Na het eerste semester van de master heb ik het tweede semester op maandag twee courses in Eindhoven gevolgd: Verification of Security Protocols en Cryptography II. Eerstgenoemde was wat minder interessant, maar met een voldoende afgerond, terwijl ‘crypto II’ afgerond werd met een 1 — nouja, het tentamen dan. Dus bij dezen: mijn allereerste 1 ooit is in 2009 gevallen. Op de vrijdag heb ik in Nijmegen één vak gevolgd: Software Security, wat ook prima was afgerond. Tussentijds in Eindhoven nog de vakken Proving with Computer Assistance en Automated Reasoning gevolgd. Beide interessante vakken die ik ook voldoende had afgerond.

Na de zomer het laatste semester ‘echt les’ gehad. Met op maandag in Nijmegen de vakken Security in Organizations en Hardware & Operating System Security. En zo nu en dan vond ik het interessant om aan te schuiven bij Law in Cyberspace — een vak gegeven door de Universiteit van Tilburg. Op dinsdags in Eindhoven stond Algorithms for Model Checking op het programma — puur vanwege het feit dat ik dan tenminste ook een keer in Eindhoven ben . Terwijl ik op vrijdag in Twente te vinden was, voor de vakken Secure Data Management en Network Security. Waarbij we voor het laatsgenoemde vak als project een honeypot op moesten zetten: interessant. Voor de Twente vakken inmiddels al tentamen gehad en die ook prima afgerond, nu de projecten die daarbij horen nog. De Eindhoven en Nijmegen vakken worden in de tentamenweek in januari afgerond; nog even geduld dus .

Zonder vakken van het derde semester heb ik nu al 79 studiepunten bij elkaar gesprokkeld. Ik heb er 90 nodig om aan het afstuderen te kunnen beginnen, terwijl ik er nu theoretisch 29 kan verdienen. Dat moet wel gaan lukken dacht ik zo… Een jaar waarin er dus hard gewerkt is aan allerlei projecten en papers. Maar nog nooit met tegenzin de trein of bus naar Eindhoven, Nijmegen danwel Twente gepakt — iets wat alles zegt als je het mij vraagt…

Knie
Afgelopen jaar schreef ik al dat ik hoopte dat ik aan dit akkefietje geen woorden meer hoefde te spenderen. Helaas, niet ieder goed voornemen vindt aftrek. Maar, misschien is er dan toch licht aan het einde van de tunnel.

Nadat ik begin dit jaar nog redelijk moedeloos van m’n beengewricht werd, is dat aan het einde van 2009 redelijk omgeslagen. Net voordat ik op vakantie ging — daar volgt later uiteraard ook een blokje over — kon ik niet veel met m’n knie. Direct dik na inspanning en zelfs de dag erna gewoon pijn tijdens de dagelijkse bezigheden. Enorm veel irritatie op de pezen en pezenbladen rondom de knie. De fysio kon niet heel veel meer doen, m’n spierkracht was zo goed als gelijkwaardig, evenals de spiercoördinatie. Tja, dan begin je toch te twijfelen… ‘Had ik die derde operatie wel aan moeten gaan…?’

Eenmaal terug van vakantie had ik totaal geen last meer van m’n knie. Zouden die vier weken relatieve rust (geen sporten) en het dagelijks veel bewegen (wandelen for the win ) dan het wondermiddel zijn? Zo stom als ik was direct veel gaan hardlopen, wat allemaal prima ging. Totdat uiteindelijk de klad er weer in kwam: irritatie en veel pijn de volgende dag. Precies op dezelfde plaatsen. De fysio kon zoals gezegd niet veel doen. Daar zit je dan…

Begin oktober toch maar de laatste strohalm gegrepen die ik had: de podotherapeut opzoeken. Dingen die zowel de chirurg als de fysio eens tussen neus en lippen door hadden gemeld. Googlen, bellen en drie dagen later afgesproken. Er was inderdaad het nodige mis met m’n voeten en mijn loopgedrag, maar ‘hier was wel iets mee te doen’. Zou het dan toch?

Inmiddels loop ik nu zo’n dikke maand op m’n nieuwe orthopedische zolen en waarempel: zo’n beetje iedere klacht is verholpen en ik kan pijnvrij lopen, zelfs de dag erna! Dikke wow dus. Tijd om fit te gaan worden — ik scheurde de tweede week na aanschaf van de zolen m’n hamstring diep in — om in de tweede helft van het seizoen op te gaan treden als KNVB scheidsrechter: eindelijk weer. Zou dit dan toch het laatste hoofdstuk zijn omtrent de knie in m’n jaarlijke samenvatting…?

Muziek
Kwantitatief was het een minder jaartje met concert bezoek van ondergetekende. Echter, daar stonden wel de nodige namen van bands tegenover die op mijn ‘to-see-before-I-die’-lijst stonden. Zoals Kings of Leon, The Prodigy, U2 en Muse. Toegegeven, de één wat meer tegenvallend dan de ander, maar desalniettemin een prima concert jaar. Het waren er 15 dit jaar, tegenover 24 vorig jaar. Iets met kwantiteit zoals ik al aangaf .

Maar goed, om maar met de deur in huis te vallen, hierbij de top-10 van dit jaar:

