Na het eerste semester van de master heb ik het tweede semester op maandag twee courses in Eindhoven gevolgd: Verification of Security Protocols en Cryptography II. Eerstgenoemde was wat minder interessant, maar met een voldoende afgerond, terwijl ‘crypto II’ afgerond werd met een 1 — nouja, het tentamen dan. Dus bij dezen: mijn allereerste 1 ooit is in 2009 gevallen. Op de vrijdag heb ik in Nijmegen één vak gevolgd: Software Security, wat ook prima was afgerond. Tussentijds in Eindhoven nog de vakken Proving with Computer Assistance en Automated Reasoning gevolgd. Beide interessante vakken die ik ook voldoende had afgerond.

Na de zomer het laatste semester ‘echt les’ gehad. Met op maandag in Nijmegen de vakken Security in Organizations en Hardware & Operating System Security. En zo nu en dan vond ik het interessant om aan te schuiven bij Law in Cyberspace — een vak gegeven door de Universiteit van Tilburg. Op dinsdags in Eindhoven stond Algorithms for Model Checking op het programma — puur vanwege het feit dat ik dan tenminste ook een keer in Eindhoven ben . Terwijl ik op vrijdag in Twente te vinden was, voor de vakken Secure Data Management en Network Security. Waarbij we voor het laatsgenoemde vak als project een honeypot op moesten zetten: interessant. Voor de Twente vakken inmiddels al tentamen gehad en die ook prima afgerond, nu de projecten die daarbij horen nog. De Eindhoven en Nijmegen vakken worden in de tentamenweek in januari afgerond; nog even geduld dus .

Zonder vakken van het derde semester heb ik nu al 79 studiepunten bij elkaar gesprokkeld. Ik heb er 90 nodig om aan het afstuderen te kunnen beginnen, terwijl ik er nu theoretisch 29 kan verdienen. Dat moet wel gaan lukken dacht ik zo… Een jaar waarin er dus hard gewerkt is aan allerlei projecten en papers. Maar nog nooit met tegenzin de trein of bus naar Eindhoven, Nijmegen danwel Twente gepakt — iets wat alles zegt als je het mij vraagt…

Knie
Afgelopen jaar schreef ik al dat ik hoopte dat ik aan dit akkefietje geen woorden meer hoefde te spenderen. Helaas, niet ieder goed voornemen vindt aftrek. Maar, misschien is er dan toch licht aan het einde van de tunnel.

Nadat ik begin dit jaar nog redelijk moedeloos van m’n beengewricht werd, is dat aan het einde van 2009 redelijk omgeslagen. Net voordat ik op vakantie ging — daar volgt later uiteraard ook een blokje over — kon ik niet veel met m’n knie. Direct dik na inspanning en zelfs de dag erna gewoon pijn tijdens de dagelijkse bezigheden. Enorm veel irritatie op de pezen en pezenbladen rondom de knie. De fysio kon niet heel veel meer doen, m’n spierkracht was zo goed als gelijkwaardig, evenals de spiercoördinatie. Tja, dan begin je toch te twijfelen… ‘Had ik die derde operatie wel aan moeten gaan…?’

Eenmaal terug van vakantie had ik totaal geen last meer van m’n knie. Zouden die vier weken relatieve rust (geen sporten) en het dagelijks veel bewegen (wandelen for the win ) dan het wondermiddel zijn? Zo stom als ik was direct veel gaan hardlopen, wat allemaal prima ging. Totdat uiteindelijk de klad er weer in kwam: irritatie en veel pijn de volgende dag. Precies op dezelfde plaatsen. De fysio kon zoals gezegd niet veel doen. Daar zit je dan…

Begin oktober toch maar de laatste strohalm gegrepen die ik had: de podotherapeut opzoeken. Dingen die zowel de chirurg als de fysio eens tussen neus en lippen door hadden gemeld. Googlen, bellen en drie dagen later afgesproken. Er was inderdaad het nodige mis met m’n voeten en mijn loopgedrag, maar ‘hier was wel iets mee te doen’. Zou het dan toch?

