Ik moet zeggen dat de indeling van deze post – met het oog op vorig jaar – goed gelukt is. Laat ik daar vooral mee verder gaan.

School
Tweeduizendacht stond voor mij qua school betreft geheel in het teken van de pre-master aan de TU/e. In de nodige posts vertelde ik stoer over mijn behaalde cijfers. Stoer, maar vooral trots kon ik eind augustus melden dat ik m’n pre-master daadwerkelijk gehaald had. Iets wat ik me niet had voor kunnen stellen toen ik half 2007 aan deze verplichte studie – voor de master – begon.

De uitreiking vond plaats met slechts drie jaargenoten – mensen die dus ook in de helft van 2007 waren begonnen – van de 45(!) die er gestart waren. Zoals ik al zei: trots.

Het tweede semester van het jaar 2007-2008 bestond voor mij persoonlijk maar uit drie vakken en was (helemaal met het oog op het eerste semester) relatief rustig. De drie vakken: automaten- en procestheorie, datastructuren en algebra waren alle drie zeker de moeite waard om te volgen. Vooral als ik terugkijk met de kennis uit de master zijn alle drie deze vakken aanvullend op m’n ontwikkeling geweest. Chapeau TU/e!

M’n pre-master binnen en dus tijd voor hetgeen het eigenlijk allemaal begonnen is: de master zelf. De faculteit Wiskunde & Informatica biedt drie verschillende master specialisaties aan. Te weten: Embedded Systems, Business Information Systems en Computer Science and Engineering (CSE). De eerst genoemde viel af, daar had ik een ander schakelprogramma voor moeten volgen, met veel electro vakken. BIS was met iets te veel bedrijfskundig dus bleef er één over. Echter, sinds een korte tijd heeft CSE er een aparte master track bij: Information Security Technology (IST). Deze variant wordt aangeboden door het Kerckhoffs Institute. Dit ‘instituut’ is een samenwerking van de TU/e, de Radboud Universiteit te Nijmegen en de Universiteit Twente.

De track richt zich – tja, met zo’n naam – dus op de beveiliging van informatie in de breedste zin van het woord. De samenwerking houdt in dat we tweemaal per week, maandags en vrijdags, richting een andere universiteit moeten. We worden dan ook vaak aangeduid als ‘the travelers’. Gelukkig valt die twee keer per week wel mee. Afgelopen semester moesten we maandags naar Twente en vrijdags ‘gewoon’ naar Eindhoven. Begin 2009 wordt het maandags naar Eindhoven en vrijdags naar Nijmegen. Eind 2009 mogen we wel twee maal per week naar een andere locatie (maandags naar Nijmegen en vrijdags naar Twente).

Tot nu toe bevalt me dit eigenlijk prima. Een redelijk internationale (25%) groep studenten die elkaar tweemaal per week zien: erg leuk. Ook de vakken zijn heel uiteenlopend – geïntereseerden kunnen hier een kijkje nemen in het curriculum.

De vakken die ik in Twente heb gehad zijn inmiddels afgerond. Twee daarvan met een (dikke) voldoende voor het tentamen en voor het derde vak schrijven we in het voorjaar van 2009 een paper. Wat er in 2009 nog meer gebeurt? Gewoon verder studeren en hopen op een mooie stageplek voor het voorjaar van 2010. Misschien wel in het buitenland… Maar eerst de eerste drie weken van januari overleven. Daarin sluit ik hopelijk vier vakken in Eindhoven met een voldoende af . To be continued dus…

Muziek
Komen we aan bij een hobby die eigenlijk in de loop van 2007 is ontstaan: het bezoeken van concerten. Waar ik vorig jaar rustig van wal stak (‘In het begin van het jaar ben ik ook wat meer uit m’n schulp gekomen om concerten van favoriete bandjes te gaan bezoeken.’), is 2008 toch wel een kleine explosie geworden in m’n agenda onder het kopje ‘gigs’. Als ik m’n Last.fm event lijst mag geloven: negentien maar liefst. En dan tel ik Pinkpop als één concert.

Iets waar ik dan wel van houd is deze concerten in te delen in het concert waar ik het meest… door was ontroerd; het meest op heb gerockt; het meest op heb gedanst; het meest van heb gehuiverd, maar bovenal: waar ik me het beste heb vermaakt. Is het niet qua muziek, dan wel qua sfeer. Vorig jaar kwam ik er vanaf met een top-5 van concerten. Dit jaar krijg ik het héél lastig met een top-10. Maar toch, daar gaan we:

1. Radiohead – dinsdag 1 juli – Westerpark, Amsterdam
   Het hele jaar heb ik tegen alles en iedereen geroepen dat Radiohead en Coldplay op één en twee stonden. Maar tegen niemand eigenlijk gezegd welke met de twijfelachtige eer moet strijken. Stiekem ben ik er nog steeds niet uit. Vergelijkbaar zijn ze niet, tja wat is wel vergelijkbaar met Radiohead. Maar toch staan Thom Yorke met z’n mannen op één. Waarom dan wel?Normaal gesproken ben ik eerlijk gezegd niet van de openlucht concerten. Het raakt me vaak net wat minder, het geluid is wat minder. Dat laatste was op deze dinsdag wel het geval. Het eerste daarentegen echt niet. Stel je voor: het is warm, misschien wel een beetje benauwd  en je hebt de hele dag door Amsterdam staan slenteren om wat boeken te scoren aangezien je enkele dagen later onder het mes gaat. Je gaat bij neef Bart langs en fietst samen richting het Westerpark om daar in het warme bad van geluid en extase van de mensen om je heen te komen, en je geheel over te geven aan eerdere genoemden helden. Als je de eerste gitaartonen hoort vallen en naast het podium een prachtige oranje-rode zon onder ziet gaan weet je het zeker: dit wordt een onvergetelijke avond.

   Sterker nog: dat werd het. Ik kan het nog steeds niet goed beschrijven, was iedereen dan in trance? Door de warmte of onder hypnose van narcotische middelen waar onze hoofdstad bekend om staat? Ik niet in ieder geval. Wat ik wel weet: ik zal deze zwoele dinsdagavond nooit meer vergeten. Punt!