1. The Prodigy – dinsdag 3 maart – E-Werk, Keulen
   Zoals gezegd, deze stond op de ‘to-see-before-I-die’-lijst. En man man man, wat hebben deze mannen mij deze doordeweekse avond vermaakt. We waren mooi op tijd in Keulen en stonden langs de geluidmannen toen het concert begon. Bij de eerste tonen ging de Duitse zaal (okay, met veel Nederlandse inbreng) al helemaal uit hun plaat — incluis ons. Snel naar voren gehaast waar iedereen direct elkander kwijt was: niet erg, gewoon stampen! Einde concert, lichten aan en weer hard balen dat je opnieuw helemaal doorweekt bent. Je kijkt om je heen (‘hey, ik sta weer langs de geluidsmensen’) en ziet dat iedereen ook doorweekt is: H-E-L-L Y-E-A-H!
2. Coldplay – zondag 20 september – Wembley Stadium, Londen
   Vorig jaar stonden ze ook op twee, toen had ik Chris Martin en kornuiten mogen aanschouwen in Keulen. Van de ene grote stad naar de andere, moet ik hebben gedacht. Ik had namelijk kaarten gescoord voor het afsluitende concert van de Viva La Vida-tour, in fucking Wembley Stadium. Nou weet ik niet of dat het was — wat een enorm vette locatie — of de regen die toen Coldplay net op de bühne kwam of gewoon de prima muziek. Anyways, het was een geweldig weekend!
3. The Temper Trap – donderdag 17 december – Doornroosje, Nijmegen
   Soms komen er van die bandjes die een debuut album afleveren die direct pakt. En als je dan ziet dat ze over een paar maanden om de hoek te bewonderen zijn: dan heb je geluk. Zo ging ik samen met Giel vorige week richting Nijmegen om deze Aussi’s te gaan aanschouwen. Wat een prachtige stem heeft zanger Dougy Mandagi toch: glashelder, hoog en aanstekelijk. Een enorm powervolle set, heel zwaar okay. Ik sta er niet van te kijken als de mannen over een aantal jaar de HMH platspelen. Kan ik er nog bij zeggen dat ik Dougy een hand heb geschud en hem succes daarmee gewenst heb .
4. U2 – dinsdag 21 juli – ArenA, Amsterdam
   Over platspelen gesproken. Dat hebben Bono en z’n mannen al ontelbaar veel keren gedaan. Ook ditmaal in Amsterdam. Harm’s eerste keer. Wát een podium en wát een overweldiging. Het nieuwe album mocht behoorlijk tegenvallen, dat werd met gouden ouden helemaal goed gemaakt.
5. The Gaslight Anthem – woensdag 10 juni – Doornroosje, Nijmegen
   Een band tweemaal zien spelen kan, maar als er dan maar één nacht tussenzit, dan ben je of niet goed snik, of het is gewoon een top band. Dat laatste geldt hopelijk voor mij . Jammer dat ik Brian Fallon en kornuiten pas dit jaar ontdekte, anders had de album top-10 van vorig jaar er heel anders uitgezien…
6. Alberta Cross – donderdag 19 november – Doornroosje, Nijmegen
   Samen met The Temper Trap toch wel het beste binnenkomer album van 2009. Dat dat live dan ook nog eens bevestigd wordt, levert dat alleen maar kudo’s op voor dit lijstje . Achteraf opnieuw met een frontman gesproken: Petter Ericson Stakee was zo relaxt als de muziek is, heel cool.
7. J.W. Roy – zondag 21 juni – Koningkerkje, Vierlingsbeek
   Tijdens het festival ‘Op de Toffel’ te Vierlingsbeek — waar ook De Staat en The Spades speelden — kwam ik in een klein kerkje waar singer-songwriters speelden J.W. Roy tegen. Een voor mij onbekende troubadour, maar iemand die ik daarna niet snel zal vergeten. Het is dat zijn CD’s voor gemiddeld 20 euro over te toonbank gaan, waarop ik het maar even van me af schuif. Maar dit is muziek zoals muziek bedoeld is: puur, direct vanuit het hart te hore gegeven, met een prachtige stem: wow!
8. Five O’Clock Heroes – zondag 22 februari – Doornroosje, Nijmegen
   Het is carnavalszondag en je favo spring bandje komt langs in Nijmegen. Wat doe je dan? Kei hard gaan natuurlijk! Samen met Mark en Jony verkleed richting Roosje, om aldaar door te gaan met feesten. Lees het maar even na .
9. Kings of Leon – zaterdag 21 februari – HMH, Amsterdam
   Dat was de zondagavond, de zaterdagavond was ik samen met Niels in de HMH te vinden om onze gezamelijke helden van de Kings of Leon te aanschouwen. Prachtige show, prima sfeer en meer dan prima muziek. Hier vind je wat meer.
10. Oasis – donderdag 22 januari – HMH, Amsterdam
    Eindelijk kon ik mijn helden van de middelbare schooltijd aanschouwen. Meeschreeuwen met alle knallers van toen (‘Champagne Supernova’, ‘Cigarettes & Alcohol’, ‘Don’t Look Back in Anger’ en last but not least: ‘Wonderwall’), ik zeg: bij een volgend album weer?

Nog wat concerten die er buiten vielen: Muse (toch wel een kleine tegenvaller, misschien omdat we er te laat waren en wat aan de zijkant stonden), The Killers (niets speciaals), Bloc Party (helaas, prima concert, maar niet dat stukje extra) en de grootste tegenvaller: Michael Jackson. Man man, wat had ik de beste man graag live een keer zien schitteren in Londen!

Anyways, van de concerten richting de albums. Ik ben zo lui geweest om hier gewoon de lijst neer te plempen die ik ook bij ApplySomePressure heb neergegooid. Maakt het er niet minder leuk om uiteraard:

1. Arctic Monkeys – Humbug
   Dit album kent volgens mijn ster-aanduidingen geen slechte platen: ik zie enkel 4 sterren of meer. Om dan de echte juweeltjes aan te wijzen wordt lastig, maar toch: ‘My Propeller’ en ook ‘The Jewellar’s Hands’. Wat meneer Turner hier flikt heeft iets weg van de magie die samen met maatje Kane ook bij The Last Shadow Puppets te beluisteren was: chapeau chapeau.
2. Yeah Yeah Yeahs – It’s Blitz!
   Als je pas in 2009 met de Yeah Yeah Yeahs wordt geconfronteerd — zoals ik — dan heb je inderdaad onder een steen gelegen. Echter, met zo’n muziek kom je daar stuiterend onder vandaan. ‘Hysteric’ en ‘Heads Will Roll’ maakten hier het prettigst een rondje. Tijd om weer eens een keertje Nederland aan te doen, ja toch?
3. Florence And The Machine – Lungs
   Het blijft leuk om bandjes die je ooit eens in een voorprogramma hebt gezien — bij MGMT te Doornroosje stond mevrouw Florence een kwartvolle zaal te showen wat ze in haar mars heeft –, zelf door ziet breken. Prachtige samenvloeiing van zang, melodie en een bergje power erbij! Dikke wow! Krakers: ‘Hurricane Drunk’ en de single ‘Dog Days Are Over’.
4. Doves – Kingdom Of Rust
   Nou ben ik niet bekend met het oude werk van de Doves, maar Kingdom of Rust raakte nadat het m’n hoofd trof er niet snel meer uit. Prachtige plaat, met mysterie alom. Maar liefst drie vijf-sterrers : ‘Lifelines’, ‘Jetstream’ en ‘House of Mirrors’.
5. Kasabian – The West Rider Pauper Lunatic Asylum
   Wel jammer, deze plaat had zekersteweten hoger gestaan als het concert van de Engelse heren niet afgelast was dit jaar. Anyways, reden te meer er nog meer naar uit te zien in februari. Een album wat misschien wat meer toegankelijk is voor de mainstream, het maakt de toppers ‘Fire’, ‘Underdog’ en ‘Fast Fuse’ er niet minder om .
6. The Temper Trap – Conditions
   Ja, het concert wat ik afgelopen week hiervan bijwoonde heeft zeker aan deze plaats bijgedragen. Een bevlogen band en ook bevlogen muziek. Sommige nummers pakten meteen (ik zeg: ‘Fader’), anderen komen later rustig bovendrijven. Blijkt dan vaak dat dat juist dé parels zijn die je over jaren nog kunt luisteren…? Laten ik het voor m’n oren hopen, met ‘Soldier On’ en ‘Resurrection’.
7. The Veils – Sun Gangs
   Deze plaat is een beetje ondergesneeuwd in mijn gedachten over goede platen uit 2009. Desalniettemin, wat een prachtig album. Dezelfde soort onrust als bij Doves, maar dan net een beetje donkerder. ‘Sit Down By The Fire’ staat héul hoog in mijn single van 2009 lijst.
8. Alberta Cross – Broken Side Of Time
   Daar is de tweede nieuwkomer van 2009, en wat voor één. Een stemgeluid waar de frontman van The Temper Trap nog twee noten onder zit. Prachtig concert van gezien te Doornroosje. Beetje weinig airplay gehad — misschien iets minder toegankelijk. Maar mensen: ogen dicht en ‘City Walls’ plus ‘Old Man Chicago’ opzetten. Ja, ik zei toch: je bent om.
9. Editors – In This Light And On This Evening
   Iets met een hele andere koers varen… Wat een verfrissend album van de Engelse heren. Topper ‘Papillon’ viel hier direct en doet het buitengewoon verrassend nog steeds heel prima hier. Groeibriljant ‘Bricks And Mortar’ heeft hier net te kort opgestaan om de gewenste 5-sterren te krijgen, maar wie weet wat het nieuwe jaar brengt.
10. Franz Ferdinand – Tonight
    En dan band nummer twee die de synthesizers ontdekt hebben. Verfrissend is het zeker, dat het daarbij ook nog knalt om de dansvloer op te zoeken en te blijven is wel duidelijk. De ‘change’ die na vier minuten en vijftig seconden doorbreekt in ‘Lucid Dreams’ was misschien wel de grootste verrassing van 2009 . Owja, ook ‘Twilight Omens’ deed het erg prima hier.

Tja, dan ben je aardig stil. Kortom, kom er maar in met die top-10 singles van 2009:

1. Editors – Papillon
2. The Medics – Great Is My Fear
3. The Veils – Sit Down By The Fire
4. Alberta Cross – Old Man Chicago
5. Franz Ferdinand – Lucid Dreams
6. Flinke Namen – Wolken
7. Antony and The Johnsons – Epilepsy Is Dancing
8. Kasabian – Fast Fuse
9. Yeah Yeah Yeahs – Heads Will Roll
10. Florence and The Machine – Dog Days Are Over
11. Bruce Springsteen – Life Itself

(Links volgen…)

USA
Volgt…

Woordenwolk
Net zoals vorig jaar ga ik 2009 voor mijzelf samenvatten in een woordenwolk (kortom: gewoon een opsomming van dingen die mij gebeurden of opvielen in 2009). Sommige dingen zullen je kunnen plaatsen, voor anderen moet je toch echt Harm heten. Anyways:

Keulen, Dublin, zolen, Santa Barbara, FlashForward, master, San Diego, Twente, Riga, papers, smartcards, Pinksteren, Californication, Londen, PEI, golf, Toronto, MANNEN weekend, Eindhoven, Niagara, Totaalnet, V, LA, The Gaslight Anthem, Nijmegen, lvm2, Wembley, Las Vegas

Morgen een dagje Nijmegen, dinsdag een dagje Eindhoven, woensdag een dagje aan school werken (al dan niet in Eindhoven), donderdag werken in Arnhem en vrijdags een dagje Twente. Aldus een klein vooruitblikje op de week. Met in de oren waarschijnlijk The Beatles Remasters, misschien de nieuwe Muse en toch zeker de nieuwe single van Editors – die een hele tijd geleden ook al hier stond: Papillon.

Luister deze eerst – de single versie. En schakel dan over naar deze geniale akoestische versie. Kudo’s voor Tom Smith en kornuiten! En dan nog eenmaal de video:

http://www.youtube.com/watch?v=Wq4tyDRhU_4

Ik moet zeggen dat de indeling van deze post – met het oog op vorig jaar – goed gelukt is. Laat ik daar vooral mee verder gaan.

School
Tweeduizendacht stond voor mij qua school betreft geheel in het teken van de pre-master aan de TU/e. In de nodige posts vertelde ik stoer over mijn behaalde cijfers. Stoer, maar vooral trots kon ik eind augustus melden dat ik m’n pre-master daadwerkelijk gehaald had. Iets wat ik me niet had voor kunnen stellen toen ik half 2007 aan deze verplichte studie – voor de master – begon.

De uitreiking vond plaats met slechts drie jaargenoten – mensen die dus ook in de helft van 2007 waren begonnen – van de 45(!) die er gestart waren. Zoals ik al zei: trots.

Het tweede semester van het jaar 2007-2008 bestond voor mij persoonlijk maar uit drie vakken en was (helemaal met het oog op het eerste semester) relatief rustig. De drie vakken: automaten- en procestheorie, datastructuren en algebra waren alle drie zeker de moeite waard om te volgen. Vooral als ik terugkijk met de kennis uit de master zijn alle drie deze vakken aanvullend op m’n ontwikkeling geweest. Chapeau TU/e!