Inmiddels loop ik nu zo’n dikke maand op m’n nieuwe orthopedische zolen en waarempel: zo’n beetje iedere klacht is verholpen en ik kan pijnvrij lopen, zelfs de dag erna! Dikke wow dus. Tijd om fit te gaan worden — ik scheurde de tweede week na aanschaf van de zolen m’n hamstring diep in — om in de tweede helft van het seizoen op te gaan treden als KNVB scheidsrechter: eindelijk weer. Zou dit dan toch het laatste hoofdstuk zijn omtrent de knie in m’n jaarlijke samenvatting…?

Muziek
Kwantitatief was het een minder jaartje met concert bezoek van ondergetekende. Echter, daar stonden wel de nodige namen van bands tegenover die op mijn ‘to-see-before-I-die’-lijst stonden. Zoals Kings of Leon, The Prodigy, U2 en Muse. Toegegeven, de één wat meer tegenvallend dan de ander, maar desalniettemin een prima concert jaar. Het waren er 15 dit jaar, tegenover 24 vorig jaar. Iets met kwantiteit zoals ik al aangaf .

Maar goed, om maar met de deur in huis te vallen, hierbij de top-10 van dit jaar:

1. The Prodigy – dinsdag 3 maart – E-Werk, Keulen
   Zoals gezegd, deze stond op de ‘to-see-before-I-die’-lijst. En man man man, wat hebben deze mannen mij deze doordeweekse avond vermaakt. We waren mooi op tijd in Keulen en stonden langs de geluidmannen toen het concert begon. Bij de eerste tonen ging de Duitse zaal (okay, met veel Nederlandse inbreng) al helemaal uit hun plaat — incluis ons. Snel naar voren gehaast waar iedereen direct elkander kwijt was: niet erg, gewoon stampen! Einde concert, lichten aan en weer hard balen dat je opnieuw helemaal doorweekt bent. Je kijkt om je heen (‘hey, ik sta weer langs de geluidsmensen’) en ziet dat iedereen ook doorweekt is: H-E-L-L Y-E-A-H!
2. Coldplay – zondag 20 september – Wembley Stadium, Londen
   Vorig jaar stonden ze ook op twee, toen had ik Chris Martin en kornuiten mogen aanschouwen in Keulen. Van de ene grote stad naar de andere, moet ik hebben gedacht. Ik had namelijk kaarten gescoord voor het afsluitende concert van de Viva La Vida-tour, in fucking Wembley Stadium. Nou weet ik niet of dat het was — wat een enorm vette locatie — of de regen die toen Coldplay net op de bühne kwam of gewoon de prima muziek. Anyways, het was een geweldig weekend!
3. The Temper Trap – donderdag 17 december – Doornroosje, Nijmegen
   Soms komen er van die bandjes die een debuut album afleveren die direct pakt. En als je dan ziet dat ze over een paar maanden om de hoek te bewonderen zijn: dan heb je geluk. Zo ging ik samen met Giel vorige week richting Nijmegen om deze Aussi’s te gaan aanschouwen. Wat een prachtige stem heeft zanger Dougy Mandagi toch: glashelder, hoog en aanstekelijk. Een enorm powervolle set, heel zwaar okay. Ik sta er niet van te kijken als de mannen over een aantal jaar de HMH platspelen. Kan ik er nog bij zeggen dat ik Dougy een hand heb geschud en hem succes daarmee gewenst heb .