2. Coldplay – vrijdag 12 september – Kölnarena, Keulen
   Zoals gezegd een respectvolle tweede. Een week voordat de verkoop voor tickets in Nederland begon – en ik zwaar het gevoel had dat dat lastig ging worden – startte de voorverkoop in Duitsland. Relatief makkelijk zes tickets kunnen scoren, die ook snel weer doorverkocht waren aan drie Polly-vrienden, neef Giel en Canadese vriendin Kristie die toevallig rond die tijd in het land was.Haastend vanuit Eindhoven om een beetje op tijd terug te zijn voel ik aan alles dat ook dit concert mijn top-10 van 2008 wel eens kan halen. Waar ik me in het verslag vooral verbaasde over de vriendelijkheid van onze oosterburen, moet hier natuurlijk één en ander over de muziek verteld worden. Dat is niet heel moeilijk. Voorman Chris Martin mag dan door collega blogger Harm van ApplySomePressure beticht worden van ‘Sinterklaas-rijm’ (no offence overigens – dat is gewoon zo), als charismatische frontman staat hij hoe dan ook zijn mannetje. Was het de plek waar we stonden? Het leuke gezelschap waar ik mee in Duitsland was? Of toch gewoon de muziek die iedere kant en iedere wal raakt, ik weet het niet. Ook hier geldt: onvergetelijk! Of toch niet…? Aangezien ik kaartjes heb kunnen bemachtigen voor de afsluiting van de ‘Viva La Vida’ tour in… Wembley Stadium, London!
3. Pete Murray – woensdag 26 november – Tivoli, Utrecht
   ‘Moet je luisteren joh, is net Jack Johnson.’ Tja, zo’n quote blijft wel hangen. Lekker laidback muziek is op z’n tijd erg welkom. Vooral als er weer intensief gedacht moet worden voor studie of werk. En laat ik maar met de deur in huis vallen: Pete Murray is tien keer beter dan Jack Johnson! En als hij er een beetje zin in heeft met z’n band, krijg je plots een twee uur durende pleziershow van muziek op je af. Dat is exact wat gebeurde deze woensdagavond te Utrecht.Rob, Mark en ik waren na deze avond helemaal om. Later bleek dat Pete zich wil vestigen in Nederland: prima jongen. Ieder jaartje zo’n optreden voor ons neerzetten en zelfs mevrouw Verdonk kan niet meer om je dubbele nationaliteit heen – aiii, deze grap is een beetje heel erg outdated.
4. Saybia – dinsdag 4 november – 013, Tilburg
   Toen ik de tourdata van Saybia te zien kreeg baalde ik enorm: waarom treden ze in godsnaam op mijn verjaardag op in één van mijn geliefde poptempels (Tivoli)? Gelukkig stond de dag erop een gig gepland in 013. Vooruit, ook goed. Als dan blijkt dat ze enkele jaren geleden daar een live album hebben opgenomen en het ook nog de laatste gig is voordat ze terugkeren naar thuisland Denemarken: dan voel aan je water dat dit een pareltje in de dop is. En ja, als je op vier in dit lijstje staat dan is dat het geval.Samen met Maarten werden we gevangen door de kraakheldere zware stem van zanger Søren Huss en de aanstekelijke performance van de heren die zichtbaar terugverlangen naar hun thuisland. Maar hun best deden dat met een enorme apotheose te doen: bravo!
5. MGMT – zaterdag 3 mei – Doornroosje, Nijmegen
   Het is altijd goed voor je ego als je achteraf kunt zeggen: ‘deze mannen heb ik live gezien voordat ze écht bekend werden’. Laat deze quote nou net voor mij opgaan met als lijdend voorwerp MGMT. Twee weken na hun optreden in het charismatische Doornroosje zie ik op de BBC MGMT optreden voor 60.000 opgewonden Britten. Inderdaad: ‘deze mannen heb ik live…’.Samen met Mark en Jony was ik getuige van een show waar de frisheid en enthousiasme vanaf sprong. Met als hoogtepunt de Woodstock playbackshow met kneiter ‘Kids’ als afsluiter: ge-ni-aal.
6. The Last Shadow Puppets – maandag 20 oktober – Paradiso, Amsterdam
   Volgens sommigen schreven Miles Kane en Alex Turner op deze maandag in oktober muziekgeschiedenis. Dat gaat mij persoonlijk wat te ver. Dat het een prima concert was ben ik helemaal met ze eens. Maar misschien toch wel een klein beetje overhyped…? Desalniettemin een stukje vakmanschap van de twee twintigers(!). Om maar met een cliché te eindigen: daar gaan we meer van horen…
7. Marike Jager – woensdag 10 december – Doornroosje, Nijmegen
   ‘Hoe kwam je in godsnaam weer aan deze dame Harm?’, vroeg medeganger Mark. ‘Goede vraag, even denken’, antwoord ik. Ik weet het niet meer precies, maar volgens mij waren het enkele berichten over een talent op het gebied van jazzy-pop uit Nederland, ja u hoort het goed. En tsja, dan ben ik wel benieuwd. Dan hoor je zo’n naam en enkele weken later zie je dat weer ergens terug komen. Bij mij zijn verbanden dan snel gelegd… Dus na eindelijk een platenzaak gevonden te hebben kon het luisteren van het eerste album uit 2006 beginnen. In één woord: catchy en pakkend. Dus als er dan via de nieuwsbrief van Doornroosje de aankondiging komt van Marike langskomt ben je snel om.Marike sloot ook hier haar tour af – in hometown Nijmegen. Een relaxte getalenteerde zangeres voelde zich zichtbaar op haar gemak en maakte er samen met haar band een geweldige avond van. Met als hoogtepunt een Doornroosje waar je een spelt kon horen vallen: auw, goosebumps.
8. Novastar – dinsdag 11 november – Paradiso, Amsterdam
   Een uitgesteld concert waar ik samen met Niels, Mark en Lotte heen ging. Een bevlogen Joost gaf samen met z’n briljante gitarist (en band) een puike show af. Kan niet anders zeggen…
9. Air Traffic – woensdag 27 februari – Tivoli, Utrecht
   Giel’s eerste officiële, mijn zoveelste. De catchy platen van het album werden in een prima tempo erdoorheen gejaagd in Tivoli, zonder dat het storend werd. Dit smaakte naar meer. Heren, waar blijft het nieuwe album?
10. Five O’Clock Heroes – donderdag 23 oktober – Speakers, Delft
    De minst drukke van alle concerten. Misschien vijftig man in een klein zaaltje in Delft. Onvergetelijk voor mede-Hero-aanbidder Mark en mij. In de zaal waar misschien tien man de band daadwerkelijk kenden gingen Mark en ik he-le-maal los. ‘Leuk dat jullie zo goed uit je dak gaan voor jullie vrienden’, stak een dame in het publiek hartstochtelijk naar me toe…Mark en mijn wens komt overigens uit: ze komen volgend jaar februari richting Doornroosje. Waar we hopelijk met een flinke Polly-delegatie heen gaan. Op carnavalszondag wel te verstaan .