M’n pre-master binnen en dus tijd voor hetgeen het eigenlijk allemaal begonnen is: de master zelf. De faculteit Wiskunde & Informatica biedt drie verschillende master specialisaties aan. Te weten: Embedded Systems, Business Information Systems en Computer Science and Engineering (CSE). De eerst genoemde viel af, daar had ik een ander schakelprogramma voor moeten volgen, met veel electro vakken. BIS was met iets te veel bedrijfskundig dus bleef er één over. Echter, sinds een korte tijd heeft CSE er een aparte master track bij: Information Security Technology (IST). Deze variant wordt aangeboden door het Kerckhoffs Institute. Dit ‘instituut’ is een samenwerking van de TU/e, de Radboud Universiteit te Nijmegen en de Universiteit Twente.

De track richt zich – tja, met zo’n naam – dus op de beveiliging van informatie in de breedste zin van het woord. De samenwerking houdt in dat we tweemaal per week, maandags en vrijdags, richting een andere universiteit moeten. We worden dan ook vaak aangeduid als ‘the travelers’. Gelukkig valt die twee keer per week wel mee. Afgelopen semester moesten we maandags naar Twente en vrijdags ‘gewoon’ naar Eindhoven. Begin 2009 wordt het maandags naar Eindhoven en vrijdags naar Nijmegen. Eind 2009 mogen we wel twee maal per week naar een andere locatie (maandags naar Nijmegen en vrijdags naar Twente).

Tot nu toe bevalt me dit eigenlijk prima. Een redelijk internationale (25%) groep studenten die elkaar tweemaal per week zien: erg leuk. Ook de vakken zijn heel uiteenlopend – geïntereseerden kunnen hier een kijkje nemen in het curriculum.

De vakken die ik in Twente heb gehad zijn inmiddels afgerond. Twee daarvan met een (dikke) voldoende voor het tentamen en voor het derde vak schrijven we in het voorjaar van 2009 een paper. Wat er in 2009 nog meer gebeurt? Gewoon verder studeren en hopen op een mooie stageplek voor het voorjaar van 2010. Misschien wel in het buitenland… Maar eerst de eerste drie weken van januari overleven. Daarin sluit ik hopelijk vier vakken in Eindhoven met een voldoende af . To be continued dus…

Muziek
Komen we aan bij een hobby die eigenlijk in de loop van 2007 is ontstaan: het bezoeken van concerten. Waar ik vorig jaar rustig van wal stak (‘In het begin van het jaar ben ik ook wat meer uit m’n schulp gekomen om concerten van favoriete bandjes te gaan bezoeken.’), is 2008 toch wel een kleine explosie geworden in m’n agenda onder het kopje ‘gigs’. Als ik m’n Last.fm event lijst mag geloven: negentien maar liefst. En dan tel ik Pinkpop als één concert.

Iets waar ik dan wel van houd is deze concerten in te delen in het concert waar ik het meest… door was ontroerd; het meest op heb gerockt; het meest op heb gedanst; het meest van heb gehuiverd, maar bovenal: waar ik me het beste heb vermaakt. Is het niet qua muziek, dan wel qua sfeer. Vorig jaar kwam ik er vanaf met een top-5 van concerten. Dit jaar krijg ik het héél lastig met een top-10. Maar toch, daar gaan we:

1. Radiohead – dinsdag 1 juli – Westerpark, Amsterdam
   Het hele jaar heb ik tegen alles en iedereen geroepen dat Radiohead en Coldplay op één en twee stonden. Maar tegen niemand eigenlijk gezegd welke met de twijfelachtige eer moet strijken. Stiekem ben ik er nog steeds niet uit. Vergelijkbaar zijn ze niet, tja wat is wel vergelijkbaar met Radiohead. Maar toch staan Thom Yorke met z’n mannen op één. Waarom dan wel?Normaal gesproken ben ik eerlijk gezegd niet van de openlucht concerten. Het raakt me vaak net wat minder, het geluid is wat minder. Dat laatste was op deze dinsdag wel het geval. Het eerste daarentegen echt niet. Stel je voor: het is warm, misschien wel een beetje benauwd  en je hebt de hele dag door Amsterdam staan slenteren om wat boeken te scoren aangezien je enkele dagen later onder het mes gaat. Je gaat bij neef Bart langs en fietst samen richting het Westerpark om daar in het warme bad van geluid en extase van de mensen om je heen te komen, en je geheel over te geven aan eerdere genoemden helden. Als je de eerste gitaartonen hoort vallen en naast het podium een prachtige oranje-rode zon onder ziet gaan weet je het zeker: dit wordt een onvergetelijke avond.

   Sterker nog: dat werd het. Ik kan het nog steeds niet goed beschrijven, was iedereen dan in trance? Door de warmte of onder hypnose van narcotische middelen waar onze hoofdstad bekend om staat? Ik niet in ieder geval. Wat ik wel weet: ik zal deze zwoele dinsdagavond nooit meer vergeten. Punt!