4. U2 – dinsdag 21 juli – ArenA, Amsterdam
   Over platspelen gesproken. Dat hebben Bono en z’n mannen al ontelbaar veel keren gedaan. Ook ditmaal in Amsterdam. Harm’s eerste keer. Wát een podium en wát een overweldiging. Het nieuwe album mocht behoorlijk tegenvallen, dat werd met gouden ouden helemaal goed gemaakt.
5. The Gaslight Anthem – woensdag 10 juni – Doornroosje, Nijmegen
   Een band tweemaal zien spelen kan, maar als er dan maar één nacht tussenzit, dan ben je of niet goed snik, of het is gewoon een top band. Dat laatste geldt hopelijk voor mij . Jammer dat ik Brian Fallon en kornuiten pas dit jaar ontdekte, anders had de album top-10 van vorig jaar er heel anders uitgezien…
6. Alberta Cross – donderdag 19 november – Doornroosje, Nijmegen
   Samen met The Temper Trap toch wel het beste binnenkomer album van 2009. Dat dat live dan ook nog eens bevestigd wordt, levert dat alleen maar kudo’s op voor dit lijstje . Achteraf opnieuw met een frontman gesproken: Petter Ericson Stakee was zo relaxt als de muziek is, heel cool.
7. J.W. Roy – zondag 21 juni – Koningkerkje, Vierlingsbeek
   Tijdens het festival ‘Op de Toffel’ te Vierlingsbeek — waar ook De Staat en The Spades speelden — kwam ik in een klein kerkje waar singer-songwriters speelden J.W. Roy tegen. Een voor mij onbekende troubadour, maar iemand die ik daarna niet snel zal vergeten. Het is dat zijn CD’s voor gemiddeld 20 euro over te toonbank gaan, waarop ik het maar even van me af schuif. Maar dit is muziek zoals muziek bedoeld is: puur, direct vanuit het hart te hore gegeven, met een prachtige stem: wow!
8. Five O’Clock Heroes – zondag 22 februari – Doornroosje, Nijmegen
   Het is carnavalszondag en je favo spring bandje komt langs in Nijmegen. Wat doe je dan? Kei hard gaan natuurlijk! Samen met Mark en Jony verkleed richting Roosje, om aldaar door te gaan met feesten. Lees het maar even na .
9. Kings of Leon – zaterdag 21 februari – HMH, Amsterdam
   Dat was de zondagavond, de zaterdagavond was ik samen met Niels in de HMH te vinden om onze gezamelijke helden van de Kings of Leon te aanschouwen. Prachtige show, prima sfeer en meer dan prima muziek. Hier vind je wat meer.
10. Oasis – donderdag 22 januari – HMH, Amsterdam
    Eindelijk kon ik mijn helden van de middelbare schooltijd aanschouwen. Meeschreeuwen met alle knallers van toen (‘Champagne Supernova’, ‘Cigarettes & Alcohol’, ‘Don’t Look Back in Anger’ en last but not least: ‘Wonderwall’), ik zeg: bij een volgend album weer?