Wow, dat is me een stuk tekst geworden zeg. Laten we het iets korter houden, anders gaat dit never-nooit voor Eerste Kerstdag af komen.

Rest mij nog een kleine voorprogramma top-3 samen te stellen.

1. Balthazar – voorprogramma GEM – 10 oktober – Luxor Live, Arnhem
   GEM zelf gaf ik niet zoveel om. Maar goed, een nieuwe poppodium bezoeken en Mark vergezellen is nooit weg. Daar werd me duidelijk dat een voorprogramma skippen soms een slecht idee is. Het Belgische Balthazar wist me enorm te boeien met hun pop met een hele fijne rare inslag. Toetsen, drums, gitaar, bas, piano en viool. Snap jij het nog? Zuiderburen alsjeblieft, begin aan dat album, en snel !
2. Yevgueni – voorprogramma Marike Jager – 10 december – Doornroosje, Nijmegen
   Dit – op dat moment – trio wist een gezapige zaal snel op te zwiepen. Hun aanstekelijke melodieën, grappige en pakkende teksten gingen erin als koek in de zaal, maar helemaal bij mij. Jammer dat ik geen CD hebben kunnen scoren, dat komt in 2009 vast wel goed!
3. Krause – voorprogramma Kraak&Smaak – 17 oktober – Doornroosje, Nijmegen
   Hoe krijg je in je eentje een zaal opgewarmd voor een spetterend optreden van de dance-act Kraak&Smaak? Ik zou geen idee hebben, vraag het anders even aan Krause.

Nog twee muzieklijstjes te gaan. De album lijst krijg je van me op Tweede Kerstdag. En zal tezelfdertijd worden geplakt in deze post. Aangezien dat de deadline is voor de ApplySomePressure album chart.

En uiteraard de beste 15 singles van 2008, naar mijn ‘holy opinion’ natuurlijk. Maar mét de restrictie dat ik maar één song per artiest/band mag kiezen:

1. Elbow – One Day Like This
2. Oasis – I’m Outta Time
3. Late of the Pier – Focker
4. MGMT – Kids
5. Fleet Foxes – He Doesn’t Know Why
6. Adele – Hometown Glory
7. Kings of Leon – Sex on Fire
8. Vampire Weekend – Oxford Comma
9. Coldplay – Violet Hill
10. Pete Murray – You Pick Me Up
11. The Killers – Human
12. The Last Shadow Puppets – The Age Of The Understatement
13. TV on the Radio – DLZ
14. Gabriella Cilmi – Sweet About Me
15. The Ting Tings – That’s Not My Name

Tja, en dan de album lijst van 2008. Ik heb de lijst vooral samengesteld voor ApplySomePressure, daarom mis je eigenlijk één album dat er eigenlijk ook in hoort. Maar omdat ik het gevoel had dat dit album het ook wel zonder mijn ‘hulp’ ging redden in de lijst heb ik die eruit gelaten. Je mag zelf raden welk album dat is. Hier de lijst:

1. Oasis – Dig Out Your Soul
   Een prachtig ‘terugkeer’ album. Hier staan gaan slechte nummers op. Op naar het concert half januari. Nu al zin in!
2. MGMT – Oracular Spectacular
   ‘For the record’ misschien niet helemaal 2008. Maar net zoals het vorige album geldt ook hier: dit album kent geen slechte plaat. Sommige muziek kun je niet in kaders plaatsen. En als dat niet lukt: vooral niet doen. MGMT is er daar één van. Een verfrissend geluid gemixt uit vanalles en nog wat
3. Late of the Pier – Fantasy Black Channel
   Wat voor MGMT geldt, geldt bij Late of the Pier alleen maar meer: plaats het a.u.b. niet in een hokje. Het is luister-, dans- en genietbaar. Kortom: wow!
4. Adele – 19
   Eigenlijk moet je de verschijning van Adele niet kennen. Puur en alleen naar haar magistrale stem luisteren doet genoeg (en wonderen).
5. Pete Murray – Summer At Eureka
   Niet echt heel voor de hand liggend in deze lijst. Maar vergelijk Pete Murray a.u.b. niet met Jack Johnson. Pete Murray is zoveel meer! Raak helemaal overtuigd als je Pete live ziet met band.
6. Elbow – The Seldom Seen Kid
   Raar dat Nederland zo laat onder invloed is gekomen van Guy Garvey en z’n mannen. Laten we maar zeggen: beter laat dan nooit. Elbow werd bij mij bekend na het fabuleuze optreden op Glastonbury dit jaar. Met als hoogtepunt ‘One Day Like This’ – dé plaat van 2008.
7. Fleet Foxes – Fleet Foxes
   Diversiteit genoeg in album-land van 2008. Fleet Foxes is daar weer een van de uitersten van. Duw ook dit beestje niet in een hokje, maar geniet vooral van de melodieuze (kerkelijke?) klanken en daarbij toepasselijke zang: wow!
8. TV On The Radio – Dear Science
   Ach, over diversiteit gesproken. Ik heb ze weleens betiteld als een kruising tussen Outkast en Bloc Party. Maar helaas, dat dekt de lading niet helemaal okay.
9. Marike Jager – Celia Trigger
   Wat is het toch jammer dat Marike niet echt doorbreekt. Pop-professor Leo Blokhuis heeft misschien een goed startschot gegeven voor 2009. Tijdens Pauw & Witteman vroeg Pauw snel voor de afsluiting nog aan Leo: ‘wat is de moeite waard?’. ‘Marike Jager, heel leuk fris album’. Laat ik mezelf daar vooral bij aansluiten.
10. The Last Shadow Puppets – The Age Of The Understatement
    Zie je het voor je? In suit, sigaar in de mond, glaasje cognac erbij en luisteren maar. Dat gevoel krijg ik bij deze heerlijke noir muziek van twee jonge twintigers. Het moet niet gekker worden…

Film
Komen we weer bij de andere hobby van me. Ik moet zeggen dat ik minder tijd heb gehad om me over te geven aan een cinematisch gecreëerde wereld. TV series daarentegen heb ik wel veel bekeken. Heerlijke opvullers voor een klein uurtje ‘iets anders’, zijn dat. Opnieuw geen genummerde lijst. Alhoewel, ik heb de nummer één wél ingevuld .

1. The Dark Knight
2. Charlie Wilson’s War
   Control
   Eastern Promises
   Knocked Up
   No Country For Old Men
   The Savages
   There Will Be Blood

Woordenwolk
Vorig jaar zei ik dit over de woordenwolk: ‘Wel leuk om hier wat steekwoorden neer te zetten die voor mij 2007 kenmerken, en die misschien niet voor iedereen duidelijk zijn ’. Moet zeggen dat ook dat me prima is bevallen, dus hierbij wat kenmerken over 2008.