2. Coldplay – vrijdag 12 september – Kölnarena, Keulen
   Zoals gezegd een respectvolle tweede. Een week voordat de verkoop voor tickets in Nederland begon – en ik zwaar het gevoel had dat dat lastig ging worden – startte de voorverkoop in Duitsland. Relatief makkelijk zes tickets kunnen scoren, die ook snel weer doorverkocht waren aan drie Polly-vrienden, neef Giel en Canadese vriendin Kristie die toevallig rond die tijd in het land was.Haastend vanuit Eindhoven om een beetje op tijd terug te zijn voel ik aan alles dat ook dit concert mijn top-10 van 2008 wel eens kan halen. Waar ik me in het verslag vooral verbaasde over de vriendelijkheid van onze oosterburen, moet hier natuurlijk één en ander over de muziek verteld worden. Dat is niet heel moeilijk. Voorman Chris Martin mag dan door collega blogger Harm van ApplySomePressure beticht worden van ‘Sinterklaas-rijm’ (no offence overigens – dat is gewoon zo), als charismatische frontman staat hij hoe dan ook zijn mannetje. Was het de plek waar we stonden? Het leuke gezelschap waar ik mee in Duitsland was? Of toch gewoon de muziek die iedere kant en iedere wal raakt, ik weet het niet. Ook hier geldt: onvergetelijk! Of toch niet…? Aangezien ik kaartjes heb kunnen bemachtigen voor de afsluiting van de ‘Viva La Vida’ tour in… Wembley Stadium, London!
3. Pete Murray – woensdag 26 november – Tivoli, Utrecht
   ‘Moet je luisteren joh, is net Jack Johnson.’ Tja, zo’n quote blijft wel hangen. Lekker laidback muziek is op z’n tijd erg welkom. Vooral als er weer intensief gedacht moet worden voor studie of werk. En laat ik maar met de deur in huis vallen: Pete Murray is tien keer beter dan Jack Johnson! En als hij er een beetje zin in heeft met z’n band, krijg je plots een twee uur durende pleziershow van muziek op je af. Dat is exact wat gebeurde deze woensdagavond te Utrecht.Rob, Mark en ik waren na deze avond helemaal om. Later bleek dat Pete zich wil vestigen in Nederland: prima jongen. Ieder jaartje zo’n optreden voor ons neerzetten en zelfs mevrouw Verdonk kan niet meer om je dubbele nationaliteit heen – aiii, deze grap is een beetje heel erg outdated.
4. Saybia – dinsdag 4 november – 013, Tilburg
   Toen ik de tourdata van Saybia te zien kreeg baalde ik enorm: waarom treden ze in godsnaam op mijn verjaardag op in één van mijn geliefde poptempels (Tivoli)? Gelukkig stond de dag erop een gig gepland in 013. Vooruit, ook goed. Als dan blijkt dat ze enkele jaren geleden daar een live album hebben opgenomen en het ook nog de laatste gig is voordat ze terugkeren naar thuisland Denemarken: dan voel aan je water dat dit een pareltje in de dop is. En ja, als je op vier in dit lijstje staat dan is dat het geval.Samen met Maarten werden we gevangen door de kraakheldere zware stem van zanger Søren Huss en de aanstekelijke performance van de heren die zichtbaar terugverlangen naar hun thuisland. Maar hun best deden dat met een enorme apotheose te doen: bravo!
5. MGMT – zaterdag 3 mei – Doornroosje, Nijmegen
   Het is altijd goed voor je ego als je achteraf kunt zeggen: ‘deze mannen heb ik live gezien voordat ze écht bekend werden’. Laat deze quote nou net voor mij opgaan met als lijdend voorwerp MGMT. Twee weken na hun optreden in het charismatische Doornroosje zie ik op de BBC MGMT optreden voor 60.000 opgewonden Britten. Inderdaad: ‘deze mannen heb ik live…’.Samen met Mark en Jony was ik getuige van een show waar de frisheid en enthousiasme vanaf sprong. Met als hoogtepunt de Woodstock playbackshow met kneiter ‘Kids’ als afsluiter: ge-ni-aal.
6. The Last Shadow Puppets – maandag 20 oktober – Paradiso, Amsterdam
   Volgens sommigen schreven Miles Kane en Alex Turner op deze maandag in oktober muziekgeschiedenis. Dat gaat mij persoonlijk wat te ver. Dat het een prima concert was ben ik helemaal met ze eens. Maar misschien toch wel een klein beetje overhyped…? Desalniettemin een stukje vakmanschap van de twee twintigers(!). Om maar met een cliché te eindigen: daar gaan we meer van horen…
7. Marike Jager – woensdag 10 december – Doornroosje, Nijmegen
   ‘Hoe kwam je in godsnaam weer aan deze dame Harm?’, vroeg medeganger Mark. ‘Goede vraag, even denken’, antwoord ik. Ik weet het niet meer precies, maar volgens mij waren het enkele berichten over een talent op het gebied van jazzy-pop uit Nederland, ja u hoort het goed. En tsja, dan ben ik wel benieuwd. Dan hoor je zo’n naam en enkele weken later zie je dat weer ergens terug komen. Bij mij zijn verbanden dan snel gelegd… Dus na eindelijk een platenzaak gevonden te hebben kon het luisteren van het eerste album uit 2006 beginnen. In één woord: catchy en pakkend. Dus als er dan via de nieuwsbrief van Doornroosje de aankondiging komt van Marike langskomt ben je snel om.Marike sloot ook hier haar tour af – in hometown Nijmegen. Een relaxte getalenteerde zangeres voelde zich zichtbaar op haar gemak en maakte er samen met haar band een geweldige avond van. Met als hoogtepunt een Doornroosje waar je een spelt kon horen vallen: auw, goosebumps.
8. Novastar – dinsdag 11 november – Paradiso, Amsterdam
   Een uitgesteld concert waar ik samen met Niels, Mark en Lotte heen ging. Een bevlogen Joost gaf samen met z’n briljante gitarist (en band) een puike show af. Kan niet anders zeggen…
9. Air Traffic – woensdag 27 februari – Tivoli, Utrecht
   Giel’s eerste officiële, mijn zoveelste. De catchy platen van het album werden in een prima tempo erdoorheen gejaagd in Tivoli, zonder dat het storend werd. Dit smaakte naar meer. Heren, waar blijft het nieuwe album?
10. Five O’Clock Heroes – donderdag 23 oktober – Speakers, Delft
    De minst drukke van alle concerten. Misschien vijftig man in een klein zaaltje in Delft. Onvergetelijk voor mede-Hero-aanbidder Mark en mij. In de zaal waar misschien tien man de band daadwerkelijk kenden gingen Mark en ik he-le-maal los. ‘Leuk dat jullie zo goed uit je dak gaan voor jullie vrienden’, stak een dame in het publiek hartstochtelijk naar me toe…Mark en mijn wens komt overigens uit: ze komen volgend jaar februari richting Doornroosje. Waar we hopelijk met een flinke Polly-delegatie heen gaan. Op carnavalszondag wel te verstaan .

Wow, dat is me een stuk tekst geworden zeg. Laten we het iets korter houden, anders gaat dit never-nooit voor Eerste Kerstdag af komen.

Rest mij nog een kleine voorprogramma top-3 samen te stellen.

1. Balthazar – voorprogramma GEM – 10 oktober – Luxor Live, Arnhem
   GEM zelf gaf ik niet zoveel om. Maar goed, een nieuwe poppodium bezoeken en Mark vergezellen is nooit weg. Daar werd me duidelijk dat een voorprogramma skippen soms een slecht idee is. Het Belgische Balthazar wist me enorm te boeien met hun pop met een hele fijne rare inslag. Toetsen, drums, gitaar, bas, piano en viool. Snap jij het nog? Zuiderburen alsjeblieft, begin aan dat album, en snel !
2. Yevgueni – voorprogramma Marike Jager – 10 december – Doornroosje, Nijmegen
   Dit – op dat moment – trio wist een gezapige zaal snel op te zwiepen. Hun aanstekelijke melodieën, grappige en pakkende teksten gingen erin als koek in de zaal, maar helemaal bij mij. Jammer dat ik geen CD hebben kunnen scoren, dat komt in 2009 vast wel goed!
3. Krause – voorprogramma Kraak&Smaak – 17 oktober – Doornroosje, Nijmegen
   Hoe krijg je in je eentje een zaal opgewarmd voor een spetterend optreden van de dance-act Kraak&Smaak? Ik zou geen idee hebben, vraag het anders even aan Krause.

