Echter, een kleine anecdote wil ik jullie niet onthouden . Je hoort mensen vaak iets zeggen in de trend van: ‘je kunt veel over die mensen zeggen, maar…’. Laat ik dat ook eens doen: ‘je kunt veel van die Duitsers zeggen, maar man-man, wat een discipline’. Dat klinkt misschien wat lomp, maar laat ik mezelf toelichten. Als regelmatige bezoeker van concerten in Nederland, bevond ik me in een oase van rust in Duitsland. Ik ben tijdens dat concert níet platgedrukt; níet gebeukt, en níet lastiggevallen door mensen die constant van plaats verwisselen en je beeld verbrassen.

Ik wist niet wat ik meemaakte. Nog een mooi voorbeeld: bij de worsten – ja okay, vooroordeel(tje) – kraam stonden verschillende spuiten voor de curry/ketchup/etc. Dat mocht je er zelf opdoen, evenals chili saus, die gewoon in een schaaltje met lepel stond. Ik durf er gif op in te nemen dat dat in Nederland ten eerste nooit had gekunnen, en ten tweede dat het een enorme teringbende was geworden. En die Duitsers netjes achter elkaar in de rij om rustig te wachten tot ze aan de beurt waren _O_ – respect .

Maar goed, we hadden staanplaatsen in de prachtige Köln Arena. Zeg maar het eerste kwart was afgezet, en enkel de eerste 1000 aanwezigen konden daar naar binnen met een polsbandje. Fair systeem, niets mis mee. Dus net achter dat kwart gedeelte gaan staan. Wat nog steeds een prima beeld opleverde.

Echter, na een nummer of vier zagen we dat security de nodige mensen door liet naar het eerste kwart. En – zoals je waarschijnlijk al verwachtte – was er een mooie rij gevormd om ook toegelaten te worden tot het restricted area. Jawel hoor, we kwamen er alle zes doorheen na een klein poosje wachten. (Nou ja, wachten met Coldplay op de achtergrond is geen wachten natuurlijk ).

Het zicht was daar stukken beter. Maar de mooiste verrassing kwam nog: na een nummer of tien zagen we op 5 meter afstand een drumpad plus piano omhoog komen. Wat krijgen we nou dan? Opeens kwamen Chris Martin en z’n mannen richting onze zijde. En daar hebben we Talk, The Hardest Part, Postcards From Far Away en een stukje Viva La Vida mogen aanschouwen en -horen: WOOOOOOOOOW.

Tja, nou is het alsnog een lange post geworden. Whatever . Maar om een lang verhaal kort te maken: ik heb echt één van de betere concerten ooit meegemaakt. Dat wordt een lastige top-5 (of misschien wel top-10) voor 2008 . Chris Martin blijft één van de charismatischte mensen die ik live heb mogen aanschouwen .

Na de klik dus de setlist en wat enorm gave YouTube filmpjes: zeker het bekijken waard (vooral de eerste, dat is ongeveer de positie waar wij ook stonden…)! En Rob bedankt voor je iPhone foto’s hierboven .

Setlist:

Classic Intro
Life in Technicolor
Violet Hill
Clocks
In My Place
Speed of Sound
Cemeteries of London
Chinese Sleep Chant
42
Fix You
Strawberry Swing
God Put A Smile Upon Your Face (Dance Remix) *
Talk *
The Hardest Part *
Postcards From Far Away * (instrumental)
Viva La Vida
Lost
The Scientist $ %
Death WILL Never Conquer $ §
Viva La Vida Remix
Politik
Reign of Love
Lovers in Japan
Death And All His Friends

-encore-
Yellow
The Escapist (fade)

* on a podium in the crowd with flashing ground
$ in the middle of the crowd close to a side entrance in the south-west
% acoustic
§ sung by drummer

http://www.youtube.com/watch?v=NX-w8blaTqc

http://www.youtube.com/watch?v=SECkN7bgN7g

http://www.youtube.com/watch?v=K5-rdzk0Jq0

http://www.youtube.com/watch?v=l_cPQ0RdOvE

En om het allemaal af te maken: een compilatie filmpje van deze fan-tas-tische avond:

http://www.youtube.com/watch?v=hOeVZbVq3XQ

http://www.youtube.com/watch?v=IakDItZ7f7Q

We gaan het zien. De verkoop voor Ahoy’ start volgende week zaterdag, dan ben ik helaas mee als leiding op voetbalkamp. Daar moet dus nog wat voor geregeld worden. Al met al, kom maar op meneer Martin!