Nog wat concerten die er buiten vielen: Muse (toch wel een kleine tegenvaller, misschien omdat we er te laat waren en wat aan de zijkant stonden), The Killers (niets speciaals), Bloc Party (helaas, prima concert, maar niet dat stukje extra) en de grootste tegenvaller: Michael Jackson. Man man, wat had ik de beste man graag live een keer zien schitteren in Londen!

Anyways, van de concerten richting de albums. Ik ben zo lui geweest om hier gewoon de lijst neer te plempen die ik ook bij ApplySomePressure heb neergegooid. Maakt het er niet minder leuk om uiteraard:

1. Arctic Monkeys – Humbug
   Dit album kent volgens mijn ster-aanduidingen geen slechte platen: ik zie enkel 4 sterren of meer. Om dan de echte juweeltjes aan te wijzen wordt lastig, maar toch: ‘My Propeller’ en ook ‘The Jewellar’s Hands’. Wat meneer Turner hier flikt heeft iets weg van de magie die samen met maatje Kane ook bij The Last Shadow Puppets te beluisteren was: chapeau chapeau.
2. Yeah Yeah Yeahs – It’s Blitz!
   Als je pas in 2009 met de Yeah Yeah Yeahs wordt geconfronteerd — zoals ik — dan heb je inderdaad onder een steen gelegen. Echter, met zo’n muziek kom je daar stuiterend onder vandaan. ‘Hysteric’ en ‘Heads Will Roll’ maakten hier het prettigst een rondje. Tijd om weer eens een keertje Nederland aan te doen, ja toch?
3. Florence And The Machine – Lungs
   Het blijft leuk om bandjes die je ooit eens in een voorprogramma hebt gezien — bij MGMT te Doornroosje stond mevrouw Florence een kwartvolle zaal te showen wat ze in haar mars heeft –, zelf door ziet breken. Prachtige samenvloeiing van zang, melodie en een bergje power erbij! Dikke wow! Krakers: ‘Hurricane Drunk’ en de single ‘Dog Days Are Over’.
4. Doves – Kingdom Of Rust
   Nou ben ik niet bekend met het oude werk van de Doves, maar Kingdom of Rust raakte nadat het m’n hoofd trof er niet snel meer uit. Prachtige plaat, met mysterie alom. Maar liefst drie vijf-sterrers : ‘Lifelines’, ‘Jetstream’ en ‘House of Mirrors’.
5. Kasabian – The West Rider Pauper Lunatic Asylum
   Wel jammer, deze plaat had zekersteweten hoger gestaan als het concert van de Engelse heren niet afgelast was dit jaar. Anyways, reden te meer er nog meer naar uit te zien in februari. Een album wat misschien wat meer toegankelijk is voor de mainstream, het maakt de toppers ‘Fire’, ‘Underdog’ en ‘Fast Fuse’ er niet minder om .
6. The Temper Trap – Conditions
   Ja, het concert wat ik afgelopen week hiervan bijwoonde heeft zeker aan deze plaats bijgedragen. Een bevlogen band en ook bevlogen muziek. Sommige nummers pakten meteen (ik zeg: ‘Fader’), anderen komen later rustig bovendrijven. Blijkt dan vaak dat dat juist dé parels zijn die je over jaren nog kunt luisteren…? Laten ik het voor m’n oren hopen, met ‘Soldier On’ en ‘Resurrection’.
7. The Veils – Sun Gangs
   Deze plaat is een beetje ondergesneeuwd in mijn gedachten over goede platen uit 2009. Desalniettemin, wat een prachtig album. Dezelfde soort onrust als bij Doves, maar dan net een beetje donkerder. ‘Sit Down By The Fire’ staat héul hoog in mijn single van 2009 lijst.
8. Alberta Cross – Broken Side Of Time
   Daar is de tweede nieuwkomer van 2009, en wat voor één. Een stemgeluid waar de frontman van The Temper Trap nog twee noten onder zit. Prachtig concert van gezien te Doornroosje. Beetje weinig airplay gehad — misschien iets minder toegankelijk. Maar mensen: ogen dicht en ‘City Walls’ plus ‘Old Man Chicago’ opzetten. Ja, ik zei toch: je bent om.
9. Editors – In This Light And On This Evening
   Iets met een hele andere koers varen… Wat een verfrissend album van de Engelse heren. Topper ‘Papillon’ viel hier direct en doet het buitengewoon verrassend nog steeds heel prima hier. Groeibriljant ‘Bricks And Mortar’ heeft hier net te kort opgestaan om de gewenste 5-sterren te krijgen, maar wie weet wat het nieuwe jaar brengt.
10. Franz Ferdinand – Tonight
    En dan band nummer twee die de synthesizers ontdekt hebben. Verfrissend is het zeker, dat het daarbij ook nog knalt om de dansvloer op te zoeken en te blijven is wel duidelijk. De ‘change’ die na vier minuten en vijftig seconden doorbreekt in ‘Lucid Dreams’ was misschien wel de grootste verrassing van 2009 . Owja, ook ‘Twilight Omens’ deed het erg prima hier.

Tja, dan ben je aardig stil. Kortom, kom er maar in met die top-10 singles van 2009:

1. Editors – Papillon
2. The Medics – Great Is My Fear
3. The Veils – Sit Down By The Fire
4. Alberta Cross – Old Man Chicago
5. Franz Ferdinand – Lucid Dreams
6. Flinke Namen – Wolken
7. Antony and The Johnsons – Epilepsy Is Dancing
8. Kasabian – Fast Fuse
9. Yeah Yeah Yeahs – Heads Will Roll
10. Florence and The Machine – Dog Days Are Over
11. Bruce Springsteen – Life Itself

(Links volgen…)

USA
Volgt…

Woordenwolk
Net zoals vorig jaar ga ik 2009 voor mijzelf samenvatten in een woordenwolk (kortom: gewoon een opsomming van dingen die mij gebeurden of opvielen in 2009). Sommige dingen zullen je kunnen plaatsen, voor anderen moet je toch echt Harm heten. Anyways:

Keulen, Dublin, zolen, Santa Barbara, FlashForward, master, San Diego, Twente, Riga, papers, smartcards, Pinksteren, Californication, Londen, PEI, golf, Toronto, MANNEN weekend, Eindhoven, Niagara, Totaalnet, V, LA, The Gaslight Anthem, Nijmegen, lvm2, Wembley, Las Vegas

Bloc Party – woensdag 18 februari 2009 – Paradiso, Amsterdam

Woensdag is mijn schoolvrije dag dit semester. Normaliter is dat richting Arnhem om m’n bankrekening lichtelijk te spekken, maar niet woensdag 18 maart. Samen met Rick en Maarten ‘s middags al richting Amsterdam vertrokken om daar eens even wat site-seeing (lees: kroegen bezoeken) te doen. Na gegeten te hebben bij de Drie Gezusters op weg naar Paradiso alwaar Kele Okereke ons op stond te wachten. Nou ja, hij moest gewoon spelen.

Prima show, mooie mix van oud (iets meer ‘Silent Alarm’ gelukkig, wat minder ‘Weekend in the City’ en het beste van ‘Intimacy’). Helaas stonden we net iets te ver naar achteren om mee te helpen de vloer te laten trillen. Wat we overigens zelf wel voelden. Gemiste kans, I know. Neemt niet weg dat we ons prima vermaakt hadden.

Kings of Leon – zaterdag 21 februari 2009 – HMH, Amsterdam

Een vol HMH voor de mannen uit Tennessee. Was dat ook gebeurt zonder de knaller ‘Sex on Fire’? We zullen het nooit weten. Twee fans van het wat eerdere uur – okay, vanaf de zomer van 2008; Niels en ik zijn ook niet die-hard fans van het allereerste uur  – waren er in ieder geval bij. We zagen een enorm kloppende show. Geluid, muziek en sfeer pasten gewoon. Een setlist die alle type fans voldoening moest geven. Oude-nieuwe platen werden afgewisseld met snelle en langzame platen: chapeau.

Het is niet het charisma van de familie Followill – zanger Caleb zegt niet veel – maar de pure kracht van hun muziek die de 5000 mannen & vrouwen (veel!) overtuigen. Mooie quote van de spaarzame woorden die Caleb uitbrengt: ‘The first time we were here in Amsterdam was unforgettable. In the morning we went to see a coffeeshop, we’d loved it. We had long hair, long beards, and female clothing,  but still… There were people seeing us that night. So if they are here now: thank you very much and God bless you all.’ Okay, dat laatste had weg gemogen, maar goed, dat heeft papa ze nog nagegeven denk ik. Fenomenaal concert dus. Plekje in de top-10 van dit jaar? Ik denk het wel…

Five O’Clock Heroes – zondag 22 februari 2009 – Doornroosje, Nijmegen

Carnaval was de dag hiervoor (ja, inderdaad: de dag na Kings of Leon) alweer begonnen. Waar ik in Amsterdam misschien 1% van het publiek verkleed zag. Was dat in Roosje iets anders. Samen met andere Heroe-aanbidder Mark en vriendin Jony richting Nijmegen op Carnavalszondag, verkleedt wel te verstaan. Mark als Sneeuwwitje en ik als… koe.

Bij binnenkomst maar even nagevraagd of er überhaupt mensen verkleed waren: ‘Jawel hoor, man of twintig’. Gelukkig, dat scheelt. Achterin een wat drankjes gedaan, zonder ook maar een iemand verkleed te hebben gezien. Zouden we dan genept zijn door de meneer bij de deur om ons toch maar binnen te houden? Anyways, ons maar naar voren gehaast om onze ware Heroes vocaal te ondersteunen.

En warempel, daar staan alle verklede Brabantse en Limburgse jongelui klaar om er een groot feestje van te maken. Zanger Antony Ellis – helaas niet verkleed – ziet dat hij in een oase van feest terecht is gekomen en dat lijkt de Heroes gelukkig te stemmen. Een knallende set met een uitzinnig publiek op de eerste tien rijen zorgen ervoor dat dit concertje ook tijden blijft hangen. En dat komt misschien ook wel door de volgende anecdotes.