Nog twee muzieklijstjes te gaan. De album lijst krijg je van me op Tweede Kerstdag. En zal tezelfdertijd worden geplakt in deze post. Aangezien dat de deadline is voor de ApplySomePressure album chart.

En uiteraard de beste 15 singles van 2008, naar mijn ‘holy opinion’ natuurlijk. Maar mét de restrictie dat ik maar één song per artiest/band mag kiezen:

1. Elbow – One Day Like This
2. Oasis – I’m Outta Time
3. Late of the Pier – Focker
4. MGMT – Kids
5. Fleet Foxes – He Doesn’t Know Why
6. Adele – Hometown Glory
7. Kings of Leon – Sex on Fire
8. Vampire Weekend – Oxford Comma
9. Coldplay – Violet Hill
10. Pete Murray – You Pick Me Up
11. The Killers – Human
12. The Last Shadow Puppets – The Age Of The Understatement
13. TV on the Radio – DLZ
14. Gabriella Cilmi – Sweet About Me
15. The Ting Tings – That’s Not My Name

Tja, en dan de album lijst van 2008. Ik heb de lijst vooral samengesteld voor ApplySomePressure, daarom mis je eigenlijk één album dat er eigenlijk ook in hoort. Maar omdat ik het gevoel had dat dit album het ook wel zonder mijn ‘hulp’ ging redden in de lijst heb ik die eruit gelaten. Je mag zelf raden welk album dat is. Hier de lijst:

1. Oasis – Dig Out Your Soul
   Een prachtig ‘terugkeer’ album. Hier staan gaan slechte nummers op. Op naar het concert half januari. Nu al zin in!
2. MGMT – Oracular Spectacular
   ‘For the record’ misschien niet helemaal 2008. Maar net zoals het vorige album geldt ook hier: dit album kent geen slechte plaat. Sommige muziek kun je niet in kaders plaatsen. En als dat niet lukt: vooral niet doen. MGMT is er daar één van. Een verfrissend geluid gemixt uit vanalles en nog wat
3. Late of the Pier – Fantasy Black Channel
   Wat voor MGMT geldt, geldt bij Late of the Pier alleen maar meer: plaats het a.u.b. niet in een hokje. Het is luister-, dans- en genietbaar. Kortom: wow!
4. Adele – 19
   Eigenlijk moet je de verschijning van Adele niet kennen. Puur en alleen naar haar magistrale stem luisteren doet genoeg (en wonderen).
5. Pete Murray – Summer At Eureka
   Niet echt heel voor de hand liggend in deze lijst. Maar vergelijk Pete Murray a.u.b. niet met Jack Johnson. Pete Murray is zoveel meer! Raak helemaal overtuigd als je Pete live ziet met band.
6. Elbow – The Seldom Seen Kid
   Raar dat Nederland zo laat onder invloed is gekomen van Guy Garvey en z’n mannen. Laten we maar zeggen: beter laat dan nooit. Elbow werd bij mij bekend na het fabuleuze optreden op Glastonbury dit jaar. Met als hoogtepunt ‘One Day Like This’ – dé plaat van 2008.
7. Fleet Foxes – Fleet Foxes
   Diversiteit genoeg in album-land van 2008. Fleet Foxes is daar weer een van de uitersten van. Duw ook dit beestje niet in een hokje, maar geniet vooral van de melodieuze (kerkelijke?) klanken en daarbij toepasselijke zang: wow!
8. TV On The Radio – Dear Science
   Ach, over diversiteit gesproken. Ik heb ze weleens betiteld als een kruising tussen Outkast en Bloc Party. Maar helaas, dat dekt de lading niet helemaal okay.
9. Marike Jager – Celia Trigger
   Wat is het toch jammer dat Marike niet echt doorbreekt. Pop-professor Leo Blokhuis heeft misschien een goed startschot gegeven voor 2009. Tijdens Pauw & Witteman vroeg Pauw snel voor de afsluiting nog aan Leo: ‘wat is de moeite waard?’. ‘Marike Jager, heel leuk fris album’. Laat ik mezelf daar vooral bij aansluiten.
10. The Last Shadow Puppets – The Age Of The Understatement
    Zie je het voor je? In suit, sigaar in de mond, glaasje cognac erbij en luisteren maar. Dat gevoel krijg ik bij deze heerlijke noir muziek van twee jonge twintigers. Het moet niet gekker worden…

Film
Komen we weer bij de andere hobby van me. Ik moet zeggen dat ik minder tijd heb gehad om me over te geven aan een cinematisch gecreëerde wereld. TV series daarentegen heb ik wel veel bekeken. Heerlijke opvullers voor een klein uurtje ‘iets anders’, zijn dat. Opnieuw geen genummerde lijst. Alhoewel, ik heb de nummer één wél ingevuld .

1. The Dark Knight
2. Charlie Wilson’s War
   Control
   Eastern Promises
   Knocked Up
   No Country For Old Men
   The Savages
   There Will Be Blood

Woordenwolk
Vorig jaar zei ik dit over de woordenwolk: ‘Wel leuk om hier wat steekwoorden neer te zetten die voor mij 2007 kenmerken, en die misschien niet voor iedereen duidelijk zijn ’. Moet zeggen dat ook dat me prima is bevallen, dus hierbij wat kenmerken over 2008.

22, 25-jarig, 90′s, Amsterdam, ASP, Coldplay, Effenaar, fitness, fluiten, Friesland, Fringe, Grieks, Kerckhoff’s, Keulen (3x), knie (3e), Lost, master, papers, Pinkpop, Pinksteren, Polly, pre-master, promotie, Radiohead, seizoenskaart, Sint Maartenskliniek, tiny, TU/e, UTwente, West Wing

Wow, dat is me het postje wel geworden. Okay ik geef toe, niet helemaal op Kerstavond geschreven. Het laatste deel heb ik stiekem op maandag 5 januari nog afgemaakt… Op naar een 2009 met bovenal gezondheid. Druk bezig met het plannen van een grote trip die mij door Canada en de VS zal leiden. Het afsluiten van het eerste jaar van m’n master en nog vele andere dingen. Maar daarvoor moet je gewoon Kerstavond 2009 intunen .