22, 25-jarig, 90′s, Amsterdam, ASP, Coldplay, Effenaar, fitness, fluiten, Friesland, Fringe, Grieks, Kerckhoff’s, Keulen (3x), knie (3e), Lost, master, papers, Pinkpop, Pinksteren, Polly, pre-master, promotie, Radiohead, seizoenskaart, Sint Maartenskliniek, tiny, TU/e, UTwente, West Wing

Wow, dat is me het postje wel geworden. Okay ik geef toe, niet helemaal op Kerstavond geschreven. Het laatste deel heb ik stiekem op maandag 5 januari nog afgemaakt… Op naar een 2009 met bovenal gezondheid. Druk bezig met het plannen van een grote trip die mij door Canada en de VS zal leiden. Het afsluiten van het eerste jaar van m’n master en nog vele andere dingen. Maar daarvoor moet je gewoon Kerstavond 2009 intunen .

Anyways, ik wijk af van mijn originele bestemming voor deze log . De titel is namelijk een regel tekst uit één van de vele briljante Radiohead songs (ja, remember, ik kwam superlatieven te kort): Just. En laat de bijbehorende video nu net zo - of misschien wel meer - briljant zijn:

http://www.youtube.com/watch?v=R5X7HKxpiQA

Owja, gisteren aan m’n master begonnen. Na afgelopen vrijdag m’n pre-master certificaat te hebben opgehaald, woei! Ik ga deze week van 9 tot 5 op de uni zitten, om te kijken welke mastervakken me aan staan. Leuk? Veel werk? Interessant? Mogelijkheden? Ik hoop ze voor bijna ieder master vak na twee weken aankijken beantwoord te hebben. Naast de verplichte vakken hoef ik er ‘maar’ vier te kiezen in anderhalf jaar. Jeuj !

Ik had een verdoving aan het been gekregen. Wel grappig, er wordt met een stroompje naar je been zenuwen (vier/vijf stuks) gezocht. Als die gevonden is, wordt er met een scherp glasvezel draadje de zenuw ‘platgespoten’. Na enkele keren proberen werden bijna alle pijnprikkels niet meer doorgegeven. Op die aan de zijkant van de knie na. Dus, even opnieuw zoeken. En na een half uur was alles uitgeschakeld: op naar de operatiekamer.

Daar met de OK-assistenten nog wat geouwehoerd (‘meneer, vindt u het erg als er radio aanstaat?’, ik: ‘dat ligt er natuurlijk aan welke zender er opstaat’, hij: ‘Q’, ik: ‘ja, dat vind ik heel erg’, met een hele grote knipoog ). Ook vond meneer de assistent me een held, omdat ik één van de weinige voetballers was, die bij was. Opbeurende woorden zo vooraf. Waarop ik besluit de heren (en dame, excuus) in de operatiekamer succes te wensen. Waarop de chirurg reageert: ‘Luck is not a factor’ (in z’n beste Belgisch Engels ). Waarop ik antwoord dat ik ze ook geen geluk wenste. Haha, wat een enerverend begin .

Maar zoals ik zei, weinig meegekregen van de operatie. Want nadat m’n pees verwijderd was kon begonnen worden met het boren van de kanalen. Waarop ik tegen de anesthesie assistent zeg dat ik wat voel. En meteen daarna dat het zeer doet. En daarop weer zeg dat ik kapot ga van de pijn, waarop hij reageert dat ik snel weg ben. Ik bedenk me nog wel even te melden tegen de OK-assistent dat ik het jammer vind dat ik geen held meer ben… Ik mag die OK-humor wel.

Ik word blijkbaar anderhalf uur later wakker, waarop ze bezig zijn met hechten. Om me gerust te stellen meldt de OK-assistent nog even dat hij me toch wel een held vond. Respect voor die jongeman , en mij natuurlijk, haha. Wat een anekdotes.

‘s Middags komt de chirurg op bezoek om te melden dat de operatie geslaagd is. Er was wel wat beschadiging aan m’n kraakbeen, maar graad 2 van de 4, wat geen irritatie veroorzaakt. Prima dus.

Van donderdag tot zaterdagmiddag mogen verblijven in de Sint Maartenskliniek. Aardige zusters, gelachen met de buurman over de overbuurvrouw (een non van 86) en ik heb gelukkig weinig pijn gehad. Herstel gaat ook voorspoedig, ik kan nu al dingen die ik de vorige keer pas na anderhalf à twee weken kon. Veelbelovend dus. Vandaag ook voor het eerst bij de fysiotherapeut langs geweest, ook dat ziet er voorspoedig uit. Hopelijk wordt dit dus één van de laatste logs over de knie, in negatieve zin dan. Alhoewel het herstel tot 100% sportfit zo’n 9 tot 12 maanden duurt. Dus ik beloof niets meer .

Op naar een positief stuk van deze log. De dinsdag voor ik onder het mes mocht ben ik richting Amsterdam vertrokken om samen met neef Bart het concert van Radiohead in het Westerpark te zien. Allereerst de hele dag alleen door Amsterdam geslenterd om de nodige boeken en DVD’s te zoeken voor de aanstaande verblijfperiode op bank en bed. De Slegte, wat Engelse boekwinkels, de nodige Free Record Shops, Van Leest’s, kleine platenzaken, een terrasje op het Leidseplein en niet te vergeten de Haegen Dazs in de Kalverstraat later, zorgden ervoor dat het inmiddels vijf uur was. Tijd om op weg te gaan richting neef Bart, in de Indische wijk te Amsterdam.

Na even te hebben opgefrist zijn we samen opnieuw richting de stad gegaan om snel wat te eten. Om daarna door te fietsen richting het Westerpark. Nog even snel een kaartje wat ik nog over had verpatst, om aan te sluiten in de rij voor de ticket check. Om snel even wat bekers drinken te pakken en een mooi plekje te zoeken. Van het voorprogramma weinig meegekregen, want ja, we kwamen echt voor Thom Yorke en z’n mannen. Het begint nu al laat te worden, dus ik kopiëer een review waar ik mezelf helemaal in kon vinden…

Weinig is natuurlijk zo prettig als op een mooie zomeravond in het park zitten met een biertje of wijntje. Zeker als er op de achtergrond ook nog eens een concert van een uitzonderlijk goede band te horen is. Op de zalige zomeravond van dinsdag 1 juli had Radiohead daarom beslist veel meer toehoorders dan uitsluitend de 15.000 bezoekers van de uitverkochte show in het Amsterdamse Westerpark. Ook buiten de hekken van het terrein, door het hele park en op de dijk langs het spoor, hebben zich honderden locals verzameld om voor nop de klanken van Radiohead op te vangen.

