Brien en bassist Colin Greenwood eens glimlachen via de videoschermen! Je kunt hooguit tegenwerpen dat zo’n ontspannen houding de verbeten intensiteit van enkele jaren terug soms verdringt. Maar een kniesoor die zich daaraan stoort: al blijft totale overweldiging deze keer misschien uit, Radiohead blijft live nog steeds buitencategorie en hoeft hier zowaar steeds minder moeite voor te doen.

Gezien: Radiohead, Westerpark Amsterdam, 1/7/2008.

Bron: Alternative Blog

Kortom, ik heb écht een fantastisch concert gezien. Je zult het je niet voorstellen, maar nuchtere ik heeft de nodige momenten met z’n ogen dicht staan luisteren. Práchtig. Schitterend. Fenomenaal. Magnifiek. Chapeau! Wanneer weer?

De setlist en een link naar een vooringevulde YouTube search en Flickr pagina vind je hieronder.

Bodysnatchers [In Rainbows]
All I Need [In Rainbows]
The National Anthem [Kid A]
15 Step [In Rainbows]
Lucky [OK Computer]
Nude [In Rainbows]
Street Spirit (Fade Out) [The Bends]
There There [Hail To The Thief]
The Gloaming [Hail To The Thief]
Weird Fishes/Arpeggi [In Rainbows]
Idioteque [Kid A]
Faust Arp [In Rainbows]
Videotape [In Rainbows]
Just [The Bends]
Bangers And Mash [In Rainbows Disc 2]
Everything In Its Right Place [Kid A]
Reckoner [In Rainbows]

Encore 1
House Of Cards [In Rainbows]
Climbing Up The Walls [OK Computer]
A Wolf At The Door [Hail To The Thief]
Jigsaw Falling Into Place [In Rainbows]
Karma Police [OK Computer]

Encore 2
Super Collider [new song]
How To Disappear Completely [Kid A]
Planet Telex [The Bends]

En dan de linkjes:

• YouTube search
• Flickr pagina