Echter, een kleine anecdote wil ik jullie niet onthouden . Je hoort mensen vaak iets zeggen in de trend van: ‘je kunt veel over die mensen zeggen, maar…’. Laat ik dat ook eens doen: ‘je kunt veel van die Duitsers zeggen, maar man-man, wat een discipline’. Dat klinkt misschien wat lomp, maar laat ik mezelf toelichten. Als regelmatige bezoeker van concerten in Nederland, bevond ik me in een oase van rust in Duitsland. Ik ben tijdens dat concert níet platgedrukt; níet gebeukt, en níet lastiggevallen door mensen die constant van plaats verwisselen en je beeld verbrassen.

Ik wist niet wat ik meemaakte. Nog een mooi voorbeeld: bij de worsten – ja okay, vooroordeel(tje) – kraam stonden verschillende spuiten voor de curry/ketchup/etc. Dat mocht je er zelf opdoen, evenals chili saus, die gewoon in een schaaltje met lepel stond. Ik durf er gif op in te nemen dat dat in Nederland ten eerste nooit had gekunnen, en ten tweede dat het een enorme teringbende was geworden. En die Duitsers netjes achter elkaar in de rij om rustig te wachten tot ze aan de beurt waren _O_ – respect .

Maar goed, we hadden staanplaatsen in de prachtige Köln Arena. Zeg maar het eerste kwart was afgezet, en enkel de eerste 1000 aanwezigen konden daar naar binnen met een polsbandje. Fair systeem, niets mis mee. Dus net achter dat kwart gedeelte gaan staan. Wat nog steeds een prima beeld opleverde.

Echter, na een nummer of vier zagen we dat security de nodige mensen door liet naar het eerste kwart. En – zoals je waarschijnlijk al verwachtte – was er een mooie rij gevormd om ook toegelaten te worden tot het restricted area. Jawel hoor, we kwamen er alle zes doorheen na een klein poosje wachten. (Nou ja, wachten met Coldplay op de achtergrond is geen wachten natuurlijk ).

Het zicht was daar stukken beter. Maar de mooiste verrassing kwam nog: na een nummer of tien zagen we op 5 meter afstand een drumpad plus piano omhoog komen. Wat krijgen we nou dan? Opeens kwamen Chris Martin en z’n mannen richting onze zijde. En daar hebben we Talk, The Hardest Part, Postcards From Far Away en een stukje Viva La Vida mogen aanschouwen en -horen: WOOOOOOOOOW.

Tja, nou is het alsnog een lange post geworden. Whatever . Maar om een lang verhaal kort te maken: ik heb echt één van de betere concerten ooit meegemaakt. Dat wordt een lastige top-5 (of misschien wel top-10) voor 2008 . Chris Martin blijft één van de charismatischte mensen die ik live heb mogen aanschouwen .

Na de klik dus de setlist en wat enorm gave YouTube filmpjes: zeker het bekijken waard (vooral de eerste, dat is ongeveer de positie waar wij ook stonden…)! En Rob bedankt voor je iPhone foto’s hierboven .

Setlist:

Classic Intro
Life in Technicolor
Violet Hill
Clocks
In My Place
Speed of Sound
Cemeteries of London
Chinese Sleep Chant
42
Fix You
Strawberry Swing
God Put A Smile Upon Your Face (Dance Remix) *
Talk *
The Hardest Part *
Postcards From Far Away * (instrumental)
Viva La Vida
Lost
The Scientist $ %
Death WILL Never Conquer $ §
Viva La Vida Remix
Politik
Reign of Love
Lovers in Japan
Death And All His Friends

-encore-
Yellow
The Escapist (fade)

* on a podium in the crowd with flashing ground
$ in the middle of the crowd close to a side entrance in the south-west
% acoustic
§ sung by drummer

http://www.youtube.com/watch?v=NX-w8blaTqc

http://www.youtube.com/watch?v=SECkN7bgN7g

http://www.youtube.com/watch?v=K5-rdzk0Jq0

http://www.youtube.com/watch?v=l_cPQ0RdOvE

En om het allemaal af te maken: een compilatie filmpje van deze fan-tas-tische avond:

http://www.youtube.com/watch?v=hOeVZbVq3XQ

Na een fikse wandeltocht – ja, we stonden geparkeerd bij camping C – eindelijk bij de hoofdingang aangekomen. Waar we na een minuut of tien wachten eenmaal het terrein op konden. Balen dat dat pas rond half twee was, waardoor ik mijn geliefde Air Traffic miste . En ik had misschien ook nog wel iets van Blood Red Shoes mee willen pakken. Helaas, hadden we maar eerder moeten gaan .Ach, inmiddels was Moke aan het spelen op de mainstage en nadat de nodige bonnen waren ingeslagen, hebben we dat van een afstandje eens even mooi bekeken. Leuke singles, aardige performance, maar niet echt iets waarvoor ik los een kaartje zou kopen…

Moke: 6.5

Daarna moest ik die andere Nederlandse trots van de dag maar eens gaan bekijken: Voicst. Een leuk vrolijk bandje waar ik twee singles van ken. Een geweldige set, Kypski van C-Mon & Kypski die bij de eerste plaat meedeed, en tijdens de kneiter ‘Everyday I Work On The Road’ werd na de zoveelste ‘toe-doe-roe-toe-toe’ opeens ingehouden, en stond de hele band stil. Echt stil. Waarna een rapper het podium opkwam en ik tegen m’n medeganger al vragend zei: ‘volgens mij is dat Pete Philly’. En toen ik daarnaast een bassist (met een cello) zag zitten, wist ik het zeker: Pete Philly & Perquisite waren er . Na een kleine song, waar Voicst nog steeds helemaal stil stond, gingen ze weer van het podium af, waar Voicst weer verder kon om hun knaller af te maken. Tof! Net zoals de vele strandballen, opblaashaaien en -orka’s die samen met zanger Tjeerd in een boot het publiek over gingen. Top .

Voicst: 8.0

Buiten de tent hebben we – opnieuw vanaf de zijkant – maar eens KT Tunstall bekeken. Leuke singles, leuke dame, leuk optreden. De meeste meezingers kwamen voorbij, waar ook ik zachtjes mijn stemgeluid heb gebruikt. Nooit te hard, want op de één of andere manier ben ik daarvoor gewoon niet in de wieg gelegd . Je moet bij mevrouw Tunstall niet veel spektakel verwachten, maar gewoon een degelijke set en een prachtstem. Combineer dat samen en je krijgt…

KT Tunstall: 6.5

Jeuj, Amy Macdonald was de volgende poppy-artiest die op ons lijstje stond. De weg richting de tent begon aardig druk te worden, gezien het feit dat er al kleine druppeltjes vocht naar beneden kwamen. Een plek in de tent was ook niet meer te bemachtigen. Als dan ook nog blijkt dat mevrouw Macdonald er nog niet is, is het in de regen staan niet echt een pretje te noemen. Na een dikke twintig minuten nog steeds geen Amy, argh, dit lijkt op een andere Amy van vorig jaar… Om de volgende headliner niet te missen en daar nog een redelijk goed plaatsje te hebben maar richting mainstage gegaan. Jammer, heel jammer, geen Amy voor ons, wel, toen de Editors inmiddels al bezig waren een klein stukje ‘This Is The Life’ gehoord. Helaas Amy, geen notering voor jouw. Wel een punt voor iedere tien minuten wachten. Ow wacht, dat is niet handig …

Amy Macdonald: 2.0

‘Ieder nadeel heeft zijn voordeel’, we hadden in ieder geval wel een goed plekje voor mijn persoonlijke toppers: de heren van Editors. Al eens live gezien in 013 en sindsdien alleen maar meer fan geworden. Wat een twee geweldige albums. Ook deze gig weer mooi alles mee staan blèren: prachtig. Smith was weer op dreef en misschien dat bassist Leetch nog iets heeft opgestoken van m’n vorige blog, hij stond zowaar mee te springen . Misschien heeft m’n log toch nog nut .

Editors: 8.5

Terwijl een maat van me, groot Stereophonics fan, al tijdens de Editors zich een weg richting het 3FM podium maakte, deed ik dat na de Editors. Ook de Phonics had ik afgelopen jaar al eens gezien, in Tivoli om precies te zijn. En sindsdien ook steeds meer hiervan gaan luisteren. Jones en zijn mannen stonden er weer puik bij. Leren jackie, zonnebril op, en rocken maar. Wat zeker gebeurde. Jammer alleen dat ik de eerste vier songs gemist heb, omdat de Editors laten begonnen. Enfin, de gebruikelijke platen (Maybe Tomorrow, Mr. Writer, Superman) kwamen voorbij. Jammer alleen dat ‘Pass The Buck’ van het nieuwe album niet langs kwam, een klein minpuntje.

Stereophonics: 8.2

Jammer dat Justice samen met de Phonics speelde, volgens 3voor12 was dat samen met Voicst het beste optreden van de dag. Maar ja, je kunt helaas niet… Op naar mijn volgende stop, de Kaiser Chiefs. Ook reeds bekend na een bezoek vorig jaar. En als je een feestje wilt, dan krijg je die bij de heren uit Leeds. Lekker meezingen en -springen. Ook mijn favorietje van het laatste album, ‘Angry Mob’ kwam voorbij. Met dat heerlijke gitaarloopje. Kortom: een gaaf optreden.

Kaiser Chiefs: 7.5

Toen was er een lastige keuze, ofwel Groove Armade, ofwel The Verve. Van beide ken ik enkel één single. En uiteindelijk moet ik mijn zwakte bekennen. Ik heb geen van beide gezien . Er moest gegeten worden en een plek worden gezocht voor de Foo Fighters, dus ik heb enkel wat buiten de tent van Groove Armada meegekregen. Jammer, want toen ik dat de dag erna op Nederland 3 voorbij zag komen, had ik zoiets: ‘dat had ik eigenlijk wel willen zien’. Jammer Harm, te laat… Kortom, op naar de Foo Fighters .

Niet echt mijn ding, de muziek van Dave Grohl en z’n mannen. Maar de Foo Fighters hebben mij wel verrast. Wat een energiek, wat een ontladingen, wat een gespring , wat weer niet goed is voor m’n knie, maar daar gaan we niet op in . Oftewel, een puike afsluiter voor mijn eerste Pinkpop.

Foo Fighters: 7.8

Al met al een enerverend dagje, met veel bands, veel drank (7-up, Spa blauw of cola, je weet toch ), veel eten en veel plezier. Minputje blijft toch de toiletten, wat een drama… Maar dat heeft de pret tijdens dit dagje niet mogen bederven. Evenals de regen, dat kwartiertje waar ik het over had is ook dat kwartiertje gebleven. Een godswonder, want in Sint Tunnis had het blijkbaar van 16u tot 23u geonweerd en gedaan. Top dus .

Dus:

1. Editors, 8.5
2. Stereophonics, 8.2
3. Voicst, 8.0
4. Foo Fighters, 7.8
5. Kaiser Chiefs, 7.5
6. KT Tunstall, 6.5
7. Moke, 6.5
8. Amy Macdonald, 2.0

En nog een gaaf bericht, ik heb kaarten voor Coldplay die Keulen aandoen in september dit jaar. JEUJ! Net zoals het feit dat ik nog vijf kaarten heb liggen voor Radiohead dit jaar in de Westergasfabriek. Jammer alleen dat niemand met me mee wil . Ik twijfel nog of ik alleen ga, of dat ik ze alle vijf verpats…

Op school gaan we op naar drie weken tentamens . Thuis op weg naar het 25-jarig huwelijk van pap & mam, en mijn knie gaat onderweg naar zijn derde operatie in twee jaar. Jaja, het leven staat nooit stil .

http://www.youtube.com/watch?v=IakDItZ7f7Q

We gaan het zien. De verkoop voor Ahoy’ start volgende week zaterdag, dan ben ik helaas mee als leiding op voetbalkamp. Daar moet dus nog wat voor geregeld worden. Al met al, kom maar op meneer Martin!

So if you love me
Why’d you let me go?

(…)

So if you love me
Won’t you let me know?

Ook de cover art van het nieuwe album mag er wat mij betreft wezen.

En voor degenen die de site niet echt kunnen bereiken, uiteraard heb ik een mirror: ‘Coldplay – Violet Hill‘.