En geef ze eens ongelijk, want tournee na tournee bewijst Radiohead volledig buitencategorie te zijn, ook deze dinsdagavond in Amsterdam weer. Al is de band met eigen ogen zien er dan natuurlijk niet bij, en ook de bij vlagen verbluffende lichtshow moet je er buiten de hekken zelf bij fantaseren. Maar alleen al van de muziek zelf valt volop te genieten.

Vooral op visueel gebied verschilt dit concert dan ook van de optredens die Radiohead in 2006 in Amsterdam gaf, toen deels bedoeld om nieuwe nummers voor het latere album In Rainbows live uit te proberen. De videowalls als brokstukken hebben plaats gemaakt voor tientallen LED-verlichtingsbalken, die laag boven de band hangen en de muziek ondersteunen met fascinerende schouwspelen in, jawel, alle kleuren van de regenboog. Tenminste, pas als de zon echt onder is, daarvoor zijn ze nog moeilijk te zien. Daarna: om te likkebaarden zo mooi.

De verrassingen op muzikaal gebied zijn dit keer iets minder groot. Waren de In Rainbows-nummers twee jaar terug spannend en nieuw, inmiddels kunnen de fans ze uiteraard al dromen. Wel hebben magistraal opgebouwde liedjes als Arpeggi/Weird Fishes en Reckoner nu hun definitieve vorm gevonden, waar ze tijdens die eerdere tour nog constant veranderden tijdens de gedurende zoektocht van Radiohead. Alleen Videotape lijkt nog volop te evolueren en krijgt dankzij enkele extra pianoakkoorden en zwaardere elektronische beats nog meer pracht mee.

In Amsterdam wordt In Rainbows, het zevende studio-album van de band, in z’n geheel gespeeld. Terwijl de zon nog op het veld brandt, wordt er stevig geopend met een lekker venijnig Bodysnatchers, waarna korte, wonderschone verkoeling even volgt met All I Need.
De live Radio 1-samples en heftig overstuurde gitaarriff van The National Anthem brengt de eerste grote golf van herkenning teweeg. Heeft dan toch niet iedereen In Rainbows voor weinig tot geen geld gedownload?

Het nieuwe werk – ook het gloedjenieuwe Super Collider met alleen zanger Thom Yorke op piano komt voorbij - wordt vervolgens fraai afgewisseld met oudere krakers als Everything In It’s Right Place, Idioteque, Lucky en oude hits Just, Karma Police en Street Spirit. Publieksfavorieten die na al die jaren nog steeds indringend en bevlogen worden gespeeld.

Setlists wisselen per avond: andere hits als Paranoid Android of No Surprises blijven dit keer in de koelkast, net als alle songs van Amnesiac trouwens. Wel wordt het Westerpark getrakteerd op A Wolf At The Door (van Hail To The Thief, weinig gespeeld). En na een magische versie van How To Disappear Completely, vaak de afsluiter van een Radiohead-concert, volgt er toch nog de geluidsmuur die Planet Telex is, opener van album The Bends. De zeer afwisselende songkeuze van vanavond laat nog eens dubbel en dwars horen hoe gevarieerd het repertoire van Radiohead inmiddels is, van stevige, gejaagde rock naar ontroerende ingetogen stukken pardoes weer richting knisperende elektronica: alles kan. De balans is ruim twee uur lang perfect.

Dat de tours door Amerika en Engeland er inmiddels op zitten, is te merken: zelden in de bandgeschiedenis was het vijftal zo goed op elkaar ingespeeld. Bovendien is Thom Yorke uitstekend bij stem en laat in diverse regionen het beste van zichzelf horen. Een klein grapje mag natuurlijk ook, als hij een oude pilotenbril opzet tijdens een stukje drummen: “Safety first, people!” Als hij na afloop van de drumkruk aftuimelt, blijkt waarom. Was een helm niet handiger geweest?

Om Radiohead meer ontspannen dan ooit tevoren en toch zo  weergaloos te zien spelen, is bij vlagen al verbluffend. Zeker als alle subtielere nuances van de nummers van In Rainbows deze avond zo perfect uit de verf komen, mede dankzij kraakhelder geluid. Kijk gitarist Ed O’Brien en bassist Colin Greenwood eens glimlachen via de videoschermen! Je kunt hooguit tegenwerpen dat zo’n ontspannen houding de verbeten intensiteit van enkele jaren terug soms verdringt. Maar een kniesoor die zich daaraan stoort: al blijft totale overweldiging deze keer misschien uit, Radiohead blijft live nog steeds buitencategorie en hoeft hier zowaar steeds minder moeite voor te doen.

Gezien: Radiohead, Westerpark Amsterdam, 1/7/2008.

Bron: Alternative Blog

Kortom, ik heb écht een fantastisch concert gezien. Je zult het je niet voorstellen, maar nuchtere ik heeft de nodige momenten met z’n ogen dicht staan luisteren. Práchtig. Schitterend. Fenomenaal. Magnifiek. Chapeau! Wanneer weer?

De setlist en een link naar een vooringevulde YouTube search en Flickr pagina vind je hieronder.

Bodysnatchers [In Rainbows]
All I Need [In Rainbows]
The National Anthem [Kid A]
15 Step [In Rainbows]
Lucky [OK Computer]
Nude [In Rainbows]
Street Spirit (Fade Out) [The Bends]
There There [Hail To The Thief]
The Gloaming [Hail To The Thief]
Weird Fishes/Arpeggi [In Rainbows]
Idioteque [Kid A]
Faust Arp [In Rainbows]
Videotape [In Rainbows]
Just [The Bends]
Bangers And Mash [In Rainbows Disc 2]
Everything In Its Right Place [Kid A]
Reckoner [In Rainbows]

Encore 1
House Of Cards [In Rainbows]
Climbing Up The Walls [OK Computer]
A Wolf At The Door [Hail To The Thief]
Jigsaw Falling Into Place [In Rainbows]
Karma Police [OK Computer]

Encore 2
Super Collider [new song]
How To Disappear Completely [Kid A]
Planet Telex [The Bends]

En dan de linkjes:

• YouTube search
• Flickr pagina

Na een fikse wandeltocht – ja, we stonden geparkeerd bij camping C – eindelijk bij de hoofdingang aangekomen. Waar we na een minuut of tien wachten eenmaal het terrein op konden. Balen dat dat pas rond half twee was, waardoor ik mijn geliefde Air Traffic miste . En ik had misschien ook nog wel iets van Blood Red Shoes mee willen pakken. Helaas, hadden we maar eerder moeten gaan .Ach, inmiddels was Moke aan het spelen op de mainstage en nadat de nodige bonnen waren ingeslagen, hebben we dat van een afstandje eens even mooi bekeken. Leuke singles, aardige performance, maar niet echt iets waarvoor ik los een kaartje zou kopen…

Moke: 6.5

Daarna moest ik die andere Nederlandse trots van de dag maar eens gaan bekijken: Voicst. Een leuk vrolijk bandje waar ik twee singles van ken. Een geweldige set, Kypski van C-Mon & Kypski die bij de eerste plaat meedeed, en tijdens de kneiter ‘Everyday I Work On The Road’ werd na de zoveelste ‘toe-doe-roe-toe-toe’ opeens ingehouden, en stond de hele band stil. Echt stil. Waarna een rapper het podium opkwam en ik tegen m’n medeganger al vragend zei: ‘volgens mij is dat Pete Philly’. En toen ik daarnaast een bassist (met een cello) zag zitten, wist ik het zeker: Pete Philly & Perquisite waren er . Na een kleine song, waar Voicst nog steeds helemaal stil stond, gingen ze weer van het podium af, waar Voicst weer verder kon om hun knaller af te maken. Tof! Net zoals de vele strandballen, opblaashaaien en -orka’s die samen met zanger Tjeerd in een boot het publiek over gingen. Top .

Voicst: 8.0

Buiten de tent hebben we – opnieuw vanaf de zijkant – maar eens KT Tunstall bekeken. Leuke singles, leuke dame, leuk optreden. De meeste meezingers kwamen voorbij, waar ook ik zachtjes mijn stemgeluid heb gebruikt. Nooit te hard, want op de één of andere manier ben ik daarvoor gewoon niet in de wieg gelegd . Je moet bij mevrouw Tunstall niet veel spektakel verwachten, maar gewoon een degelijke set en een prachtstem. Combineer dat samen en je krijgt…

KT Tunstall: 6.5

Jeuj, Amy Macdonald was de volgende poppy-artiest die op ons lijstje stond. De weg richting de tent begon aardig druk te worden, gezien het feit dat er al kleine druppeltjes vocht naar beneden kwamen. Een plek in de tent was ook niet meer te bemachtigen. Als dan ook nog blijkt dat mevrouw Macdonald er nog niet is, is het in de regen staan niet echt een pretje te noemen. Na een dikke twintig minuten nog steeds geen Amy, argh, dit lijkt op een andere Amy van vorig jaar… Om de volgende headliner niet te missen en daar nog een redelijk goed plaatsje te hebben maar richting mainstage gegaan. Jammer, heel jammer, geen Amy voor ons, wel, toen de Editors inmiddels al bezig waren een klein stukje ‘This Is The Life’ gehoord. Helaas Amy, geen notering voor jouw. Wel een punt voor iedere tien minuten wachten. Ow wacht, dat is niet handig …

Amy Macdonald: 2.0

‘Ieder nadeel heeft zijn voordeel’, we hadden in ieder geval wel een goed plekje voor mijn persoonlijke toppers: de heren van Editors. Al eens live gezien in 013 en sindsdien alleen maar meer fan geworden. Wat een twee geweldige albums. Ook deze gig weer mooi alles mee staan blèren: prachtig. Smith was weer op dreef en misschien dat bassist Leetch nog iets heeft opgestoken van m’n vorige blog, hij stond zowaar mee te springen . Misschien heeft m’n log toch nog nut .

Editors: 8.5

Terwijl een maat van me, groot Stereophonics fan, al tijdens de Editors zich een weg richting het 3FM podium maakte, deed ik dat na de Editors. Ook de Phonics had ik afgelopen jaar al eens gezien, in Tivoli om precies te zijn. En sindsdien ook steeds meer hiervan gaan luisteren. Jones en zijn mannen stonden er weer puik bij. Leren jackie, zonnebril op, en rocken maar. Wat zeker gebeurde. Jammer alleen dat ik de eerste vier songs gemist heb, omdat de Editors laten begonnen. Enfin, de gebruikelijke platen (Maybe Tomorrow, Mr. Writer, Superman) kwamen voorbij. Jammer alleen dat ‘Pass The Buck’ van het nieuwe album niet langs kwam, een klein minpuntje.

Stereophonics: 8.2

Jammer dat Justice samen met de Phonics speelde, volgens 3voor12 was dat samen met Voicst het beste optreden van de dag. Maar ja, je kunt helaas niet… Op naar mijn volgende stop, de Kaiser Chiefs. Ook reeds bekend na een bezoek vorig jaar. En als je een feestje wilt, dan krijg je die bij de heren uit Leeds. Lekker meezingen en -springen. Ook mijn favorietje van het laatste album, ‘Angry Mob’ kwam voorbij. Met dat heerlijke gitaarloopje. Kortom: een gaaf optreden.

Kaiser Chiefs: 7.5

Toen was er een lastige keuze, ofwel Groove Armade, ofwel The Verve. Van beide ken ik enkel één single. En uiteindelijk moet ik mijn zwakte bekennen. Ik heb geen van beide gezien . Er moest gegeten worden en een plek worden gezocht voor de Foo Fighters, dus ik heb enkel wat buiten de tent van Groove Armada meegekregen. Jammer, want toen ik dat de dag erna op Nederland 3 voorbij zag komen, had ik zoiets: ‘dat had ik eigenlijk wel willen zien’. Jammer Harm, te laat… Kortom, op naar de Foo Fighters .

Niet echt mijn ding, de muziek van Dave Grohl en z’n mannen. Maar de Foo Fighters hebben mij wel verrast. Wat een energiek, wat een ontladingen, wat een gespring , wat weer niet goed is voor m’n knie, maar daar gaan we niet op in . Oftewel, een puike afsluiter voor mijn eerste Pinkpop.

Foo Fighters: 7.8

Al met al een enerverend dagje, met veel bands, veel drank (7-up, Spa blauw of cola, je weet toch ), veel eten en veel plezier. Minputje blijft toch de toiletten, wat een drama… Maar dat heeft de pret tijdens dit dagje niet mogen bederven. Evenals de regen, dat kwartiertje waar ik het over had is ook dat kwartiertje gebleven. Een godswonder, want in Sint Tunnis had het blijkbaar van 16u tot 23u geonweerd en gedaan. Top dus .