Mark (vooral) en ik waren nogal luidruchtig: ‘Hell yeah!’, ‘Let’s kick some asses!’, ‘Antony we love you!’ (dat was Mark uiteraard). Uiteindelijk kreeg Mark toch het gewenste effect. Na een uitzinnig ‘Antony, backstage after the show’, wordt heerlijk droog gereageerd: ‘People, a male Snow White is asking me, to go backstage after the show’. (Veel gelach uiteraard). ‘You know what, no problem!’. En wat seconden later: ‘By the way, what on earth are you doing in Cinderella’s house?’. Pfew, 2-0 voor Antony, ik lag krom, evenals Jony.

Achteraf nog even een praatje gemaakt met Ellis of hij ons toch niet ergens van kende.
‘Let me think… Hold on, I know it: Amsterdam and that other small town…’
‘You mean Delft.’
‘Yeaaaah, that was it! I will never forget your face again.’
‘Antony, you were straight right?’
‘Hahahaha, I am, I am.’

De deal die ik in Delft met Antony sloot, was helaas nog geen werkelijkheid. Maar toch, u snapt, Mark, Jony en ik hadden veel plezier in Nijmegen, ondanks dat we Carnavalszondag misten in het dorp. Ow en de foto’s:

The Prodigy – dinsdag 3 maart 2009 – E-Werk, Keulen

Samen met Muse en U2 stond The Prodigy op de ‘to-see-before-I-die’-lijst. Afgelopen dinsdag kon deze van dat lijstje geschrapt worden. En hoe! Met Niels, Maarten, Roel en Mark richting Keulen om tegenover Palladium – wat al bij hen bekend was vanwege Scooter – in de E-Werk The Prodigy te zien. Het concert in Nederland was rap (2,5 minuut!) uitverkocht en laat Keulen nou ongeveer even ver van ons afliggen dan Amsterdam dat doet.

De E-Werk is een zaaltje wat qua grootte op Paradiso lijkt en wat perfect is voor een Prodigy. Iets waar de mannen uit Braintree voor lijken te kiezen en wat de kracht van hun muziek alleen maar meer uitbuit. En dat is zelfs een klein understatement.

Een album wat vorige week pas van de persen rolde, opnemen in een set van ongeveer een uur en een kwartier is gewaagd. Maar The Prodigy komt daar helemaal mee weg. ‘Invaders Must Die’ blijkt thuis maar helemaal live op een enorm voetstuk te staan en te doen waar het voor gemaakt is: STAM-PEN. Wow, wát een avond heb ik in Keulen beleefd.

Bij binnenkomst rond 20.15u (op het kaartje stond: ‘Einlass: 20:00 Uhr’) was er nog niets op de ‘bühne’ te zien. Enkel een dj met wat harde techno. Mooi plekje naast de geluidstechnici achterin de zaal gezocht. Beetje gedanst op de harde beats. Wat toch opviel was dat veel Duitsers al los gingen op de dj. Dat belooft iets.

Rond 21.20u komen de heren dan eindelijk het podium op. Om een snoeihard en enorm gaaf concert te geven. Wat – zoals ik al zei – maar een uur en vijftien minuten durend avontuur oplevert: helemaal niet erg. Ik denk dat nou Niels en ik niet de enige waren die met drijfnatte t-shirts achtergelaten werden toen het licht eenmaal aanging. Verbazen over de Duitse gastvrijheid deed ik al niet meer – ik heb denk ik tientallen tenen geraakt tijdens mijn spring expedities, maar geen enkel scheef gezicht gekregen. Misschien zaten we allemaal wel met ons hoofd ergens anders…

Ik mag dan nog wel in de revalidatie van m’n knie-operatie zitten en de mannen hadden hiervoor de voetbaltraining af moeten zeggen; ik zeg één ding: warrior zijn in The Prodigy army is een zegen. Onderstaande filmpjes onderstrepen dat wel, dacht ik zo .

http://www.youtube.com/watch?v=UEW7FELms0I

Firestarter

http://www.youtube.com/watch?v=Z_uStKaECug

Invaders Must Die