Dus:

1. Editors, 8.5
2. Stereophonics, 8.2
3. Voicst, 8.0
4. Foo Fighters, 7.8
5. Kaiser Chiefs, 7.5
6. KT Tunstall, 6.5
7. Moke, 6.5
8. Amy Macdonald, 2.0

En nog een gaaf bericht, ik heb kaarten voor Coldplay die Keulen aandoen in september dit jaar. JEUJ! Net zoals het feit dat ik nog vijf kaarten heb liggen voor Radiohead dit jaar in de Westergasfabriek. Jammer alleen dat niemand met me mee wil . Ik twijfel nog of ik alleen ga, of dat ik ze alle vijf verpats…

Op school gaan we op naar drie weken tentamens . Thuis op weg naar het 25-jarig huwelijk van pap & mam, en mijn knie gaat onderweg naar zijn derde operatie in twee jaar. Jaja, het leven staat nooit stil .

De resultaten van de afgelopen tentamenweek zijn nog steeds niet binnen. Ik blijf het jammer vinden dat dat zo lang duurt. We zijn nu bijna drie weken na het tentamen, ik begin te vergeten wat ik heb ingevuld . Kortom: hopen dat er een voldoende in de cijferlijst valt, dan mag ik dat tentamen daadwerkelijk vergeten.

Op de concertagenda stond vorige week zaterdag The Wombats. Heel kort, heel krachtig: prima concert, goed tempo en een stel uitstekende hits. Dat betekende wel dat er nog ‘maar’ twee muziek items op de agenda staan: Radiohead begin juli, en… Een zaterdagkaartje voor Pinkpop 2008! Leuk man, te gekke line-up die dag: Foo Fighters, Editors, Stereophonics, Moke, Kaiser Chiefs, KT Tunstall, The Verve, Air Traffic, Groove Armada en Amy MacDonald! Samen met de mannen van Thom Yorke zijn dat toch wel twee uitkijkertjes. En wie weet welk bandje Nederland nog aandoet in de tussentijd…

Met de sport gaat alles zijn gangetje. Ik train wekelijks mee met de plaatselijke selectie. En ondanks dat ik een kruisband mis gaat dat behoorlijk goed. Wel ga ik ieder duel wat ook maar een gekke beweging oplevert, uit de weg. Maar m’n conditie vaart er wel bij. Die ik goed kan gebruiken bij m’n fluit activiteiten. Ik sta in de tussentijdse rapportage van de KNVB bovenaan, dat zit wel lekker. En om helemaal positief af te sluiten: na een belletje met de Sint Maartenskliniek vorige week heb ik de voorkeursdatum voor de nieuwe operatie (begin juli) ingediend. In tegenstelling tot de vorige keren werd er nu erg goed meegewerkt en is er direct een (ja, opnieuw) pre-operatief onderzoek ingepland. Zou het dan toch…?

En dan eindelijk waar ik met mijn titel naar toe wilde. Muse bracht twee weken geleden haar verzamel CD ‘H.A.A.R.P.’ uit. Leuk en aardig zou je denken. Ware het niet dat dit een verzamelaar is met enkel live opnamen. Uit hetzelfde concert, zomer 2007, het nieuwe Wembley Stadium, London. En laat het dan ook zo zijn dat dit concert niet alleen auditorisch is opgenomen, maar ook visueel. En laat die DVD ook bij de CD zitten. Ik zeg: wat een enorme TOP DVD! Dikke vette aanrader, Play.com heeft hem voor een aardige prijs liggen: halen!

Terugkijken aan de hand van mijn blogje, toch min of meer mijn dagboek met gebeurtenissen van het afgelopen jaar, en natuurlijk: herinneringen …

School en stage
Als ik terugkijk naar het begin van het jaar, dan waren dat vooral m’n laatste tentamens aan de Fontys. De laatste alvorens op afstudeerstage te gaan. En om de mogelijkheid tot Cum Laude afstuderen in ere te houden, daar goed voor m’n best gedaan. Met succes. En na al deze inspanning was het klaar voor het laatste truckje aan het HBO: afstuderen bij TASS.

Over m’n log staan de nodige verhalen vermeld over m’n stage toentertijd. Ik zou zeggen check even alle posts met een TASS tag . Maar het allerbelangrijkste is dan toch wel het afstuderen half juni. Het harde zwoegen heeft ook zijn vruchten afgeworpen. Het verslag, de presentatie en de werkzaamheden werden alle drie met een 8,5 beoordeeld. Tel daarbij op de 8.7 voor het theoretische deel. Wat concludeerde in het ‘Cum Laude’ afstuderen, ja, ik ben er nog steeds trots op . En op het feit dat we ook nog de scriptieprijs wonnen en genomineerd werden voor de Fontys Technology award. Dat was overigens ook de enige log in de maand juni, toeval of niet .

Tijdens de vakantie was de inschrijving aan de TU/e inmiddels geregeld. Alwaar we de één-naar-laatste week van augustus aan mochten treden voor een introductie week. Een leuke week, met helaas niet zo heel veel schakelaars. Desalniettemin heb ik me prima vermaakt. Net zoals de eerste weken op de TU. Iets wat ik nog steeds doe.

Heb 14 december een gesprek met de coördinatoren gehad, en daar kwam een positief advies uit. Mooi om te horen, nu nog zorgen dat ik de komende tentamenweek (nou ja, weken, drie maar liefst!) goed doorsta. Is dat het geval, dan is er een goede kans dat ik het schakeljaar in één jaar haal. Dat zou echt te gek zijn.

Arsenal – PSV
In de tijd dat ik bij TASS begon liep het knie verhaal ook nog steeds (ja, dat is zelfs nú nog zo, straks meer daarover ). Na de eerste operatie zat het gewoon nog niet lekker, dus opnieuw een operatie daarvoor gepland. Maar daarvoor eerst nog een prachtig retourtje Londen gepakt. En dan natuurlijk niet enkel Londen, na daar zat de Champions League wedstrijd Arsenal – PSV bij. Die gelukkig voor ons een schitterend einde had. PSV speelde gelijk met 1-1, door superverdediger Alex. Wat een prachtige twee dagen waren dat.

Wat misschien nog wel mooier was, was het einde van de competitie dit seizoen. Iets wat ik waarschijnlijk niet snel meer vergeet.

Muziek
In het begin van het jaar ben ik ook wat meer uit m’n schulp gekomen om concerten van favoriete bandjes te gaan bezoeken. De eerste grote daarvan was in april: Maxi Jazz en zijn matties gezamelijk Faithless genaamd. En dit jaar zouden er nog vele volgen… Na Faithless kwamen in chronologische volgorde: Red Hot Chili Peppers, Stereophonics, opnieuw Faithless, Editors, Kaiser Chiefs, en last, but not least: Arctic Monkeys. Man, man, man. Het was allemaal goed, het was allemaal prima. Maar zoals gezegd, bij het eind van het jaar horen lijstjes. Ook bij mijn log. Ik heb er twee gemaakt. Eentje met gig bezoeken:

1. Faithless, 21-09-2007
   Wow, na het concert van maart hadden we nu eindelijk staanplaatsen. En daar hebben we ook meteen goed gebruik van gemaakt, wat een knalfeestje was dat.
2. Arctic Monkeys, 06-12-2007
   Stiekem wel één van mijn favoriete bandjes geworden in 2007. Samen met Geven en Bos zijn we in de HMH helemaal uit ons plaatje gegaan. Wat een optreden. Check vooral de link in de muziek alinea even…
3. Editors, 29-10-2007
   Ok, vooruit, samen met de Monkeys mijn band over 2007. Wat een geweldig concert in 013. Dit concert was de reden nog meer te gaan luisteren. Ja, An End Has A Start heeft ook in het volgende lijstje een notering .
4. Kaiser Chiefs, 14-11-2007
   Toegegeven, vooraf had ik hier helemaal niet zo geweldig veel zin in. Maar eenmaal in Amsterdam heb ik me echt prima vermaakt. De Chiefs weten inmiddels wel hoe ze een feestje bouwen.
5. Stereophonics, 16-09-2007
   Ik moet de belofte die ik mezelf die avond maakte nog steeds nakomen: ‘meer van luisteren Harm’.

Dan de gigs die het niet haalden: de Peppers in het Goffertpark. Wat een drama, daar wil ik geen woorden aan besteden. En het eerste Faithless concert. Puur vanwege de zitplaatsen .

Naast de gigs uiteraard nog een album top-5. Die ik op het Polly forum al gegeven heb:

1. Editors – An End Has A Start
   Voor mij gewoon de onbetwiste nummer één. Wat een verzameling grandioze platen. Donker, maar wel lich(g)t. Geweldig.
2. Reverend and The Makers – The State Of Things
   Was klein beetje bekend na de single ‘Heavyweight Champion Of The World’. Maar nadat ze in het voorprogramma van de Monkeys stonden maar het album gehaald. Wat een geweldig debuut. Ik kijk nu al uit naar hun gig in februari waar ik kaarten voor heb…
3. Arctic Monkeys – Favourite Worst Nightmare
   Helaas, na lang beraad overtuigt de tweede plaat van de Monkeys niet hun debuut ‘Whatever People Say I Am, It’s What I’m Not’.
4. Radiohead – In Rainbows
   Grandioze ‘comeback’ (mag ik het zo noemen?). Beter te beluisteren dan ‘Kid A’, wel traag, maar met een aantal platen die bij mij niet uit kunnen… Erg benieuwd naar hun concert in juli volgend jaar!
5. The Wombats – A Guide to Love, Loss and Desperation
   Leuke vlotte britpop. Verstand op nul en luisteren. Ik zal komend jaar wel goed los gaan op deze heren.

En zoals in het lijstje te vinden is, aankomend jaar staan er tot nu toe alweer drie gigs gepland: Reverend and The Makers in Paradiso, The Wombats in de Effenaar en Radiohead in de Westergasfabriek. Naar alle drie ben ik erg benieuwd!

En dan het overmijdelijke lijstje met daarin dé single van 2007. Ook deze is inmiddels op het Polly forum te vinden, maar ik heb er zelf geen gekozen, enkel een opsomming. It’s up to jullie .

- Kate Nash – Foundations
- Editors – Smokers Outside The Hospital Doors
- Arctic Monkeys – Brianstorm
- Niet echt 2007, maar toch: The Fray – How To Save A Life
- Mika – Grace Kelly
- Niet echt 2007: Five O’Clock Heroes – Time On My Hands
- Fiction Plane – Two Sisters
- Paolo Nutini – Jenny Don’t Be Hasty
- Manic Street Preachers – Your Love Alone Is Not Enough
- Saybia – Angel

Knie
Het blijft toch wel een terugkeren onderwerp… Ook dit jaar heeft het m’n log beheerst, en dat zal het volgend jaar ook doen. Afgelopen vrijdag een brief gekregen met de operatiedatum: 10 januari 2008. Heel leuk, heel aardig, maar de dag ervoor én de dag erna staat een tentamen gepland waaraan ik gewoon ga deelnemen. Toch wel erg triest, alles rond Kerst en Oud op Nieuw vrijgehouden daarvoor, en dan wordt er niets gepland, maar net in de tijd dat het gewoon níet uitkomt. Bedankt Sint Maartenskliniek!

Na de Kerst maar weer bellen en een tussenoplossing zoeken. Dat zal iets worden van derde week in januari, en dan de eerste week les van het nieuwe blok missen, waarna er een week Carnavalsvakantie is, misschien dat dat net lukt. We zien het wel… Al word ik er steeds moedelozer van… Maar aan de andere kant, als dat ik het enige ongezonde van 2007 is, klop ik nog een keer af!

Film
Dan zijn we eigenlijk bij de laatste paragraaf over 2007 aangekomen. Mijn andere grote hobby: de film. Hier helaas geen genummerd lijstje, ja sorry, ik kon echt niet kiezen. Maar gewoon een opsomming van titels die in 2007 in de bios te zien waren, of die op DVD uit zijn gekomen:

- Pan’s Labyrinth
- The Fountain
- The Departed
- The Bourne Ultimatum
- Kingdom
- American Gangster
- The Prestige
- The Illusionist

En, wat nog meer?
Wel leuk om hier wat steekwoorden neer te zetten die voor mij 2007 kenmerken, en die misschien niet voor iedereen duidelijk zijn :

21, afstuderen, Arctic Monkeys, Arnhem, Canada, degradatie, DVD, Editors, Facebook, feest, film, fluiten, Fontys, gewicht, gigs, haar, huiswerk, kampioen, knie, KNVB, Last.fm, leren, mountainbiken, Polly, Prison Break, PSV, scriptieprijs, seizoenskaart, sport, TASS, Tiscom, TU/e, West Wing, wiskunde, zaalvoetbal

Ja, eindelijk
Het is me de blog wel geworden. Ik denk dat ik dit aan het eind van ieder jaar moet doen. Leuk om zo mijn eigen jaar eens door te nemen…

Rest mij nog iedereen een heel goede kerst en een geweldig en gezond 2008 te wensen!

En omdat ik toch echt het allerlaatste woord wil hebben. Gerard Ekdom blijft grandioos: